Dzieciowo mi! Z dziećmi nigdy nic nie wiadomo. Nigdy ich nie ma, dopóki się nie pojawią.

Dyrekcyjna welcome. Po raz czwarty w tej ciazy otwarły się przede mną podwoje mojego kurortu. Lekarze przywitali mnie chóralnym: „To znowu pani? Pani chyba przed chwilą wyszła!”. No tak, wyszła i wróciła w te pędy,i bo, jak mówiłam, zupki szpitalne działają na mnie jak porządna działka na narkomana, przy czym nie chodzi tu o pielenie truskawek i altankę. Skurcze opanowane. Skurczybyki. Teraz już wiem, że jeśli brzuch się robi twardy jak skała, a przy okazji przy każdym takim incydencie zbiera się na wymioty, to może to być objaw skracania się szyjki macicy. Czyli niedobrze. Na szczęście moja słusznej długości szyja po raz kolejny mnie uratowała. Wszystko trzyma pięknie. Lekarz wyraził uznanie dla refleksu i powiedział, że gdybyśmy zwlekali, można by było potem tego nie opanować. I dziewczyny miałyby kłopoty.
Bo właśnie. Dziewczyny. Po lewej dziewczyna pewna. Po prawej dla odmiany nie było widać, ale z wcześniejszego USG wiem, że tam mieszka sobie dziewczyna prawdopodobna.
W każdym razie z braku miejsc leżę na położnictwie, nie na patologii i mam nadzieję, że przenosić mnie nie będą. Prysznice czyste i nowe, położne o niebo milsze. Zaliczyłam też koncert Beaty Kozidrak. Na żywo. Produkowała się. Chyba w rynku (uroki szpitala w centrum miasta) i po nieludzkich fałszach wnoszę, że nie śpiewała z taśmy. Od kompletnej katastrofy uratował ją chórek.
A na sali że mną leży dziewczyna, która urodziła trojaczki. I całą ciążę leżała w szpitalu. Ją jednak nie mam tak źle