Całkiem niedawno temu w naszej Galaktyce…
365 dni temu…
Dokładnie rok temu o 7 rano ubrano mnie w śmieszną, sztywną od krochmalu szpitalną koszulkę wiązaną z przodu, przez którą więcej było widać niż nie widać. Dokładnie o godzinie 8.20 anestezjolog wpakował mi taką długaśną i dziwnie zakrzywioną igłę do kręgosłupa i zaraz miałam wrażenie, że kończę się w okolicy pasa, a dalej mnie nie ma. Dokładnie o 8.35 na sali operacyjnej rozległ się krzyk wydobywający się z młodziutkiego gardła. Dawka decybeli była imponująca. Mniej więcej pięć minut później, czyli o 8.40 właścicielka gardła raczyła obsikać kręcące się przy niej położne, drąc się niemiłosiernie przez cały ten czas. Za ten wiekopomny czyn została nagrodzona 10 punktami w skali Apgar.
Dokładnie rok temu o 9.30 nowa Ziemianka została po raz pierwszy uwieczniona na matrycy cyfrowej za sprawą telefonu komórkowego marki Motorola. O tej mniej więcej porze mój mąż po raz pierwszy wziął ją na ręce (Ziemiankę, nie motorolę oczywiście) i przekonał się, jaka jest leciutka (3100 g). Dokładnie rok temu około godziny 18.00 Ziemianka zwaliła pierwszą, wielką i zieloną kupę, a jej matka zaliczyła pierwszą prawie zupełnie nieprzespaną noc.
A dziś?
Dziś, jeśli chcę znaleźć moją kartę kredytową, powinnam w pierwszej kolejności zaglądnąć do pralki. Jeśli szukam komórki, dobrze jest zacząć od schylenia się za kaloryfer. Dziś obserwujemy dialogi w rodzaju:
- No, popatrz, co ty zrobiłaś. Dlaczego wywaliłaś wszystko z szuflad? Kto to posprząta?
- Mama.
Dziś nasz pies najczęściej przemieszcza się tyłem (wbrew swojej woli oczywiście), ciągnięty za ogon (świetnie sunie po panelach). Dziś trwa nieustanna akcja tuli-tuli aż do oczków wytrzeszczu. Dziś jesteśmy całą trójką (plus pies) starsi o te 365 dni, a nasze życie wygląda zupełnie inaczej. I gdyby nam ktoś powiedział, że tak właśnie wyglądać będzie, tobyśmy nie uwierzyli.
Dziś Jadzia skończyła rok.
Minęło 365 dni.
Dokładnie rok temu o 7 rano ubrano mnie w śmieszną, sztywną od krochmalu szpitalną koszulkę wiązaną z przodu, przez którą więcej było widać niż nie widać. Dokładnie o godzinie 8.20 anestezjolog wpakował mi taką długaśną i dziwnie zakrzywioną igłę do kręgosłupa i zaraz miałam wrażenie, że kończę się w okolicy pasa, a dalej mnie nie ma. Dokładnie o 8.35 na sali operacyjnej rozległ się krzyk wydobywający się z młodziutkiego gardła. Dawka decybeli była imponująca. Mniej więcej pięć minut później, czyli o 8.40 właścicielka gardła raczyła obsikać kręcące się przy niej położne, drąc się niemiłosiernie przez cały ten czas. Za ten wiekopomny czyn została nagrodzona 10 punktami w skali Apgar.
Dokładnie rok temu o 9.30 nowa Ziemianka została po raz pierwszy uwieczniona na matrycy cyfrowej za sprawą telefonu komórkowego marki Motorola. O tej mniej więcej porze mój mąż po raz pierwszy wziął ją na ręce (Ziemiankę, nie motorolę oczywiście) i przekonał się, jaka jest leciutka (3100 g). Dokładnie rok temu około godziny 18.00 Ziemianka zwaliła pierwszą, wielką i zieloną kupę, a jej matka zaliczyła pierwszą prawie zupełnie nieprzespaną noc.
A dziś?
Dziś, jeśli chcę znaleźć moją kartę kredytową, powinnam w pierwszej kolejności zaglądnąć do pralki. Jeśli szukam komórki, dobrze jest zacząć od schylenia się za kaloryfer. Dziś obserwujemy dialogi w rodzaju:
- No, popatrz, co ty zrobiłaś. Dlaczego wywaliłaś wszystko z szuflad? Kto to posprząta?
- Mama.
Dziś nasz pies najczęściej przemieszcza się tyłem (wbrew swojej woli oczywiście), ciągnięty za ogon (świetnie sunie po panelach). Dziś trwa nieustanna akcja tuli-tuli aż do oczków wytrzeszczu. Dziś jesteśmy całą trójką (plus pies) starsi o te 365 dni, a nasze życie wygląda zupełnie inaczej. I gdyby nam ktoś powiedział, że tak właśnie wyglądać będzie, tobyśmy nie uwierzyli.
Dziś Jadzia skończyła rok.
Minęło 365 dni.