Dzieciowo mi! Z dziećmi nigdy nic nie wiadomo. Nigdy ich nie ma, dopóki się nie pojawią.

We wszelkich możliwych pismach kierowanych do rodziców (czytaj: do matek, bo jeszcze nie znalazłam pisma, które poświęcałoby ojcom więcej uwagi niż jakiś jeden skromny artykulik o durnej tematyce w stylu "tata na spacerze" czy "kąpanie niemowlaka") miód odsądzany jest od czci i wiary. Jeśliby streścić wywody, dojdziemy do konkluzji, że miodu należy się wystrzegać mniej więcej tak jak chipsów i coca-coli. Tej z cukrem rzecz jasna. Miód to hiperpotężny alergen, który straszy matki po nocach i jeden z częstszych powodów wizyt u lekarza pediatry lub alergologa.

Żeby oddać sprawiedliwość, to trochę w tym prawdy jest. Miód jako produkt surowy nie powinien być podawany dzieciom poniżej 1. roku życia. Prawdą też jest, że może działać alergizująco, dlatego mamy wrażliwców powinny zachować – jak w ruchu drogowym – szczególną ostrożność. Działa też rozwalniająco, dlatego nie dajemy miodu, kiedy młodzież cierpi na biegunkę. Ale uczuleniowość miodu w głównej mierze zależy od dwóch spraw: od pochodzenia miodu i od aplikowanej ilości.

 

Najpierw o tej ilości. Eksperymenty z miodem zaczynamy od jednej łyżeczki raz na dwa dni. Czyli np. raz na dwa dni można zrobić dziecku napój w postaci wody z miodem i cytryną (moja Jadźka to uwielbia, nazywa to "dobrym piju"). Nie ma reakcji alergicznej? To stosujemy dalej. Moja pediatra mówi, że łyżeczka dziennie w zupełności wystarczy dla dziecka w tym wieku. Większa ilość może właśnie wywołać niepożądane konsekwencje. Może, ale nie musi.

 

Druga, znacznie ważniejsza w moim pojęciu, sprawa to pochodzenie miodu. Niestety najczęściej jest tak, że miód gdzie kupujemy? W hipermarketach. A potem narzekamy na jego alergiczność. Moi kochani, dobry miód jest po pierwsze DROGI. Słoik 900 ml za 9,90 zł to nie jest miód tak jak oliwa z oliwek 500 ml za 10 zł to nie oliwa! Nie ma bata, proces produkcji jest kosztochłonny i upierdliwy. To musi się przełożyć na cenę. Zwróćcie uwagę, co jest napisane na słoikach z tym tańszym miodem: "mieszanka miodów pochodzących z Unii Europejskiej oraz spoza Unii". Wytłuściłam drugą część, ponieważ oznacza ona, że to, co w słoiku się znajduje, pochodzi z Chin. Tak, z Chin. I tego z Chin jest w tym słoiku większość, a prawdziwy miód jest tylko na okrasę. Dlaczego te Chiny są takie ważne? Dlatego, że żeby zwiększyć produkcję – a co za tym idzie, obniżyć koszty – Chińczycy podają pszczołom ANTYBIOTYKI. I to te antybiotyki najbardziej uczulają a nie sam miód! Antybiotyki (wybaczcie, nie pamiętam nazwy) sprawiają, że wśród pszczół jest mniejsza umieralność (jak u ludzi), a zatem zwierzyna jest wydajniejsza, więcej pyłku zbierze, koszty uzyskania są niższe. Kontrole różnych instytucji wykazały również, że w tanich słoiczkach z miodem znajdują się najróżniejsze inne cukry poza fruktozą. Inaczej mówiąc smak miodu mniej więcej jest (i to jak sobie porównacie prawdziwe miody, to raczej mniej niż więcej), ale to, co jest w środku, miodem raczej nazwać nie można. Tak jak w pasztecie z zająca samego zająca jest 3%, a reszta to wątróbki kurze.

Dlatego jeśli macie zamiar podać dziecku miód, to niech on pochodzi ze sprawdzonego źródła. Ja miód kupuję w aptece. Apteka rzut beretem ode mnie współpracuje z pasieką z okolic Kłodzka i z tamtej pasieki miody sprzedaje. Różnica smakowa między takim miodem a miodem hipermarketowym jest wprost trudna do oddania. To zupełnie co innego! Tak samo inna jest konsystencja (miody hipermarketowe są zaskakująco rzadkie nawet jak na miód nieskrystalizowany). No i cena. Mały słoiczek miodu z kłodzkiej pasieki kosztuje prawie 15 zł, czyli jest kilkakrotnie droższy niż chiński szajs. A reakcje? Proszę bardzo. Po PRAWDZIWYM miodzie moje dziecko uczulenia nie ma (zaznaczam, że nie jest alergikiem). Po miodzie z hipermarketu dostała go natychmiast.

 

Pamiętajmy, że miód jest bardzo wartościowym produktem, inaczej mówiąc po prostu jest zdrowy. Warto go podawać. Ale, na Boga, ze sprawdzonego źródła.