Dzieciowo mi! Z dziećmi nigdy nic nie wiadomo. Nigdy ich nie ma, dopóki się nie pojawią.

Powiedzmy, że pierwsze koty już wyfrunęły za płoty poprzednim razem. Nabyłam wtedy na Allegro bojówki ciążowe. Bojówki składały się z elastycznego pasa i spodni właściwych. Spodnie właściwe były wspierane poprzez wiązany pod brzuchem pasek, celem troski o okolice okołodupne, a ściślej rzecz ujmując o to, by spodnie w tych okolicach się utrzymały. Rozwiązanie przypominało nieco to zaprezentowane poniżej (choć to nie bojówki).

 

 

Niestety portki okazały się jedną wielką porażką. Wiązanie paska pod brzuchem nie miało sensu, bo cisnęło, zwłaszcza jak się siadało. Wtedy za każdym razem trzeba było pasek rozwiązać. Upierdliwe. Nie dało się go jednak nie wiązać, bo bez zawiązania całość z wdziękiem poddawała się sile ciążenia, grożąc opadem w okolice kolan w najmniej oczekiwanym momencie (np. na przystanku). Pas to jakaś prowizorka. Ponosiłam ze dwa tygodnie i dałam sobie spokój.

Spodnie ciążowe to nie taka prosta sprawa. Powinny być zrobione tak, żeby zapewniały maksimum wygody. Nie na zasadzie, że jak się stoi, to jest OK, ale jak się usiądzie, to cały komfort idzie w krzaki. 

Z nostalgią wspominam moje portki, które poszły w świat do potrzebujących. Spodnie były z materiału. Taki śprytny on był, że nie trzeba było go prasować, a ja prasowania nienawidzę. Mięciutkie, świetnie się układały. Z przodu "wsad" ciążowy o strukturze innej niż reszta spodni wspomagany gumką regulowaną za pomocą dziurek i guziczków. Nosiłam je całą ciążę i po porodzie niemal codziennie. Kolor czarny. Cudowne były. Ponieważ portki krążą gdzieś po naszej pięknej planecie, zmuszona jestem zaopatrzyć się w coś innego. Ponieważ próbowałam różnych rozwiązań, to coś tam wiem. Przynajmniej tak mi się wydaje.

Nie polecam takiego rozwiązania:

 

 

Niby tam jakieś szlufki są, z dupska spaść nie powinno, ale… zobaczcie, jak wąsko wykrojony jest ten elastyczny materiał. Takie wąskie "U". A brzuch przecież więcej miejsca zajmuje. Jak się usiądzie, wielce prawdopodobne, że portki będą uciskać po bokach.

Tu krój podobny, ale sprawa rysuje się już znacznie lepiej:

 

 

Elastyczna część sięga przez połowę obwodu brzucha i bioder i jest głęboko wykrojona. To rozumiem.

Jeśli idzie o materiał, to musi on być naprawdę miękki. Pancerne dżinsiory, choćby nie wiem jak modne były, odpadają. Zwłaszcza jeśli chodzi się do pracy i w tej pracy siedzi ileś tam godzin. Po pewnym czasie naprawdę zaczyna się męczarnia. Jeśli ciąża wypada na okres jesienno-zimowy (tak jak to u mnie było), to lepiej sprawić sobie grubsze portki z miękkiego materiału i wkładać pod spód rajstopy (czy tylko ja tego nie cierpię?) niż grube jeansy.

A na lato? Tym razem największe brzuszysko przyjdzie mi nosić w lipcu, sierpniu i wrześniu. Zastanawia mnie coś takiego:

 

Spodnie z lekkiego materiału. Pas elastyczny powiedzmy nie z tych, które lubię, ale nie wygląda, jakby miał z tyłka zlecieć.

Te rybaczki to jakieś nieporozumienie. Widać, że nie można ich normalnie podciągnąć do góry, bo jeansowa część wrzyna się w brzuch. Pas elastyczny – katastrofa.

 

 

A to propozycja może mało letnia i mało praktyczna, ale bardzo wdzięczna. Lepsze wcielenie ogrodniczek ciążowych.

 

 

Reprezentuję wcale nie wymierający gatunek księżniczek na ziarnku grochu. Wygoda to dla mnie priorytet. Jeśli więc wszystkie rozwiązania okażą się o kant stołu rozbić, zawsze można wyskoczyć w ciążowych legginsach i długiej tunice. Warunek sine qua non: legginsy nie mogą być prześwitujące. Nie można zaliczyć większego "fopa", jak wyskoczenie do ludzi w gaciach, które nadają się tylko i wyłącznie pod spodnie lub pod spódnicę. Nachylasz się i świecisz majtasami spod legginsów. Widziałam niejednokrotnie – potworne.

 

 

W moim przypadku tunika powinna być dłuższa niż u tej pani, ponieważ zad mam rozmiarów Azji i to wcale nie Mniejszej. Legginsy na pewno sobie sprawię choćby do chodzenia po domu.

Dobra, czas rozpocząć szperanie, bo 10. tydzień mamy, a ja nie mogę się zapiąć. Lecę zapuścić żurawia.