Dzieciowo mi! Z dziećmi nigdy nic nie wiadomo. Nigdy ich nie ma, dopóki się nie pojawią.

Zdarzenie nr 1.

14-letnia uczennica gimnazjum urodziła dziecko. O dziecku i o porodzie nikt nie wiedział. Urodziła w szkole, a dziecko po porodzie wrzuciła – nie pamiętam – zdaje się, że do jakiegoś pojemnika. Noworodka znalazł wuefista. To, że dziewczyna w ogóle była w ciąży, wyszło na jaw dopiero dzięki znalezieniu dziecka. Rosnącego brzucha nikt nie odkrył, mimo że normalnie chodziła do szkoły, ćwiczyła na wuefie. Nie mówiąc już o rodzicach. Konkretnie o matce. Ona też nie wiedziała nic. Jeszcze na dwie godziny przed porodem odpowiadała przy tablicy, a potem po prostu zwolniła się z lekcji, poszła do szatni i urodziła. Dziewczyna, jak się okazało, sypiała z pięcioma mężczyznami. Przez prawie rok. To oznacza, że w ciążę zaszła dość szybko, a potem przez prawie cały czas jej trwania panowie używali sobie równo.

Zdarzenie nr 2.

Rowerzysta znalazł w parku wózek stojący na uboczu. W wózku siedział półtoraroczny chłopczyk. Mężczyzna zaalarmował policję, bo nikogo z dorosłych nie było w pobliżu, i zaczęły się poszukiwania rodziców. Nikt nie zgłosił zaginięcia dziecka. Matka znalazła się po kilku dniach. 20-letnia dziewczyna powiedziała, że znudziła jej się czy też zmęczyła ją rola matki i po prostu zostawiła dziecko w parku, wepchnęła mu do łapy czekoladowy batonik i sobie poszła.

Na pewno słyszeliście o tych wydarzeniach. Było głośno we wszystkich mediach. Pierwsza reakcja była jaka? O, mniej więcej w tym stylu: "a to dwie suki pieprzone, zwierzęta nie ludzie, powiesiłabym taką na najbliższej latarni". Nie będę zapewniać, że myślałam inaczej. Problem jednak dostrzegam jako bardziej złożony.

Sytuacje takie, jak przytoczone wyżej, nie biorą się z niczego. Znamienny jest fakt, że obie dziewczyny były z pipidów. Ja przepraszam mieszkańców małych miejscowości, ale niestety świadomość społeczno-zdrowotna (tak to określę) wzrasta wraz z liczbą mieszkańców. I statystyki o tym mówią, i mogłam przekonać się o tym osobiście w szpitalu. Wystarczyło porozmawiać. Nie chcę tych dziewczyn bronić, mówić, że to nie one winne, a źle skonstruowany system. Ich wina nie ulega wątpliwości. Jednak o tym systemie chciałam dzisiaj słów parę.

Nie one pierwsze i nie ostatnie. A skoro tak jest, to znaczy, że mamy prawdziwy problem, Houston. Przyjrzyjmy się antykoncepcji. Ta naprawdę skuteczna (czyli hormonalna) jest w naszym kraju bardzo droga i trudno dostępna. Środki hormonalne nie są refundowane, a zatem ludzie o niskich lub żadnych dochodach nie mają na nią żadnych szans. Tabletki anty musi przepisać ginekolog, nie może tego zrobić internista. Skoro ginekolog, to trzeba się do niego dostać. Na wizytę często czeka się długo, a jeszcze częściej oznacza ona wyprawę do innej, większej miejscowości.  Kolejna sprawa – środki antykoncepcyjne osobom nieletnim można przepisać tylko i wyłącznie za zgodą rodziców. Widzicie problem? Która nastolatka pójdzie do matki i powie: "mamo, chcę brać pigułki, zgadzasz się?".

Drążmy dalej sprawę małych miejscowości. Im mniejsza wieś, tym lepiej się wszyscy znają, wiadomo. Tabletki anty odpadają, wszelkie spirale, kapturki i środki plemnikobójcze także (wypisuje lekarz), zostaje prezerwatywa. I teraz weź i pójdź do sklepiku wiejskiego w celu zakupienia. Pomijając już fakt, że akurat będą na stanie. Jeszcze tego samego dnia pół wsi by trąbiło, że młoda Kowalska kupiła gumkę, pewnie się z kimś bzyka w krzakach. Z kim? No wiadomo z kim, pewnie  z tym Nowakiem, co do niej przychodzi.

Efekt jest taki, że młodzi ludzie współżyją nieodpowiedzialnie, by nie powiedzieć kretyńsko, i bez żadnego zabezpieczenia. Ale utrudniony dostęp do środków antykoncepcyjnych to tylko połowa problemu. Znacznie ważniejszy, w moim pojęciu, jest skandalicznie niski poziom wiedzy na temat własnego ciała i mechanizmów nim rządzących. Dlaczego jest taki niski? Bo nikt o nim nie uczy.

Nie łudźmy się. Coś tam jest o plemnikach i komórkach jajowych nawet w czwartej klasie podstawówki (pamiętam, jak siedząc na ławce przed blokiem podniecaliśmy się z kumplami podręcznikiem do biologii), coś tam się jeszcze bzdnie w liceum, ale pobieżnie, ogólnie, wyrywkowo, bo przecież nie ma na to czasu. Program jest przeładowany, nikt nie będzie tracił czasu na pierdoły, a młodzież w dzisiejszych czasach i tak wie więcej, niż nam się wydaje. Wzdycham głęboko. O stanie tej wiedzy już kiedyś pisałam, kiedy przytaczałam wypowiedzi z rozmaitych forów ujęte ogólnym tytułem "czy mogę być w ciąży?".

Młodzi ludzie nie mają najmniejszego pojęcia o owulacji, dniach płodnych i niepłodnych, o tym, ile czasu żyje plemnik a ile komórka jajowa, objawach ciąży, metodach antykoncepcji itp. Co najbardziej "wyrobieni" (czytaj: posiadający największą wiedzę) stosują kulawą wersję kalendarzyka małżeńskiego i wierzą, że ich to uchroni przed niechcianą ciążą. Informacje czerpią z durnych gazetek dla lolitek, z forów, z chatów erotycznych i z opowiadań kolegów jeszcze głupszych niż oni sami. Słowem – z wielu źródeł, tylko nie od rodziców i nie ze szkoły.

Umówmy się, że na tych rodziców za bardzo nie ma jak liczyć. Oni sami prawdopodobnie więcej nie wiedzą (że wspomnę ciotkę jednej ze współspaczek w szpitalu, która zawodowo zajmuje się odczynianiem uroków rzuconych na noworodki), poza tym relacje rodzinne najczęściej są, jakie są. Ilu z was rozmawiało z rodzicami o seksie? Właśnie. Ja z moimi też nie rozmawiałam, żeby nie było wątpliwości. Pozostaje szkoła.

Żeby zapewnić jako taki poziom przekazywanych informacji, potrzebny jest – a nawet niezbędny, moim zdaniem – osobny przedmiot traktujący o życiu seksualnym człowieka. Pozbawiony jednakowoż moralizatorstwa i ideologii. Nie chodzi tutaj o jakieś inne wcielenie lekcji religii czy etyki. Chodzi o suche, biologiczne fakty, po to, żeby młodzi ludzie mieli świadomość, co się właściwie z ich organizmem dzieje. Potrzebne jest mówienie o konieczności stosowania antykoncepcji, jeśli już ktoś na współżycie się decyduje. Nie ma co tworzyć rzeczywistości iluzorycznej – połowa uczniów gimnazjów ma już za sobą inicjację seksualną! Nasze dzieci bzykają się, czy im tego zabraniamy czy nie. Tak po prostu jest. Nie musi nam się to podobać, a nawet nie powinno, bo to dla nich zdecydowanie za wcześnie, ale na pewne sprawy mamy niestety wpływ ograniczony. A skoro już się dzieje, jak się dzieje, trzeba działać tak, żeby skutki uboczne były jak najbardziej opłakane. Nie ma sensu przekonywanie młodzieży, że w tym wieku nie wolno czy też nie wolno przed ślubem. Nie będą słuchać. Takie gadanie mają głęboko. Trzeba im mówić, czego powinni się spodziewać, jeśli współżycie podejmują. Do kogo się zwrócić w razie kłopotów. Jak stosować środki antykoncepcyjne. Co zrobić, kiedy jednak zajdzie się w ciążę? Co zrobić, kiedy dziecka nie chce się wychować?

Chodzi mi nie o jednostkowe przedsięwzięcia w danej szkole, tylko o szeroko zakrojone rozwiązania systemowe. Zmiany w edukacji plus zmiany w dostępie do antykoncepcji. Po to, żeby nie było 14-latek rodzących w szatni w-f i wrzucających noworodki do kubła. Nie mam złudzeń – zmiany nie nastąpią w ciągu roku, dwóch czy nawet pięciu. Potrzeba będzie całego pokolenia. Ale warto się pomęczyć.

Niestety u nas, kiedy już pada taki pomysł, wszyscy zaczynają się żreć, jedni drugich oskarżają o morderstwa i deprawacje, a do wszystkiego włącza się Kościół ogłaszając, że edukacja seksualna to grzech śmiertelny i niszczenie młodego pokolenia. Na ulice wychodzą pikiety organizowane przez wiadome radio (i nie tylko), a żadna z partii nie weźmie na siebie ciężaru podjęcia decyzji, bo najpewniej okupiłaby to porażką wyborczą. Zwycięzcy z miejsca zmieniliby wcześniejsze ustalenia i całe przedsięwzięcie odesłali w niebyt. Myślę więc, że nic się nie zmieni, bo nie znajdzie się nikt odważny. Szkoda tych stołków dla kolegów. Lepiej trwać w zbiorowej hipokryzji a potem załamywać ręce nad newsami, które dostarcza telewizornia, i nad kobietami, które rodzą dzieci i zostawiają je w koszach albo w parku.  Suki to jedne pieprzone, czyż nie?