A na poważnie. Na moje dziecko doskonale działa ignorowanie. Wywrzeszczy się i przyjdzie się przytulić, wtedy też mogę wytłumaczyć czemu powiedziałam nie, nie dałam zabawki, zabroniłam itd. I kijem odganiać wszystkich (czytaj babcie) którzy natychmiast zatrzymują się by udzielać niezwykle mądrych i życiowych porad : pani go uciszy, o patrzcie z własnym dzieckiem nie daje sobie rady, takie to już te matki są, rozupuszczą dzieciaka a potem mają.
Najgorzej gdy dziecko ma audytorium, użalających się nad nim. Wtedy to wycie trwa i trwa, ku uciesze gawiedzi. Lepiej czasem zabrać dziecko w spokojniejsze miejsce i dać mu się wywrzeszczeć w spokoju, niż znosić „spojrzenia” oraz stać się centrum zainteresowania tłumu.
Oczywiście do tego być konsekwentym – nie to nie i koniec. I nie ma może, nie ma być może, nie ma negocjacji. Nie, to nie i kropka. I amen w pacierzu.
I mój syn już się nauczył (a bunt zaczął się w 19 miesiącu życia i trwa do dziś a ma już 2,5 roku) że jak mówie nie, to nawet podejmowanie próby mija się z celem ;P
Za to mam jdną taką sztuczkę, pochwaloną, o dziwo, przez psychologa. Mikołaj ma kłopot ze zrozumieniem że koniec zabawy, to koniec i już. Że kończymy zajęcia i wszyscy idą, że musimy już wracać do domu itd. Zaczęlam mu mówić odpowiednio wcześniej, synku za 5 minut kończymy, idziemy itd. Po 5 minutach wołam go do siebie i daję lizaka. I to jest dla niego taki sygnał końca, oraz daje mu to pewną rekompensantę. A lizaka oddaje mi tuż po powrocie do domu, czasem nawet i jeszcze w drodze do domu. Tak więc omija mnie awantura pt.: „nie ja jeszcze chce”.