Dzieciowo mi! Z dziećmi nigdy nic nie wiadomo. Nigdy ich nie ma, dopóki się nie pojawią.

Nie zawsze w życiu bywa z górki. Czasami przypałęta się jakaś banda organizmów pożytecznych inaczej i dziecko ląduje w szpitalu. Desant szpitalny oznacza najczęściej kłopoty z zaopatrzeniem w postaci baru mlecznego rodzicielki.

Gazetkę rodzicielską, która mi w ręce wpadła, nadal se czytam i w jednym z artykułów wypowiada się położna:

W tym prostym zdaniu zawiera się cały złożony absurd naszej polskiej rzeczywistości. Tyle się trąbi o karmieniu piersią, że jakie to zbawienne dla rozwoju dziecka i podnoszenia jego naturalnej odporności (przeciwciała i te historie), że bliskość matki, że budowanie więzi, że inne sraty pierdaty, a kiedy przychodzi co do czego, trzeba o karmienie walczyć. I to gdzie walczyć? W instytucji, która powinna karmienie piersią propagować jak żadna inna. W szpitalu!

Ileż razy słyszałam, jak personel szpitala robi łachę, żeby przynieść matce dziecko do karmienia (o Boże, to przecież na czwarte piętro muszę iść, musi pani teraz karmić?), ileż razy okazuje się, że nagminne jest dopajanie dzieci glukozą, bo jednej z drugą nie chce się dupska z dyżurki ruszyć. Trzeba się dopraszać, żeby można było jak najszybciej po porodzie karmić, choć wszelkie poradniki (pisane przez położne, halo!) trąbią o fundamentalnej roli siary, czyli pierwszego pokarmu produkowanego przez piersi.

I teraz dziecko karmione piersią trafia do szpitala z powodu jakiejś poważniejszej infekcji i co? I gucio, znów trzeba dopraszać się czegoś, co powinno być oczywiste i dostępne z definicji. Do tego dochodzi kompletne pomijanie rodzica w procesie leczenia. Matki przysypiają na krzesełkach, na karimatach, bo nie do pomyślenia jest coś takiego jak łóżko dla kogoś, kto chce być przy swoim dziecku. A wiadomo, że wtedy zdrowieje się szybciej. A to oznacza zmniejszenie kosztów całego leczenia, czyli bilans wychodzi na plus, prawda?

Siedzimy jeszcze wysoko na drzewie, jeśli chodzi o standardy leczenia dzieci. Mam porównanie do Luksemburga (dobra, wiem, najwyższy poziom życia w Europie). Zachorowało dziecko i trzeba było udać się z nim do szpitala. Okazało się, że zupełnie naturalne jest to, że matka nocuje obok swojego oseska. Ma swoje łóżko. W pokoju są też zabawki, telewizor i rozmaite inne bajery, które sprawiają, że w szpitalu jest znacznie przyjemniej. Sama rekonwalescencja trwała krótko, a rodzinie przyzwyczajonej do polskich realiów pozostał wielki szok. Gdzie nam do Europy, skoro musimy staczać boje o karmienie piersią?