Dom przyjazny dziecku, czyli o zabezpieczeniach

Ożeż w mordę jeża (sorry, jeżu), o tym dotąd nie było. Wagę problemu uzmysłowił mi wątek, a właściwie wąteczek na dzieciowym forum. O, tutaj. Wszyscy, którzy mają raczkujące dzieci (i starsze), wiedzą, że najspokojniejszy czas jest już za nimi. Skończyła się cudowna wygoda, kiedy to człowiek zostawiał potomka na macie edukacyjnej, szedł do kuchni, wracał, a młode nadal tkwiło w tym samym miejscu, co najwyżej zmieniło zabawkę. Teraz niestety trzeba mieć oczy dookoła głowy, bo wystarczy moment i nieszczęście gotowe.

Chałupę trzeba po prostu zabezpieczyć. Zanim podejmiemy jednak jakieś kroki, trzeba sobie powiedzieć jedną ważną rzecz: bez guzów i siniaków się nie obejdzie. To zupełnie normalne. Kto się nie przewróci, ten się nie nauczy. Nie chodzi więc o to, żeby ochronić dziecko od jakichkolwiek kontuzji, bo to nierealne. Rzecz w tym, żeby kontuzja nie przerodziła się w prawdziwe nieszczęście.

Jasne, że można kupić kojec – co zresztą polecam – ale przecież cały dzień dziecko nie może tam siedzieć. Poza tym możemy mieć na tyle małe mieszkanie, że kojec naprawdę się w nim nie zmieści.

Jak tak sięgnę pamięcią – a na szczęście nie muszę sięgać szczególnie głęboko, bo inaczej byłoby marnie – przychodzi mi do głowy kilka patentów.

Po pierwsze zatyczki do kontaktów. Podstawowa sprawa. Prędzej czy później małe paluszki powędrują w stronę dziurek, a nie daj Bóg będą uzbrojone w znaleźny widelec, śrubokręt czy coś w ten deseń. Nieszczęście mamy pewne, jak odsetki przy kredycie. Zatyczki są tanie jak barszcz i do dostania praktycznie wszędzie, w każdym hipermarkecie.

Po drugie ochraniacze na kanty. Nie każdy to stosuje, ale to przydatna sprawa. Zwłaszcza, gdy młode nie może jeszcze o sobie powiedzieć, że ma trzy latka, trzy i pół, głową sięga ponad stół. Na etapie, kiedy głową jest na równi ze stołem, a już nauczyło się chodzić czy biegać, ochraniacze zdają egzamin. Też proste do kupienia, Canpol Babies na przykład takie produkuje.

Po trzecie zabezpieczenie drzwi. Są takie specjalne dyngsy zakładane na drzwi, które uniemożliwiają zatrzaśnięcie. W mieszkaniu bywają przeciągi, wiadoma sprawa i drzwi potrafią się zamknąć nagle i nieoczekiwanie, a przy okazji przytrzasnąć małe paluszki.

Po czwarte zabezpieczenia szuflad. Eksploracja szafek to najlepsza zabawa, jak wiadomo. I tworzenie perkusji z garnków i misek – sama rozkosz. Nie zawsze mamy miejsce i możliwość, by kuchenne noże umieścić gdzieś, lecz nie wiadomo gdzie, dlatego warto zastosować specjalne klamry uniemożliwiające otworzenie najbardziej newralgicznych szuflad. Tu chodzi nie tylko o ostre rzeczy, ale też o dokumenty, co do których nie chcemy, aby zostały wnikliwie przeczytane. Wiadomo, że dziecko jest w stanie przeczytać coś bardzo dokładnie i problem tylko w tym, że nie da się tego przeczytać po raz drugi.

Po piąte zabezpieczenie wszelkich możliwych kabli. Na przykład do komputera. Jeśli komputer jest naszym narzędziem pracy, to lepiej żebyśmy się któregoś dnia nie zdziwili.

Po szóste, ale właściwie powinno być po pierwsze lub po drugie – schody. Jeśli w domu mamy schody, trzeba pomyśleć o zamontowaniu specjalnej bramki. Mój teść taką zbudował i kiedy przyjeżdżaliśmy z Jadziskiem, montował przy schodach. Bramka świetnie okiełznywała zapędy poznawcze. Dzieci uwielbiają wchodzić i schodzić po schodach. Mamy więc wybór albo stróżować przy nich non stop, albo zainwestować w barierki.

Taką bramkę można zainstalować nie tylko przy schodach, ale wszędzie tam, gdzie nie chcemy dziecięcej obecności, np. przy drzwiach na balkon albo do kuchni.

Bo po siódme – zabezpieczamy balkon. Dziecka absolutnie nie można zostawiać tam samego. Może wypaść, prześlizgnąwszy się pod barierkami (główka jest mała, ramionka elastyczne i po sprawie). Starszak może wspiąć się na barierki i przeleźć górą. U mnie jakiś skończony idiota projektował balkony, bo barierki balkonowe to średnio drobna kratka. Kratka prezentuje się naprawdę ładnie, ale przy okazji ma gabaryty idealne do wspinania się nań małymi rączkami i nóżkami.

Wszystkie te zabezpieczenia będą jednak psu na budę, jeśli i my nie będziemy przy okazji ostrożni. Kwestia okien choćby. Jeśli już je otwieram, to tylko uchylnie (dziura na górze). Pod żadnym pozorem nie można zostawiać okien otwartych na oścież, bo sprytny dwulatek przysunie sobie stołek, wejdzie na parapet, wychyli się i… wiadomo. Możemy nie zdążyć złapać. Telewizornia co rusz informuje o przypadkach wypadnięcia przez okno i często się okazuje, że matka była w domu i to zupełnie trzeźwa, tylko NA MOMENT poszła po coś do innego pomieszczania. Kompletnie bez wyobraźni.

Najnowszy telewizyjny również dowód na bezmyślność rodzica: matka wyszła na balkon  Z DZIECKIEM NA RĘKU, aby wieszać pranie. Jedną ręką wieszała, drugą trzymała dzieciaka. Wystarczyły sekundy, mały się szarpnął, wysmyrgnął i teraz w ciężkim stanie leży w szpitalu po upadku z trzeciego piętra. Nigdy, przenigdy nie trzymamy dziecka na rękach, kiedy jesteśmy na balkonie. Choćby nam się wydawało, że trzymamy je bardzo mocno i panujemy nad sytuacją. Wszystko może się zdarzyć.

Kolejna rzecz – zwróćmy uwagę, gdzie trzymamy środki czystości i wszelką domową chemię. Możemy być pewni, że dziecko będzie chciało skosztować  zawartości kolorowych opakowań.

Nie jest powiedziane, że powinniśmy kupić wszystkie możliwe zabezpieczenia (ja na przykład nie mam zabezpieczeń na drzwi, a zabezpieczenia szuflad zrobiłam metodą chałupniczą), a młode po domu nie musi chodzić w kasku. Ale bez naszej wyobraźni się tu nie obejdzie. Musimy założyć, że jeśli dziecko ma możliwość coś zrobić, to pewnie tego spróbuje.