Dzieciowo mi! Z dziećmi nigdy nic nie wiadomo. Nigdy ich nie ma, dopóki się nie pojawią.

Mam coś wspólnego z lokomotywą Tuwima. Już ledwo sapię, już ledwo zipię. Wszelkie kasandryczne wizje lata z temperaturą oscylującą wokół +13 stopni można sobie, brzydko mówiąc, wsadzić. Za oknami ponad 30 stopni, a w szpitalnych korytarzach wcale nie chłodniej. Copacabana lub Costa del Sol (czy jak to zwał), może się schować. Wszystkie pacjentki łącznie ze mną epatują golizną i prezentują swe brzuchate wdzięki na trasie sala-kibelek. Zaprawdę powiadam wam, nie da się wytrzymać w czymś więcej niż skąpej koszulce ledwie skrywającej kwintesencję kobiecości. Dowodem na to, że mi przygrzało, są pierdoły, które tu wypisuję.

Puff, jak gorąco, uff, jak gorąco. Jutro na porannym obchodzie lekarskim czeka mnie chwila prawdy. Zapadnie decyzja, czy można mój żeński trójpak odesłać do domu bez ryzyka, że za trzy dni stanę znowu w progach tej szacownej placówki z wielkim torbiszczem, z którego oprócz klapek pod prysznic wystaje domowy wentylator. Wszyscy mnie co prawda witają z otwartymi ramionami (niesamowite, jak człowiek potrafi się przywiązać do służby zdrowia i vice versa), ale wolałabym te uprzejmości zachować na poród w terminie. Będzie mi przyjemniej, jeśli ogarną mnie taką skumulowaną falą. Za częsty gość, nawet miły, też może się przejeść.

A propos jeść, to zaraz wjedzie obiadek. Przyjmujemy ze współspaczkami zakłady i w rankingach zwycięża kotlecik mielony. Pyszny jak zawsze.

No, jeśli więc dobrze pójdzie, od jutra będę nadawać spoza szpitalnych murów. Czego sobie niniejszym życzę.