Dzieciowo mi! Z dziećmi nigdy nic nie wiadomo. Nigdy ich nie ma, dopóki się nie pojawią.

Zacznijmy od tego, że organicznie nie znoszę słowa „sexy” czy „seksowna”, dlatego z uporem maniaka będę pisać pociągająca, wzbudzająca pożądanie, interesująca, zgrabna, kobieca, erotycznie inspirująca itp. Wiem, to mniej więcej tak, jakby z Wrocławia do Warszawy jechać przez Szczecin, ale będę twarda. Jedynym skromnym kompromisikiem będzie stosowanie pisowni „seksi”. A jeszcze jak widzę, że ktoś gdzieś tam się wypowiada, że dla „niego ważny jest sex” albo „ma ochotę na sex”, to ręka sama idzie w kierunku kija bejzbolowego i to wcale nie w celach erotycznych.

Tym razem zainsipirowała mnie blipowiczka cloudy, którą obserwuję i która była uprzejma zauważyć, że wbrew temu, co lansuje się ostatnio we wszelkich możliwych magazynach kobiecych (traktujących również o mężatkach, nie tylko o problemach egzystencjalnych singli i o tym, jak szybko się rozwieść), niekoniecznie jest tak, że kobieta może.

Według magazynów kobiecych seksi może być każdy, zawsze i wszędzie i w każdym momencie, niezależnie od tego, czy ma lat 15 czy 105. Liczy się albowiem to, co same o sobie myślimy, i czy to my same uważamy się za pociągające, czy też nie. Jeśli więc się uważamy, to wszyscy naokoło jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki zaczynają myśleć o nas to samo, co my o sobie. Na dodatek liczy się przecież młodość ducha a nie metryka, a ta jest od wieku niezależna itp. itd.

Co więcej, kobieta powinna czuć się seksi, bo jeśli się nie czuje, to wyraźnie coś jest z nią nie tak. Pewnie ma zaburzone poczucie własnej wartości. Jeśli nie chodzi o poczucie wartości, to najwidoczniej jest do tyłu ze wszelkimi trendami z modą na czele, odstaje i koniecznie, natychmiast powinna skorygować swoją postawę życiową, albowiem epatowanie seksapilem godne jest i sprawiedliwe, słuszne i zbawienne.

Nie ma sensu traktować okresu ciąży, tak jakby nic się nie zmieniło i jakby tej ciąży nie było. Nie rozumiem więc, skąd tendencja, żeby do stanu błogosławionego stosować te same wytyczne, co do rzeczywistości nieco mniej niebiosami wspomaganej. Dlaczego niby kobieta w ciąży powinna się czuć pociągająca i samym swym widokiem generująca erekcję u płci przeciwnej, bo jeśli się nie czuje, trzeba ją natychmiast nawrócić?

Wbrew ogólnemu nurtowi uważam zatem, że mam prawo nie czuć się seksi, kiedy wstaję rano i widzę tak opuchnięte własne ręce i nogi, że zginanie palców sprawia mi ból. Kiedy, żeby podnieść się z wyrka, muszę najpierw położyć się na bok, bo normalne wstanie jest niemożliwe. Kiedy przy każdym ruchu bolą mnie kości miednicy, bo brzuch jest już bardzo ciężki i naciska w dół. Kiedy chodzę jak kaczka z racji zmienionego środka ciężkości. Kiedy niezależnie od zajmowanej pozycji boli mnie kręgosłup. Kiedy wstaję w nocy co półtorej godziny i latam do łazienki, żeby opróżnić pęcherz. Kiedy staję na wadze i widzę na liczniku 85 kg. Kiedy wejście na pierwsze piętro wymaga ode mnie dwóch przystanków po drodze. Kiedy mam problem z założeniem butów i ubraniem skarpetek. Ba, majtek też. Kiedy prawie nie mieszczę się w wannie.

Bezczelnie uważam, że mam prawo czuć się bezpłciowa, zupełnie niepociągająca i kompletnie nie mieć ochoty na seks. Sugeruję natomiast, że wszystkie kobiety, które z takim zapałem zapewniają, że KAŻDA ciężarówka może być czy też jest seksi, musi tylko zmienić spojrzenie na siebie, nigdy w ciąży nie były. Albo przeszły ją tak lekko, jakby jej nie było.

Jasne, że ma znaczenie, czy nosisz ładne tuniki i sukienki, czy zasuwasz w rozmemłanych dresach. Ale pewnych oczywistości pominąć się nie da. Nie da się zapomnieć, że się w ciąży jest i czuć się tak, jakby się w niej nie było.

Nie mam zatem najmniejszej ochoty być seksbombą z wielkim brzuchem, nie zależy mi na tym, żeby się podobać i nie zamierzam pracować nad zmianą mojej mocno nieżyciowej postawy. Ponowne zainteresowanie sferą erotyczną zostawiam sobie na czas po porodzie i połogu. Nie zamierzam niczego przyspieszać ani do niczego się zmuszać tylko dlatego, że ktoś z szanownego państwa redaktorstwa babskiego ma taką wizję. Na domiar złego uważam, że jestem najzupełniej normalna. Choć wkurzona. Howgh.