Depresja ciążowa, czyli wszystko OK :)

Najsampierw mały lansik. Wczoraj dzieciowo.pl zanotowało ponad 1000 odwiedzin. Zaczyna być tłoczno

No dobra. O depresji poporodowej wiemy chyba wszystkie. To znaczy, że taka istnieje, wiemy, bo nikomu oczywiście nie życzę doświadczenia jej na własnej skórze. Podobno nic przyjemnego. Okazuje się jednak, że jest coś takiego jak depresja ciążowa, która potem może, ale nie musi przerodzić się w tą poporodową.

Niektórzy westchną i stwierdzą, że dopiero teraz zlazłam z drzewa, jeszcze raz odkryłam Amerykę i tego typu sprawy. No tak, jeśli odkrycie jest z tych mocno wtórnych, to pozostaje mi złożyć publiczną samokrytykę za kompletny brak refleksu i na wszelki wypadek porządnie się wybatożyć. Zanim jednak dojdzie do aktu autoagresji kilka słów o tejże depresji właśnie.

Skąd się bierze? Podobno z samotności. Nie znaczy to oczywiście, że dotyczy kobiet w toksycznych związkach, bynajmniej. Rzecz jest w samotności wewnętrznej. Kobieta w ciąży ma wrażenie, że pozostaje przez innych niezrozumiana. Zwłaszcza jeśli ciąża jest zagrożona, stwarza problemy i w ogóle jest tą pierwszą, nie mamy się więc do czego odnieść.  Lub że nieplanowana była. Wewnątrz narasta strach o dziecko, o siebie, o przyszłość, o pracę i o związek (eufemistycznie mówiąc, nie wszyscy mężczyźni to wcielone anioły).

Huśtawka uczuć w ciąży to rzecz najzupełniej naturalna i o żadnej depresji nie świadczy, ale bywa, że niektóre kobiety przeżywają stan okresowego przygnębienia znacznie głębiej. Przypuszcza się, że tych kobiet może być około 15%.

Czym objawia się depresja ciążowa? Czujemy pustkę, smutek (ale nie taki przez piętnaście minut, tylko ciągły), przemęczenie, niepokój nawet o najbardziej bzdurne pierdoły. Tracimy zainteresowanie przyjemnościami, wszystko nam zwisa i powiewa i mamy problemy z koncentracją. Do tego dochodzą zaburzenia snu i jedzenia. Bywa, że taki permanentny stan przygnębienia może wywoływać myśli samobójcze. Na wszystko to nakłada się powszechne przekonanie, że dziecko kocha się zabójczo od samego spojrzenia na dwie kreski w teście ciążowym. Jeśli kobieta nie czuje żadnej bliższej więzi, zaczyna się dodatkowo katować myśleniem, że nie nadaje się na matkę i nie będzie w stanie pokochać swojego dziecka. Większość kobiet dojrzewa do uczucia do dziecka i przywiązanie rodzi się stopniowo, a nie natychmiast, ale weź tu to wytłumacz zdołowanej ciężarówce.

Czy depresję ciążową się leczy? Farmakologicznie nie. No bo czym wyleczymy? Przecież nikt nie będzie w ciąży żarł antydepresantów. Najważniejsze jednak wydają mi się dwie sprawy.

Po pierwsze zdanie sobie sprawy, że w swoich odczuciach nie jest się odosobnionym. Stany przygnębienia w ciąży a nawet depresji w ścisłym sensie odczuwa wiele kobiet. To nic nadzwyczajnego i nie świadczy o jakimś wypaczeniu czy też, co gorsza, o tym, że ktoś się nie zrealizuje w roli matki. W mordę, tak naprawdę z roli matki czy ojca będziemy rozliczeni, jak nasze dzieci będą pełnoletnie. Dopiero wtedy będziemy mogli spojrzeć wstecz i stwierdzić, co zrobiliśmy źle. A zatem uczucie przygnębienia nie jest ewenementem.

Po drugie nie powinno się ze swoimi odczuciami zamykać w sobie. Jasne, że inni nie zrozumieją w stu procentach tego, co usiłujemy im przekazać, bo nie siedzą w naszej własnej skórze, ale rozmowa zawsze dobrze robi. Nie mówiąc już o tym, że mamy możliwość przyjrzeć się naszemu położeniu z innego punktu widzenia. To bardzo cenne, bo strach, jak wiadomo, ma wielkie oczy.

Czasami depresja ciążowa przechodzi w poporodową i wtedy to już, Houston, mamy problem. Nie przechodzi jednak tak sobie, ot, bo przejść postanowiła, tylko jest to skutek nawarstwienia negatywnych emocji, które nie znalazły nigdzie ujścia. Inaczej mówiąc kobieta dusiła w sobie wszystko, katowała się poczuciem winy, strach ją zżerał, a silne przeżycie, jakim jest poród, posłużyło jako katalizator niekontrolowanej reakcji termojądrowej.

Czy istnieje jakaś grupa ryzyka odnośnie depresji ciążowej? Ano istnieje. Co nie znaczy oczywiście, że ktoś, u kogo czynniki ryzyka wystąpią, NA PEWNO będzie taką depresję przeżywał, ale prawdopodobieństwo jest większe. Narażone są szczególnie osoby, które mają bliskich zmagających się z jakąś formą depresji, te, które z powodu komplikacji ciążowych musiały być hospitalizowane, u których ciąża przebiega z problemami lub dziecko rozwija się nie tak, jak przewidują normy (np. ma stwierdzone wady wrodzone).  Narażone są kobiety, których sytuacja finansowa nie jest stabilna i te, których związek z mężczyzną chwieje się w posadach. W końcu te, które bardzo intensywnie przeżywają PMS.

Jak to zwykle bywa z podawanymi objawami, spojrzałam i stwierdziłam, że to, kurde, o mnie Tak to już jest, że jak się człowiek naczyta, to potem cierpi na wszystko, odnośnie czego wiedzę pogłębił. Siłą woli wstrzymuję się od udekorowania się depresją ciążową, bo zapewne takiej nie przeżywam. Kamień jednak spadł mi z serca, kiedy dotarło do mnie, że moje odczucia nie są odosobnione. Co więcej, można je uważać za zupełnie normalne. Miło jest widzieć, że jednak wszystko jest w porządku

W związku z tym, ciężarówki drogie, uszy do góry! I nie dusić w sobie, bo nie jesteście żeńskim wydaniem gulaszu.

Przy pisaniu notki posiłkowałam się pisemkiem „Blisko zdrowia”, czyli magazynem dla pacjentów leczących się w przychodni, do której łażę.