Przeszczep sromotnikowy

Cała Polska kibicuje sześcioletniemu chłopcu, któremu na obiadek zaserwowano muchomora sromotnikowego. Ponieważ rodzice zgłosili się z nim do lekarza dopiero po trzech dniach od spożycia feralnej potrawy, wątroba chłopaka była w tak strasznym stanie, że nie nadawała się już do niczego i ratunkiem był jedynie przeszczep. A tu dawcy nie ma. Rozpoczęło się szaleństwo poszukiwań i zdążono w ostatnim momencie, po tygodniu od zgłoszenia się z chłopcem do szpitala. Czy mały przeżyje? Nie wiadomo. Dni najbliższe pokażą.

O dwóch rzeczach chciałam napisać w związku z tym wydarzeniem. Po pierwsze kiedy mówię sobie, że nic mnie w życiu już nie zdziwi, zawsze się okazuje, że zadziwia mnie czyjaś głupota. Muchomora sromotnikowego bardzo łatwo pomylić z kanią.

To jest kania

A to muchomor sromotnikowy.

Pamiętajmy, że nie każdy grzyb wygląda książkowo i w ramach jednego gatunku poszczególne okazy mogą się dość znacznie różnić barwą i wielkością (niech mnie jakiś biolog skoryguje, jeśli bzdury gadam ).

Można go też pomylić z gołąbkiem.

To jest gołąbek.Wszystkie zdjęcia z www.nagrzyby.pl

Małemu zafundowano sosik z gołąbków. To mnie właśnie bardzo dziwi. Gołąbek jest bardzo pospolitym grzybem leśnym. Jest jadalny, choć ostatnie, co można o nim powiedzieć, to to, że stanowi rarytas. Nie jest trujący, ot co, ale nie umywa się nawet w smaku do prawdziwków. Jeśli ktoś robi sos z gołąbków, to tak jakby robił surówkę z trawy. Można zjeść? Można, ale lepiej sięgnąć po sałatę.

Rodzice chłopaka zamiast więc szukać wartościowych grzybów, sięgnęli po zwykłe gołąbki. Na dodatek uznali, że tak świetnie się na grzybach znają, że mogą bezkarnie zbierać sobie blaszkowe, bo na pewno się nie pomylą. I można sobie trąbić w telewizorni co roku – bo to temat samograj – i tak ktoś weźmie i zejdzie, bo zeżre muchomora zamiast któregoś z wymienionych wyżej grzybków.

Zostawiam jednak biednych rodziców. Wystarczającą torturą dla nich jest fakt zawieszenia ich syna między życiem a śmiercią i to, że żadne z nich nie mogło być dawcą wątroby.

W całej historii zdumiewa mnie jeszcze inna sprawa. Polskie prawo stanowi, jak się okazuje, że dawcą organu może być tylko osoba blisko spokrewniona z biorcą lub zmarły. Do szpitala, w którym leży chłopak, przychodziły stada, które chciały swoją wątrobę oddać. Co ważne przy przeszczepie wątroby nie pobiera się CAŁEGO organu, tylko jego część. Wątroba ma fantastyczne zdolności regeneracyjne i część pobrana zaczyna pracować, a druga sobie po pewnym czasie „dorasta”. To samo dzieje się u dawcy. Pozbawienie go części organu nie sprawia, że zagrożone jest jego życie. To znaczy jest to ryzykowne, ale z częścią wątroby można tak samo funkcjonować jak z jedną nerką.

No i te wszystkie osoby zostały odesłane z kwitkiem, bo narządów od nich pobrać nie można było. Czekano więc i czekano, aż ktoś uprzejmie kopnie w kalendarz w sposób nagły, czyli będąc zdrowym, szczęśliwie zginie w wypadku. Znalazł się taki 25-latek i jego wątroba natychmiast powędrowała do zatrutego chłopca.

Zdumiewa mnie kulawość polskiego prawa, jeśli chodzi o temat transplantologii. Zdarzają się przecież takie sytuacje, kiedy ktoś czeka na przeszczep dajmy na to nerki, nie ma rodziny, ale ma oddanych przyjaciół, którzy chętnie jedną nerką się podzielą. Zgodnie z polskim prawem mogą sobie chcieć do woli – nikt od nich organu nie pobierze. Czeka się zatem na nerkę od zmarłego i często gęsto bywa tak, że do operacji nie dochodzi, bo nie ma już kogo operować.

Przeszczepy to jedna z nieuregulowanych sfer naszego życia. Podobnie jak kwestia zapłodnienia in vitro. Brak przepisów lub ich kompletne niedostosowanie do nowej rzeczywistości sprawia, że bardzo dobrze funkcjonuje szara strefa. Zarówno w przypadku handlu jajeczkami, spermą lub chałupniczego zapładniania, jak i w przypadku handlu narządami. Wcale nie tak mało chętnych ogłasza w internecie, że pozbędzie się nerki lub wątroby nie tylko za „Bóg zapłać”.

I trzeba to rzecz jasna zmienić, tylko jak zwykle sprawa spychana jest na dalszy plan, bo jedni mają problemy z krzyżem, inni z podatkami. I pewnie potrzeba kolejnej ludzkiej tragedii, żeby komuś zechciało się ruszyć zad, bez zadawania sobie pytania, co na to sondaże.