Co się stało z naszym przedszkolem?

Wiecie, jaka jest najbiedniejsza grupa ludzi w Polsce? Nie, nie emeryci. I nie renciści. I nie rolnicy. To, proszę ja was, rodziny wielodzietne. Przypomnę, że w naszym kraju wielodzietność zaczyna się od trójki dzieci. Ponieważ już za chwileczkę, już za momencik będę tworzyć rasową rodzinę wielodzietną, zaczął mnie ten temat żywo interesować. Zapędziłam zwoje mózgowe do roboty (tuszę, że nie mam pod czaszką dwóch półdupków – jakby to powiedziała Gretkowska) i doszłam do wniosku, że rodziny wielodzietne między innymi dlatego są w ogonie, że brakuje w Polsce przedszkoli i żłobków.

Co ma piernik do wiatraka? A ma. Jak widzicie, nie piszę o tym, jakie to małe jest wspomożenie finansowe państwa dla rodziców wychowujących dzieci, bo małe jest. Rozwiązanie problemu nie polega jednak na zastrzyku pieniędzy, tylko na szeroko zakrojonym działaniu.

W Polsce jest skandalicznie mała ilość przedszkoli i żłobków. Placówki zostały radośnie polikwidowane, kiedy przyszedł czas niżu demograficznego. Rządzący, zamiast pomyśleć nad restrukturyzacją i programem, co zrobić z przedszkolami, kiedy brakuje w nich dzieci, uznali, że najtaniej będzie się ich pozbyć. I racja. To było najtańsze. Tyle że zgubne w skutkach. Bo zlikwidować przedszkole łatwo, ale utworzyć nowe już nie bardzo.

Tymczasem pokolenie urodzone w latach 70-tych i na początku 80-tych zaczęło się zadzieciać, aż przyszedł moment, że ich pociechy osiągnęły wiek przedszkolny. Wyż produkuje następny wyż – to jest nieubłagane. Dlatego od pewnego czasu media serwują nam relacje z dantejskich scen, jakie rozgrywają się wśród rodziców chcących zapisać swoje dzieci do przedszkola. Jakieś komitety kolejkowe, wystawanie przez całą dobę, stacze kolejkowi wrócili do łask. Kłótnie, przepychanki i psioczenie na całą rzeczywistość.

A jest na co psioczyć. W najbliżej mnie położonym żłobku w tamtym roku były 2 (słownie: dwa) wolne miejsca. Podań – 80. Moi znajomi mieszkający niedaleko mnie wożą dziecko do przedszkola na drugi koniec miasta (ponad 20 km przez legendarne wrocławskie korki), bo nigdzie indziej się nie dostało.

A ja i tak mam niewiarygodne szczęście, że żyję w sporym mieście, gdzie jest 700 tys. mieszkańców. Rodzice z małych miasteczek i wsi w ogóle nie mają możliwości jakiegokolwiek starania się o miejsce, bo tam przedszkoli najzwyczajniej nie ma. Przykład: poznana w szpitalu dziewczyna mieszka w małym podwrocławskim miasteczku. Do pracy dojeżdża pociągiem, a pracuje we Wrocławiu. Pod domem, owszem, ma przedszkole. Jedno na całą miejscowość. Czynne od 7 do 16. Choćby stawała na rzęsach, nie zdąży zaprowadzić dziecka przed pracą i zdążyć na pociąg ani odebrać po pracy, bo pracuje również do 16. Trzy spóźnienia w odebraniu dziecka powodują skreślenie go z listy – na to miejsce jest wielu chętnych. Wyjście ma jedno: wozić dziecko ze sobą pociągiem do przedszkola otwartego w godzinach od 6 do 18. Jest takie u nas. Wyobrażacie sobie te podróże w zimie?

Dobra i teraz co ma piernik do wiatraka. Jeśli rodzice nie mają możliwości oddania dzieci do przedszkola, to kto zostaje z nimi w domu? Matka. Jeśli jest babcia, to gites, ale nie zawsze jest, a na nianię stać raczej mniejszość niż większość. Matka więc zostaje w domu, przez co przerywa pracę zawodową. Rodzina zaczyna mieć mniej pieniędzy, bo pracuje tylko ojciec. Matka za to ma potem problem z powrotem do pracy (kilka lat w domu i wypada się z obiegu), dalej więc siedzi w domu. Rodziców nie stać na szerszą edukację dla dzieci. Odpadają kursy komputerowe, językowe i inne. W dalszej kolejności odpada wyjazd na studia – za akademik lub stancję trzeba płacić, przynajmniej na początku, póki młode nie znajdą pracy, a nie zawsze można studiować i pracować jednocześnie. Dzieci mają więc gorsze wykształcenie, a co za tym idzie gorsze warunki na rynku pracy. A to jest prosta droga do ubóstwa przekazywanego z pokolenia na pokolenie.

Żeby tym rodzinom żyło się lepiej, oboje dorosłych powinno pracować. Takie są ekonomiczne realia. A nie mogą pracować, bo nie ma co zrobić z dziećmi.

Dodatkowo problem pogłębia fakt, że jeśli już przedszkole jest, to najczęściej czynne do 16, co najwyżej do 17. I nawet za publiczne placówki trzeba płacić. We Wrocławiu jest to – o ile się nie mylę – około 400 zł miesięcznie. Paranoja. Nie mówię już o tym, że na wsiach nikt o czymś takim jak przedszkole nie słyszał.

Dlaczego się zżymam? Bo widzę, że rządzący tracą czas na – pardon le mot – pierdolenie o popieraniu bądź też nie aborcji, o wyborze szefa NBP i IPN, biją pianę na temat parytetów, a nie zajmują się tym, co naprawdę ważne i co może znacząco poprawić sytuację ekonomiczną całego kraju. Więcej ludzi pracujących, to większe możliwości państwa. To lepsza stopa życiowa i lepszy los przyszłych pokoleń. Nikt się tym oczywiście na serio nie zajmie, bo problem jest mało medialny, a ludzie, skoro od lat sobie radzili, poradzą sobie i teraz.

Pomijam tutaj problem rodzin patologicznych, które bez opamiętania mnożą się jak króliki i potem media z okazji Bożego Narodzenia albo innej Wielkanocy serwują nam łzawe newsy z prośbą o pomoc dla rodziców szesnaściorga dzieci żyjących w nędzy.  Marzą mi się po prostu bezpłatne i łatwo dostępne w każdej miejscowości przedszkola i żłobki. Głupia jestem, wiem.