Dzieciowo mi! Z dziećmi nigdy nic nie wiadomo. Nigdy ich nie ma, dopóki się nie pojawią.

Kiedy wracam do domu, to najczęściej pierwsze pytanie, jakie zadaję osobie, która opiekowała się moim dzieckiem, brzmi "czy była kupa". Oczywiście nie o kupę dorosłego chodzi, bo produkty przemiany materii są jego prywatną sprawą, a i ja, powiedzmy, wykazuję szczątkowe zainteresowanie tą materią. Chodzi o kupę dziecięcą. Kupa naszych dzieci jest, było nie było, sprawą publiczną.
Potrafimy godzinami deliberować o jej konsystencji, zapachu, kolorze, kształcie i nie przeszkadza nam fakt, że akurat jesteśmy w trakcie obiadu. Jeśli kupa była szczególnie piękna, rodzina (zwłaszcza dziadkowie, którzy rozumieją wagę kupnego problemu) tylko przyklaśnie Ci, którzy dzieci nie mają, a jakimś cudem czytają tę notkę, zapewne wykręcają się z obrzydzenia. Czekajta, rodacy, zobaczycie, jak się zmienia perspektywa wraz z pierwszym zapełnionym pampersem. Zwłaszcza że pielucha otrzymuje w darze zawartość koloru zielonego, a ty kilka godzin po porodzie rwiesz włosy z głowy i zastanawiasz się, czy to normalne (zielony kolor, nie rwanie oczywiście). Uspokajam – normalne. To po prostu smółka.
Rodzic-debiutant chcąc nie chcąc (raczej nie chcąc) bierze czasem udział w zawodach typu strzał kupą na odległość do celu. Celem jest właśnie on sam, a zawodnikiem jego własny potomek. Strzały czasami zadziwiają precyzją i zasięgiem. Stoisz w odległości dwóch metrów od przewijaka, a i tak nie masz gwarancji, że nie oberwiesz.
O kupie można rozprawiać w nieskończoność. Co więcej, samo dziecie wykazuje zainteresowanie graniczące z fascynacją i naprawdę niejednokrotnie ciężko jest poskromić ręce, które koniecznie chcą zapoznać się z zawartością pampersa podczas przebierania.
Kupę trzeba w końcu docenić i przełamać tabu. Pomogą w tym dwie pozycje, które pojawiły się ostatnio na polskim rynku wydawniczym. Dwie książeczki o kupie. Aż dziwne, że przez wielu rodziców zostały przyjęte z taką rezerwą.