Króciutko – uzupełnienie

No, ładowarkę już mam, mogę napisać więcej. Dlaczego tu jestem? Pech, prawdziwy pech. Trzeba mieć niesamowitego pecha połączonego ze zgrabnością mastodonta, żeby wyłożyć się plackiem na równym chodniku. Żeby jeszcze jakaś dziura tam była, skórka od banana lub coś w ten desen, ale nie. Ordynarnie zaplątałam się we własne nogi i pojechałam szczupakiem do przodu. To oznacza, że poszorowałam brzuszyskiem po ziemi.
Miłe to nie było. Oj nie. Na domiar złego nie zdążyłam zamortyzować upadku. Sekundę później wydalam donośny odgłos paszczowy, co momentalnie zmobilizowało czterech facetów do zadzwonienia na pogotowie. Zanim karetka przyjechała, zaczęłam znowu czuć ruchy dzieci i mniej więcej sie uspokoić. Zawieźli mnie tam gdzie zawsze i na izbie przyjęć powitano mnie jak starą znajomą.
Niestety upadek wywołał skurcze, które dały się uprzejmie potwierdzić w badaniu KTG. Zapodano mi więc kroplóweczki i zostawiono na oddziale. Skurcze ustały niemal do zera. Badanie USG pokazało, że.wszystko jest OK. Nic się nie zaczęło odklejać, z dziećmi wszystko ok, z całą ciążą także, a jedynym śladem po locie koszącym są otarte łokcie, rozwalona bluzka i obolałe całe moje słusznych rozmiarów ciało.
Przy okazji po raz piętnasty potwierdziło się, że na swoje wielkie wyjście smoka czekają dwie dziewczyny. Mniejsza waży 1950 g, większa 2280 g. Będzie dobrze, powinny przekroczyć 2500 g.
Strachu się najadłam, od wczoraj tu leżę, ale ponieważ wszystko zakończyło się szczęśliwie, powinnam jutro zwinąć żagle. By ponownie zawinąć do tego portu za niecałe dwa tygodnie. Tym razem wyposażona w pieluszki i ciuszki na dwa maluszki. Będzie dobrze