Dzieciowo mi! Z dziećmi nigdy nic nie wiadomo. Nigdy ich nie ma, dopóki się nie pojawią.

Nie jest to zapewne ta skala problemu jak legalizacja bądź też nie aborcji, ale w kraju zaczyna się nieśmiała dyskusja na temat cesarki na życzenie. Cesarka ze wskazań, kiedy poród naturalny jest wykluczony, to oczywista oczywistość. Cesarka, którą kończy się ciężki poród siłami natury także – czasami po prostu wyjścia nie ma. Pada jednak pytanie, czy kobieta powinna mieć prawo wyboru metody rodzenia, nawet jeśli wskazań do operacji nie ma?

Trochę wałęsałam się po szpitalach i posłuchałam tego i owego. Kobiety, które tam leżały w ogromnej większości bardzo chciały cesarkę mieć. Panował – nie przesadzę tutaj – powszechny strach przed ciężkim porodem, a testy oksytocynowe, które się przeprowadza, gdy ciąża jest po terminie i trwa nadal, traktowano jako zło konieczne i czynność zgoła bezsensowną. Po co próbować, skoro i tak to nic nie da? Nie lepiej ciach-ciach i po zawodach?

No właśnie, czy aby na pewno lepiej? Rozważmy kilka za i przeciw. Zaczynamy od przeciw.

Cesarskie cięcie, o czym się często zapomina, to zabieg operacyjny i z definicji niesie ze sobą większe ryzyko komplikacji niż poród siłami natury, od reakcji alergicznej na znieczulenie zaczynając, a jej nie jesteśmy w stanie przewidzieć. Nikt o zdrowych zmysłach, mogłoby się wydawać, nie będzie kroił człowieka wtedy, kiedy to nie jest konieczne.

Podczas cesarki traci się więcej krwi niż w trakcie porodu sn. To normalne, przecież rana jest o wiele większa.

Rekonwalescencja przebiega dłużej, wychodzi się dzień później niż w przypadku porodu naturalnego (jeśli nie ma komplikacji oczywiście).

Po cesarce przez pewien czas nie można nosić nic cięższego niż dziecko. I weź tu taskaj wózki, zakupy, foteliki i tego typu sprawy.

Po cesarce zostaje blizna. Nie tylko zewnętrzna, bo ta akurat to pikuś. Chodzi o bliznę na samej macicy. Organ goi się, ale zrosty są zawsze. A to stwarza komplikacje przy następnych ciążach. W szpitalu, gdzie leżałam, robi się nawet specjalne badanie dla kobiet kilka tygodni po cesarce, które ma za zadanie ocenić wytrzymałość macicy i szansę na donoszenie kolejnych ciąż.

Z powodu tych wewnętrznych zrostów nie jest wskazane, by dokonywać więcej niż dwóch cesarskich cięć u tej samej kobiety. Innymi słowy w ciążę można zajść jeszcze tylko raz. Są oczywiście przypadki szczególne. Spotkałam kobietę, która miała trzy cesarki i była w czwartej ciąży, ale nikt nie mówił, że nie będzie miała problemów. I rzeczywiście miała. Zmniejsza się wytrzymałość takiej pociętej macicy i ciąży można zwyczajnie nie donosić.

Sama operacja rzecz jasna nie boli. Boli za to później i to porządnie. Wszystko zaczyna się zrastać, środki przeciwbólowe przestają działać i to naprawdę nie wygląda różowo.

Ta metoda porodu nie jest biologicznie w nas „zakodowana” i przewidziana przez ewolucję. Nie jest to normalna droga przyjścia na świat dla dziecka. Podczas przechodzenia przez kanał rodny usuwany jest np. nadmiar płynu z płuc. Po cesarce trzeba dziecko specjalnie odsączać i bywa, że czynność ta nie jest wykonywana prawidłowo. Do tego dochodzi wpływ środka znieczulającego na dziecko. Lekarze starają się wyciągnąć malucha jak najszybciej, w ciągu pierwszych kilku minut, ale różnie to bywa.

Pokusiłabym się o stwierdzenie, że dla dziecka trauma zmiany środowiska przy porodzie naturalnym jest mniejsza niż przy cesarce. W tym drugim przypadku jest to nagły szok, natomiast przy porodzie sn proces trwa o wiele dłużej.

Zdarzają się skaleczenia dzieci. Córka mojej współspaczki szpitalnej miała rankę na głowie od skalpela.

To byłyby głosy przeciw. A za? Proszę bardzo, niekoniecznie w kolejności od najważniejszych do najbardziej błahych.

Po cesarce nie ma – jak to określiła Agnieszka Chylińska – rozklapuchy. Nie łudźmy się. Pochwa po porodzie sn nie jest taka sama jak przed porodem i nigdy nie będzie. Nawet wzierniki ginekolodzy mają inne dla kobiet, które rodziły naturalnie, i inne dla tych, które jeszcze nie rodziły lub miały cesarskie cięcie. Odczucia podczas kontaktów seksualnych dla faceta mogą być inne. Jeśli któraś trafi na męski egzemplarz mocno toksyczny (a przecież jest takich wcale niemało), ten może poczuć się nieusatysfakcjonowany i może chcieć wymienić swoją partnerkę na lepszy model. Ciaśniejszy.

Wprowadzenie cesarki na życzenie zakończy traumę użerania się z lekarzami podważającymi zasadność wskazań. Zdarza się, że opinie okulistów, neurologów czy ortopedów są brane w cudzysłów.

Cesarka na życzenie zlikwiduje „szarą strefę cesarkową”, która prosperuje wcale nieźle. Wiele kobiet załatwia sobie lewe wskazania – za odpowiednią opłatą rzecz jasna – i na tej podstawie poród przebiega metodą cesarskiego cięcia. Bywa też wcale nierzadko, że lekarze pracujący w danym szpitalu dokonują „lewych” cesarek na szpitalnym sprzęcie. Wskazania jakieś tam można zawsze wymyślić, coś się znajdzie zgodnie z powiedzeniem, że nie ma ludzi zdrowych, są tylko niewłaściwie zdiagnozowani. Funkcjonują specjalne „cenniki cesarkowe” – różne w zależności od miejscowości, szpitala i rangi lekarza. Nie muszę pisać, że od tego grosz podatku nie jest odprowadzany do skarbu państwa, bo dochody nie są nigdzie wzmiankowane. Jeśli cesarka na życzenie stanie się normalną nadprogramową, płatną usługą, będzie można ją legalnie rozliczać.

Bywa, że kobieta rodzi duże dziecko (ponad 4,5 kg), ale wskazań do cc nie ma. Taki poród jest z pewnością o wiele trudniejszy niż w przypadku dzieci o mniejszej masie. Dla tych kobiet byłoby to ogromne ułatwienie.

Są wreszcie osoby, które panicznie boją się bólu i ból to dla nich wyjątkowo traumatyczne przeżycie. Operacja na życzenie byłaby dla nich jakimś rozwiązaniem. Boli oczywiście później i to jak cholera, ale jednak jest się już PO a nie W TRAKCIE, co nie wiadomo, jak długo potrwa.

Fakt, cesarki można mieć dwie, a co za tym idzie tylko dwoje dzieci (no chyba że komuś się trafi ciąża mnoga), ale jakoś nie widać powszechnej tendencji do posiadania więcej niż dwójki dzieci.

A ja? Jestem za czy przeciw takiemu rozwiązaniu? Hmm… Ciężko mi się wypowiadać, bo jestem po cc, ale akurat wskazania miałam niepodważalne i tym razem będzie dokładnie tak samo. W innych okolicznościach wolałabym mieć możliwość wyboru. Czy jednak bym z tej możliwości skorzystała, to zupełnie inna sprawa.