Dzieciowo mi! Z dziećmi nigdy nic nie wiadomo. Nigdy ich nie ma, dopóki się nie pojawią.

A zaczęło się zupełnie zwyczajnie. Młoda raczyła wstać w porze nieludzkiej (pora nieludzka przesunęła nam się na godzinę 6 rano i trzeba się cieszyć, bo kiedyś była wcześniej) i wymusić na nocniczku oklejonym kotkami rzężące „Happy birthday”. Tak na marginesie – dlaczego melodie w nocnikach są takie durne?

Trochę się pokręciła, trochę się poprzytulałyśmy, przy czym trzeba było uważać, żeby przytulanie nie skończyło się Nagłym i Nieoczekiwanym Wbryknięciem Na Mnie Nie Wiadomo Skąd. W końcu padło hasło:

- Dobra, Jadzia, ściągamy piżamkę i ubieramy się.

Stało się. Popełniłam fatalny błąd. Zamiast przynieść pierwsze z brzegu gatki i skarpetki, po czym próbować wciskać dziecku ciemnotę, że cała reszta szafy zmieściła się w pralce i NIC innego do wyboru nie ma, ja parę dni wcześniej wystosowałam do nieletniej ofertę współpracy.

- Chodź, ubierzemy się.

- Nie. – „Nie” to ostatnio najczęściej używana odpowiedź bez względu na to, jakie pytanie pada.

- Chodź, to wybierzesz sobie majteczki. Sama wybierzesz.

- Jadzia sama!!! – ryknęła zachwycona podopieczna i pognała do komody, o mało nie przekraczając granicy dźwięku.

Dopadłam, kiedy zaczęła wybebeszać pierwszą dostępną jej szufladę. Jeśli klęska nie była ostateczna, to ja bardzo inteligentnie postanowiłam sama się dobić.

- To nie ta szuflada, tu są ubranka dla dzidzi. Twoje majteczki są tutaj – usłużnie wskazałam cel.

Akceptację zdobyły piętnaste majteczki z kolei. W marchewki nie, żółte nie, zielone nie, z kotkiem (z kotkiem!!!) nie. Przy niebieskich spojrzała na mnie dziwnie i ciepnęła je za wersalkę. Stanęło na gatkach z dziewczynką. Gatki z H&M, hmm…

- Teraz weźmiemy skarpetki. O, te czerwone – czerwone leżały najbliżej.

- Czerwone nie.

- Dlaczego?

- Są brudne.

- Nie są brudne, przecież są w szufladzie. To czyste skarpetki – odparłam oczywistą nieprawdę i napiętnowałam brak logiki w formułowaniu argumentów.

- Skarpetki nie. Rajtuzki.

- Ale po co ci rajtuzki? – Próbowałam dyskutować. – Przecież jest ciepło.

- RAJTUZKI!!! – Zawyła dziewczyna i rozpoczęła akcję włażenia do szuflady.

Trzeba było smarkulę natychmiast okiełznać. Proces wybierania rajtuzków, których na nieszczęście dziecko ma – pardon – w pizdu, przypominało wybór majteczek. W końcu stanęło na łososiowych w kwiatuszki. Dobrze, chce rajtuzki, to będzie i kiecka. Ubranie rajtek pod dresy, kiedy na dworze jest +20, spowoduje dziwne spojrzenie teściowej (i słusznie) i sąsiadek (spadać).

Przekonywanie do pięknej, nowiutkiej, wygodnej (w końcu idzie na spacer) jeansowej sukieneczki (z łososiowym kwiatuszkiem pasującym do rajtuzków, kuźwa) spełzło na niczym i zakończyło się szlochem wspomaganym szorowaniem małym ciałkiem po podłodze od przedpokoju po balkon. Powinnam była od początku wiedzieć, że opcja jest tylko jedna – kraciasta, granatowa, flanelowa princeska. Zaoszczędziłabym sobie cenne pół godziny i sprzątanie szafy, a sąsiadom rozterek, czy już wzywać straż miejską czy jeszcze nie.

Pogratulowałam sobie świeżej granatowej czerni na włosach, która skryła siwiznę, jaka musiała się wytworzyć podczas porannego procesu. Nie zdziwię się, jak kiedyś – niedługo – młoda otworzy szafę lub szufladę, spojrzy i oznajmi z niezbitą pewnością, widząc istną orgię fasonów, kolorów i wzorów:

- Nie mam się w co ubrać…

Weszliśmy w etap świadomego kształtowania własnego wizerunku. Kiedy pomyślę o tym, że za jakieś dwa lata to samo będę przechodzić w ilości potrójnej, to mam zamiar dopaść najbliższą drogerię i wykupić cały zapas farby do włosów. I pomyśleć, że pięciomiesięcznemu niemowlęciu dokładnie obojętne jest, czy ma śpiochy w auta czy w misie.