Dzieciowo mi! Z dziećmi nigdy nic nie wiadomo. Nigdy ich nie ma, dopóki się nie pojawią.

„Nie mam pokarmu, bo miałam cesarkę”. Słyszałam to wiele razy i zawsze, kiedy ktoś tak powtarza, robi mi się przykro. To jeden z największych bajerów na temat karmienia piersią. Kobiety w jakiś sposób są przekonane, że tylko poród siłami natury sprawia, że w piersiach pojawia się mleko. Windows prawda.

Sygnałem do produkcji mleka nie jest dla organizmu przeciskanie się główki noworodka przez drogi rodne, tylko odklejenie łożyska. A łożyska pozbywamy się i przy cesarce, i przy porodzie naturalnym. Tylko trochę inaczej. Brak łożyska – mleczarnia rusza.

Nie z kopyta, co to, to nie. Na początku w piersiach pojawia się siara. Siara zresztą bytuje sobie spokojnie mniej więcej od 18. tygodnia ciąży i nie ma obawy, KAŻDA kobietą ją ma. Może o niej nie wiedzieć, bo pokarm nie zawsze ostentacyjnie wycieka. Wszelkie strzelające fontanny mleka należy włożyć między bajki. Przynajmniej przed nawałem mlecznym (jeśli taki w ogóle się zdarzy, bo nie musi).

Noworodkowi ilość siary wyprodukowanej przez organizm matki w zupełności wystarczy. Dziecko po narodzinach nie jest jakoś potwornie głodne, bo przecież na bieżąco dostawało pokarm przez pępowinę. Po wyciągnięciu z brzucha potrzebuje po prostu sobie lekko podjeść i się przytulić. Bardziej to drugie zresztą. Nieświadomie zresztą samo w sobie jest świetnym pobudzaczem laktacji „właściwej” i należy go użyć z premedytacją i zgodnie z jego przeznaczeniem

Jestem najlepszym dowodem na to, że po cesarce można karmić zupełnie normalnie. Niestety w polskich realiach szpitalnych kobiety po cesarskim cięciu napotykają rozmaite trudności, które w połączeniu z błędami i brakiem wskazówek ze strony personelu skutkują tym, że bardzo szybko przechodzą na karmienie sztuczne i żyją w przekonaniu, że nie mają pokarmu ze względu na taki a nie inny przebieg porodu.

Moje doświadczenie jako dojnego ssaka jest dosyć skromne, bo jednodzieciowe (reaktywacja wkrótce), ale o kilku sprawach mogę napomknąć. O tych, które mi pomogły.

• Bardzo ważne jest to, żeby jak najszybciej przystawić dziecko do piersi. Warto o to poprosić, a nóż-widelec się uda. Ja przystawiłam dziecko do piersi praktycznie zaraz po założeniu szwów, zdążyli mnie tylko wywieźć z sali operacyjnej.
• Jak, do licha, karmić, kiedy człowieka nie ma od pasa w dół i nie można się ruszyć?! A można. Nie jest to wygodne, ale trzeba położyć sobie dziecko na brzuchu, nie centralnie paszczą w dół, ale pod lekkim kątem. Nie ma obawy, nie udusi się. Ma odpowiednio ukształtowany nosek. Młodzież się zasysa i doimy.
• Kiedy już można być w pozycji półleżącej (bo od razu nie można), to karmienie jest dużo prostsze.
• Ważne, żeby przystawiać dziecko jak najczęściej. Nie czekać, aż rozpocznie koncert. Moje się praktycznie ode mnie nie odklejało. Półtorej godziny przy piersi i godzina przerwy. I tak w kółko. Dziecko pobudza laktację i jest to proces dla nas niezauważalny. Piersi nie staną się nagle twarde i nabrzmiałe. Wypływu mleka się nie czuje (czuje się go potem).
• Ważne, żeby oseska przystawić prawidłowo. Co to znaczy? Ano powinien zasiorbać całą otoczkę sutka (jeśli jest mała) lub większą jej część (jeśli jest duża). Jeśli mały chwyci samą końcówkę i usiłuje ciągnąć (a podciśnienie wytwarza potężne, możecie mi wierzyć), należy wsadzić palec do ust noworodka i zmusić go do puszczenia sutka, a potem ścisnąć brodawkę dwoma palcami (spłaszczyć ją) i wpakować mu do paszczy jeszcze raz.
• Jeśli młody ssa, ssa i się denerwuje, bo mu się ewidentnie nie udaje, laktację można pobudzić też laktatorem. Leżałam z dziewczynami, które rodziły w 28. tygodniu i miały tyle samo mleka, co te, które rodziły w 40. Trzeba tylko z uporem maniaka co jakiś czas przystawiać pompkę do piersi. Na początku nic nie poleci. Za drugim i trzecim razem też nic nie poleci. Za czwartym razem tak ze dwie kropelki, ale potem interes się rozkręca i można odciągnąć, ile fabryka dała. Jeśli możemy karmić piersią, to oczywiście nie odciągamy jakoś obficie. Mamy tylko za zadanie stymulować nasz bar mleczny.
• Jeśli to tylko możliwe, to lepiej nie dokarmiać i nie dopajać malucha. Organizm otrzymuje wtedy informacje, że zapotrzebowanie na pokarm nie jest takie duże i można zwolnić produkcję. To pociąga za sobą następne klocki domina. Dziecko przystawione do piersi ssie niechętnie, nie stymuluje produkcji, denerwuje się, my je dokarmiamy, organizm nie produkuje pokarmu (bo nie musi) i… po zawodach.
• Oczywiście istnieją sytuacje, kiedy piersią po prostu karmić się nie da (dziecko urodziło się chore lub słabe, potrzebuje intensywnej opieki medycznej itp.). Nie wyrzucamy sobie wtedy tego i nie wyzywamy się od wyrodnych matek, które nie spełniają swojej życiowej roli, tylko cierpliwie pracujemy z laktatorem i czekamy na moment, kiedy przystawienie do piersi będzie możliwe. Czy karmienie wtedy się uda? Wcale nie jest powiedziane, że się uda, ale warto spróbować. Kto nie próbuje, ten nie wie. Jeśli się nie uda, to w najgorszym wypadku młody otrzyma nasz własny pokarm tyle że za pośrednictwem butelki.
• Bo generalnie rzecz biorąc nie chodzi o sposób podania, tylko o to, co serwujemy. Cały wic polega na tym, żeby podać dziecku mleko naszej produkcji. A czy je podamy poprzez sutek czy poprzez butelkę, to już jest tak zwany pikuś.
• I ostatnie ważne – wrzuć na luz. Odpręż się, rozluźnij, nie spinaj się, że musisz, bo jak nie, to będzie tragedia. Mleko znacznie lepiej wycieka, kiedy matka jest zrelaksowana. Nie uda się tym razem, uda się następnym. Nawet jeśli na przystawienie dziecka czekałaś kilka czy kilkanaście godzin, to nie znaczy, że nie będzie można odtrąbić sukcesu. Trzeba się nastawić pozytywnie. Karmienie zaczyna się w głowie, nie w piersiach.

Nie należę do karmicielskiego betonu, który twierdzi, że zawsze się udaje, ale będę uparcie obstawać przy tezie, że ZAWSZE warto powalczyć. Leżałam na sali z kobietami, które urodziły wcześniaki (i to takie wręcz ekstremalne wcześniaki, ważące niecałe 800 g) i żadna z nich nie mogła oczywiście karmić piersią, bo dzieci były w inkubatorach podłączone do specjalistycznej aparatury. Laktatory huczały aż miło. Regularnie jak w zegarku odciągały pokarm, który potem ich maluchom był podawany przez sondę (nawet butelka nie wchodziła w grę). Żadna sobie nie odpuściła, mimo że pokarm zaczynały odciągać dwie-trzy doby (!!!!) po cesarce. I każda ten pokarm miała. Bez wyjątku. Jedne musiały pracować z laktatorem dłużej, inne krócej, ale żadna się nie poddała bez walki.

A co, jeśli się nie uda? To się, kurde, nie uda i szlus. Ale to naprawdę ostateczność. Wcześniej sprawdzisz, czy aby nie przyjdzie sukces. A sukces  na tym polu odnotowujemy bez porównania częściej niż porażkę.