Dzieciowo mi! Z dziećmi nigdy nic nie wiadomo. Nigdy ich nie ma, dopóki się nie pojawią.

Jakiś czas temu słyszałam w radiu o sporządzonym raporcie dotyczącym stosowania przemocy wobec dzieci i dzisiaj udało mi się do tego raportu dotrzeć. Nie jest jakoś szczególnie ukryty, nie, nie. Wujek Gugiel wypluwa na zawołanie. Raport został przygotowany w tym roku przez Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej. TNS OBOP zlecono przeprowadzenie próby na 3000 Polaków po 18. roku życia i wywiadu z 502 osobami zajmującymi się na co dzień sprawami rodziny w różnych jej aspektach (psycholodzy, pedagodzy, kuratorzy, pracownicy służby zdrowia i Ośrodków Pomocy Społecznej oraz policjanci).

Jesteście ciekawi, co wyszło w badaniach? Proszę bardzo.

Po pierwsze Polacy w ogóle nie rozumieją terminu przemoc wobec dziecka. Dla nich przemoc zaczyna się od tęgiego manta a kończy na skatowaniu do nieprzytomności. Tymczasem przemocą jest również klaps. Czy wam się to podoba czy nie. No i do stosowania klapsów przyznało się tylko 56% badanych. Założę się, że przyznałoby się więcej, tylko pewnie ten klaps rozumieli jakoś inaczej. 20% szarpało swoje dziecko i/lub popychało. 15% lało je paskiem, ścierką, kablem lub innym przedmiotem. 15% uderzyło dziecko co najmniej raz, 1% stwierdziło, że stosuje przemoc cały czas. Tyle samo osób (też 1%) przyznało się do nadużyć seksualnych, co, moim zdaniem, poddaje w wątpliwość rzetelność ankietowanych (70% zastosowało klaps tylko RAZ w życiu?! Nie wierzę…).

Większość dorosłych ostatni raz uderzyło dziecko, gdy miało ono 11-15 lat (34%), nieco mniej przez ukończeniem przez dziecko 7 lat (20%). Niektórzy bili i później.

Bicie jest dziedziczne. 35% rodziców, którzy w młodości otrzymywali klapsy lub bardziej „zaawansowaną” formę przemocy, używa siły wobec swoich dzieci. O czym to świadczy? O tym, że nie potrafimy w inny sposób wyegzekwować posłuszeństwa i zaznaczyć swojego autorytetu. Dlaczego? Dlatego że znacznie prościej jest machnąć łapskiem zamiast porozmawiać i wytłumaczyć. Nie chce nam się tracić czasu na tłumaczenie. Ma być, jak chce rodzic, i koniec dyskusji. Nie ma miejsca na pytanie „dlaczego”. Tymczasem jeśli używasz wobec swojego dziecka siły, nawet w formie klapsów, to znaczy, że twój autorytet leży w gruzach i najprawdopodobniej już nigdy go nie odbudujesz. Nie wypracowujesz sobie szacunku, tylko strach, a to jest zasadnicza różnica. Co więcej, uczysz swoje dziecko tego samego. Po co cierpliwie tłumaczyć? Dajesz po ryju i masz spokój. I tak jedni z drugimi nie umiemy rozmawiać i nie umiemy budować wzajemnych relacji. Po cichu jestem przekonana, że ta fala rozwodów wśród młodych, dwudziestoparoletnich ludzi, jaką się teraz obserwuje, wynika między innymi z tego. Z bitych dzieci wyrastają emocjonalne kaleki.

Bijesz – przegrywasz jako rodzic na całej linii. Dlaczego traktujemy dzieci inaczej niż nas? Jakbyś zareagował(a), gdyby szef za niesubordynację w pracy dał ci klapsa w tyłek? Poleciał(a)byś do sądu pracy z oskarżeniem o mobbing i/lub przemoc seksualną, prawda? Oburzeniu nie byłoby miary. Ty się tylko spóźniłaś o 5 minut (korki), a on do ciebie z rękami. A dlaczego niby dziecko ma stosowanie wobec siebie siły odczuwać inaczej? Tak samo boli i upokarza.

Nie upokarzaj. Nawet klapsem. Każdy klaps jest porażką pedagogiczną. Bicie uczy kłamać i oszukiwać. Buduje posłuszeństwo oparte na strachu, nie na szacunku. I nie mów, że na twojego 17-latka nic innego nie działa. Teraz pewnie nie działa, od początku szedłeś na łatwiznę i lałeś zamiast tłumaczyć i rozmawiać. Nie bij, nie idź na łatwiznę.