Tornado w hipermarkecie

Przez hipermarket Tesco przeszło tornado. Albo armia orków. Albo pięćdziesiąt trzy grupy starszaków przedszkolnych na raz. Albo w mięsnym ogłosili promocję i tłum pałający żądzą posiadania świeżej kaszanki rzucił się ku chłodniom, tratując wszystko po drodze.

W każdym razie to, co zostało z działu dziecięcego, który miał pecha znajdować się na linii strzału, prezentowało się żałośnie.

Dział odwiedziłam w godzinach przedpołudniowych, słusznie dedukując, że wtedy większość narodu pracowicie przyczynia się do wzrostu produktu krajowego brutto, a kasy – jeśli w ogóle będą napastowane – to przez emerytów i matki z dziećmi. I jednoosobową reprezentację kobiet w ciąży, czyli mnie.

Zakupy miały być szybkie, łatwe i przyjemne, bo kondycją maratończyka poszczycić się raczej nie mogę. Chodziło o to, żeby wpaść, złapać, zapłacić i wypaść.

Plan legł w gruzach już na samym początku, przy strefie bodziaków, pajacyków i innych śpiochów marki Cheerokee. Większość opakowań była wypatroszona i brakowało w nich ciuszków. Jeśli nie brakowało, i tak trzeba było je otworzyć i przejrzeć, czy wszystkie ubranka są w tym samym rozmiarze, bo złożenie rzeczy typu „psu z gardła” generowało pewne wątpliwości.  I słusznie, bo rozmiary były przemieszane. Część ubranek była brudna – najwidoczniej ktoś w czasie oględzin uzupełniał kalorie lub też ćwiczył krok samby (tak, ślady butów też były).

Chciałam zaopatrzyć się w kocyki, motywacja zduszona jednak została przez wygląd tychże, nieodbiegający znacząco od wyglądu ubranek. W dodatku kocyki leżały zmiętolone.

Postanowiłam – kierując się waszymi pozytywnymi opiniami, więc jakby co, to jesteście winni, hy hy – zainwestować w butelki i smoczki Tommee Tippee, ale i tu każde opakowanie trzeba było poddać dokładnym oględzinom, bo napis sugerujący, że środek zawiera DWA smoczki niekoniecznie odpowiadał prawdzie. W połowie opakowań brakowało smoczków, w kilku opakowaniach butelek pakowanych po dwie brakowało jednej z nich.

Smoczki uspokajające też nie uniknęły rzezi. Te firmy Avent, pakowane po dwa straszyły opakowaniem rozdartym i na powrót złożonym. Widać ktoś chciał zapoznać się bliżej.

Beciki znalazłam w miarę niemacane. Trzeba było w tym celu zanurkować do głębokiego kosza, w którym na wierzchu walały się zdekompletowane poduszeczki, kompletnie zagubione w przestrzeni ręczniki, a nawet piłki plażowe.

Sapnęłam, otarłam pot z czoła, upewniłam się, że wszystkie elementy istnieją, i zaczęłam manewrować wielkim wózkiem w kierunku kas. Na mój widok emeryci gwałtownie przyspieszyli i rozpaczliwie zaczęli wykładać na taśmę zgrzewki wody mineralnej, sięgając jednocześnie ku pobliskim półkom po dziesięciokilowe proszki do prania. Nie dość, że baba z brzuchem ma czelność zakupy robić, to jeszcze nie kupiła jednej oranżadki, tylko ma koszyk, delikatnie mówiąc, budzący szacunek.

Widząc opór materii ożywionej i chcąc uniknąć rozlewu krwi, udałam się na poszukiwanie kas pierwszeństwa. Były dwie. Obie nieczynne. Fala asertywności zalała mi ślepia i musiałam wyglądać jak byk zionący na widok mulety, bo kasjerka poproszona stanowczym tonem o uruchomienie właściwej kasy, wywiązała się z zadania piorunem i minutę później  uszy moje koiło miarowe piiip, piiip, piiip.

Po tej przygodzie złożyłam ślubowanie, że od tej pory zaopatrywać się będę wyłącznie w sklepach internetowych i pierdzielę koszty przesyłki. Takich skutków ubocznych działalności konsumentów nie widziałam już dawno. Mam pewną koncepcję na temat, gdzie podziały się brakujące smoczki Tommee Tippee, ale nie będę wyskakiwać przed szereg, bo może jakimś cudem znajdują się między nóżkami kurzęczymi i inną golonką bezwiednie zaniesione przez tłum do działu mięsnego.