Dzieciowo mi! Z dziećmi nigdy nic nie wiadomo. Nigdy ich nie ma, dopóki się nie pojawią.

Ha! Jedziemy do Tunezji, jak już zdążyłam kiedyś napomknąć. Lecimy znaczy się, bo drogą lądową udałby się chyba kompletny wariat. Albo ten, kto ma dużo czasu i sprawny samochód. Terenowy najlepiej.

Ad rem. Lecimy oczywiście z dzieckiem, w związku z tym zapuściłam żurawia tu i ówdzie, by wysondować, jak się za ten samolot zabrać. Co wziąć ze sobą, na co się nastawić i tego typu rzeczy. Jak przeżyć dwie godziny w samolocie i nie zwariować. Najbardziej pomógł mi e-mail koleżanki, która loty z dzieckiem (i to młodszym niż moje półtoraroczne) uskuteczniała kilkakrotnie. Dzielę się tym, bo myślę, że warto. Na razie oczywiście jestem mocna w teorii, na sprawdzian w praktyce przyjdzie czas za dwa tygodnie, a co z tej praktyki wyniknie, nie omieszkam donieść. Do dzieła zatem.

• Poimy w czasie lotu. Dużo. Najwięcej przy starcie i lądowaniu, a także przy większych zmianach wysokości. Dysponujące własnym barem mlecznym mogą zapodać cyca (koleżanka twierdzi, że działa bez pudła), ja z braku cyca i mleka w tymże zapodam herbatkę.
• Szykujemy na podróż samolotem nowe zabawki, których jeszcze oko dziecięce nie widziało. Jest szansa, że trochę czasu zleci, zanim zacznie się nudzić na poważnie. Zabawki rzecz jasna mają być lekkie (chyba że chcemy dopłacać ekstra za nadbagaż).
• Zabieramy coś do jedzenia. U dzieci włącza się niezawodny mechanizm: ruszamy = "mamo jeść!".
• Nastawiamy się na wędrówki w tę i z powrotem wzdłuż samolotu (podobno nieuniknione).
• Zbieramy przed podróżą bajery, które mogą uczynić czas spędzony w samolocie bezbolesnym. Co zbieramy? Nalepki, które można naklejać na jakieś karteluszki, kredki, książeczki. Coś małego, lekkiego i bardziej skomplikowanego niż pluszowy miś.
• Zabieramy kocyk do przykrycia malucha, bo ponoć potrafi wiać z klimatyzacji.
• Ubieramy dziecko maksymalnie wygodnie. Żadne tam kiecunie z falbankami, spodnie-ogrodniczki, których zapięcia mogą się wpijać w ramiona. Najlepiej dres. Jeśli ciuch jest nowy, wcześniej starannie wycinamy wszystkie metki. Gryząca w kark wszywka potrafi być niezwykle wnerwiająca dla dziecka.
• Rzeczy w bagażu podręcznym układamy tak, że na wierzchu najpotrzebniejsze, a na spodzie te, po które można sięgnąć w ostateczności.
• O zabraniu pieluch na zmianę nawet nie wspominam – to alfabet.

Pamiętać trzeba, że na odprawę na lotnisku zjawiamy się odpowiednio wcześniej, a zatem nowości muszą być dawkowane racjonalnie, żeby na całą podróż starczyło.

Ostatni raz leciałam samolotem 23 lata temu. To był jakiś rozlatujący się Ił, który potwornie trząsł się przy starcie. Nie mam zatem doświadczenia matczynego w tego typu wojażach. Nie wiem na przykład, jak najlepiej zmienić pieluchę. O kupę mi chodzi, bo siku zaczeka do lądowania. Pewnie w toalecie, ale z tego, co pamiętam, w kibelku Iła nie bywałam, nie mam pojęcia zatem o samolotowych wucetach. Starczy tam miejsca na przebranie gadziny? Jest więcej niż w kibelku w InterCity? Ten przetestowałam pod kątem pieluch zmiany i da się.

W myślach przepakowałam walizki już z pięćset razy i nadal nie uważam, bym zbliżyła się do stanu dającego się określić mianem "zadowalający".

Lecimy w nocy, liczę więc na to, że zapędy krajoznawczo-turystyczne młodzieży stracą nieco na sile. O spaniu nawet nie myślę, bez sensu. Jeśli ktoś chciałby jeszcze coś dorzucić, podzielić się doświadczeniami ku dobru bliźnich obecnych i przyszłych pokoleń, to zapraszam do komentowania.