Pies w domu jest, dziecko dopiero będzie

Ha, wcale to nie takie rzadkie. W domu czworonóg mniej lub bardziej kudłaty, a tu okazuje się, że, a kuku, będzie nas więcej i to nie pies jest za to odpowiedzialny, tylko właśnie my. Zaczynają się dylematy i mogę się założyć o skrzynkę piwa, że usłyszymy od rozmaitych życzliwych:

• żeby psa oddać do schroniska
• żeby psa oddać w „dobre ręce”
• że sobie z dzieckiem i psem nie poradzimy
• że pies nam dziecko zeżre, jak tylko zostawimy je w jego zasięgu
• że dziecko psa zamęczy
• że trzeba natychmiast i skutecznie dziecko od psa odseparować
• że psa dotykać nie wolno, a jeśli już to w lateksowych rękawiczkach
• że w domu będą szaleć choroby, alergie, a bakterie będą girlandami zwieszać się z wszystkiego, co w zasięgu wzroku
• że choroby odzwierzęce będą nas ścigać do końca życia
• że co myśmy najlepszego zrobili, żeśmy tego psa brali parę lat temu, przecież można było przewidzieć, że prędzej czy później pojawi się dziecko.

Strach się bać. Tymczasem my sami jesteśmy najlepszym dowodem na to, że rozszerzenie rodziny wcale nie musi być traumatyczne, a pies może świetnie odnaleźć się w nowej roli – nie da się ukryć, że jego hierarchia w stadzie spadnie. Jest kilka rzeczy, o których należy pamiętać i kilka patentów, które można zastosować i wszyscy się świetnie dogadają. Nie będzie potrzeby pozbywania się wieloletniego przyjaciela.

Po pierwsze odwiedzić weterynarza i zadbać o zwierzę. W ogóle o nie regularnie dbać. Szczepić, odrobaczać, wyczesywać (jeśli tego wymaga). Zapytać weterynarza, czy ma dla nas jakieś szczególne wskazówki, bo może coś doradzi.

Choroby odzwierzęce nie przenoszą się tak ochoczo na ludzi. Od psa możemy zarazić się wyłącznie wścieklizną. Żadnym katarem psim, nosówką czy czymś w tym sensie.

Psa dobrze jest przygotowywać do nowych zapachów. Pokarm z piersi kobiecej ma charakterystyczny zapach i ten zapach wypełnia potem cały dom. Kiedy przychodzimy do kogoś, to już w progu wiemy, że jest tam małe dziecko, bo w domu krąży dość typowy dziecięcy aromacik. Dobrze jest psu zapodać ten aromacik wcześniej.

Jak? Patentem podpowiedzianym mi przez weterynarza jest rozstawienie w mieszkaniu kilku miseczek z niewielką ilością mleka i poczekanie, aż mleko zacznie jełczeć. My nie musimy nic wyczuwać, ale pies ma tysiąckrotnie silniejszy węch od nas i on z pewnością zauważy to i owo. Takie miseczki zaczęłam rozstawiać miesiąc przed porodem.

Jak już dziecko urodzimy i jeszcze leżymy z nim w szpitalu, to zabrudzone ciuszki ktoś może przynieść do mieszkania i dać powąchać psu. To samo z zużytym pampersem. Nie żartuję. Zwierzę w ten sposób oswaja się z nowością.

Po powrocie do domu podstawowy błąd, jaki ludzie robią, to natychmiastowe i całkowite separowanie zwierzęcia od dziecka. Nie separować! Pozwolić zobaczyć i obwąchać! Trzymać dziecko poza zasięgiem pyska rzecz jasna, ale niech sobie zwierzę ma dziecko na widoku. Nasza suka podchodziła i wąchała, dzielnie asystowała przy karmieniu. W późniejszym etapie udawało jej się dziecko niepostrzeżenie liznąć. I co? I nic.

Jeśli nie będziemy sprawiali wrażenia, że od tej pory pies musi się wynosić, natychmiast zmienić swoje zwyczaje itp., to on nie będzie się starał walczyć o utracone terytorium i miejsce w stadzie. Zwierzęta bywają zazdrosne. Kiedy trzymałam dziecko na rękach, suka momentalnie podstawiała ryj do głaskania. Karmiłam i głaskałam jednocześnie

Co do inwazji chorób – no cóż. Moje dziecko ma dwa lata i pięć miesięcy. W tym czasie była chora TRZY razy. Z czego raz była trzydniówka a dwa razy katarek. Jedyne zatrucie zwieńczone sraczką nabyła po podróży pociągiem a nie w kontakcie z psem. Nie ma żadnych alergii, pasożytów, chorób odzwierzęcych itp. a w mieszkaniu sterylnie nie jest. Psa – co ważne – wzięliśmy ze schroniska. Wtedy już byłam w ciąży. Możecie sobie wyobrazić, co się działo.

Dziecku zdarzyło się kilka razy poczęstować psim żarciem z psiej miski przy milczącym sprzeciwie zwierzęcia. Lub napić wody. Za pomocą klocka. Klockiem psią wodę nabieramy z michy i siup do paszczy. Przez nieuwagę to było, bo psia micha została na ziemi. Nic się nie stało. Nie struło się, miało się świetnie.

Pies szybko zaakceptował nowe miejsce w stadzie i teraz dogadują się wyśmienicie. I obydwie wyraźnie się lubią. Apel więc – nie pozbywajmy się wieloletniego przyjaciela. Naprawdę wszystko da się pogodzić. Jak zawsze trzeba po prostu działać rozsądnie i z wyprzedzeniem.

Nie wypowiadam się na temat przyzwyczajania kota – nie mam kota i nie wiem, czy przyzwyczajanie w tym wypadku w ogóle jest konieczne.