Gotowe obiadki dla dzieci a sprawa mięsna

Kupujesz gotowe obiadki dla dzieci (Hipp, Gerber, Bobovita)? Masz prawo. Ja też tak robię. Głównie wtedy, kiedy z jakichś przyczyn okazuje się, że znowu się nie wyrobię i obiad trzeba kupić, a nie upichcić. Pewnie też zależy Ci na tym, żeby dziecko dostawało odpowiednią porcję mięsa, prawda? No, bo żeby silne było i te sprawy? Jasne, mi też zależy. Dlatego niezwykle pouczające było dla mnie to, co napisano drobnym druczkiem na dole strony wielgachnego artykułu promocyjnego obiadków Gerber w Twoim Maluszku z sierpnia (8/2009). Artykuły promocyjne to specjalność tego pisma. Właściwie jest ono jedną wielką reklamą i niczym więcej, ale, jak się okazuje, i reklama może człowieka uświadomić.

No, to od czasu lektury uważnie patrzę na nazwy potraw. Co innego „Indyk”, co innego „Indyk z warzywami”, a jeszcze co innego „Warzywa z indykiem”. Nazwa potrawy mówi o zawartości indyka w indyku, czyli o tym, w jakim stopniu „umięsiony” jest posiłek dla dziecka. I co? No i w „Indyku” jest go… nie, nie 100%, tylko aż 40%. „Indyk z warzywami” zawiera powyżej 10% mięsa, a „Warzywa z indykiem” powyżej 8%.

Pierwsze, co zrobiłam, to pognałam z wywieszonym jęzorem do najbliższego hipermarketu i rzuciłam się z pazurami na półkę z obiadkami dla dzieci. Co widzę? Gerber ma rację. Z tym że praktyka ta jest ogólnoproducencka. Hipp i Bobovita mają dokładnie tak samo. Drugie spostrzeżenie było takie, że ciężko w ogóle znaleźć obiadek o nazwie „Indyk z…”, „Cielęcina z…”, „Kurczak z…”. Jeśli już, to mamy „Risotto z warzywami i łagodnym indykiem”, „Spagetti po bolońsku”, „Warzywa z cielęciną i kaszą” i jeszcze inne kombinacje. Wszędzie tam, gdzie jest na początku nazwy warzywnie, a mięsnie dopiero na końcu, zawartość mięsa waha się między 8 a 10%.

No, to teraz policzmy. Kupuję obiadki dla dzieci powyżej 9. miesiąca życia lub dla roczniaków (te dla półtoraroczniaków są ciężkie do dostania, niczym się nie różnią w konsystencji i składzie, a są po prostu ciut większe, za to znacznie droższe). Taki obiadek waży średnio 190 g. Zawartość 8% mięsa oznacza, że jest go całe 15,2 grama! Półtora deko z haczkiem. Ilość zaiste oszałamiająca.

Sprawdzam skład na każdym słoiczku dokładniej. Wychodzi na to, że gotowe obiadki dla dzieci to głównie warzywa (ponad 50%), często przecier pomidorowy (13%) – a propos, zauważyliście jak mało jest dań niepomidorowych? – jakieś kasze, makarony lub ryż (kilka procent), no i właśnie to mięso.

Zadaję sobie pytanie, czy jeśli te produkty są – jak się trąbi – opracowane przez najlepszych specjalistów i prawidłowo zbilansowane pod względem żywieniowym i mogą zastąpić jedzenie domowe, to czy dzieci naprawdę potrzebują tak mało mięsa? Półtora deko dziennie? Albo więc my jesteśmy ponad miarę mięsożerni, albo ktoś z nas robi niezłego wała.

Debiutuję w roli matki a na dodatek nie jestem dietetykiem, ale coś mi się widzi, że te półtora deko to ilość raczej niewystarczająca do prawidłowego rozwoju. Dlatego obiadki kupne urozmaicam. Najczęściej dodaję masło i właśnie mięso (jak je mam).

Przeżyłam, ot, kulinarne oświecenie.