Dzieciowo mi! Z dziećmi nigdy nic nie wiadomo. Nigdy ich nie ma, dopóki się nie pojawią.

Które dziecko nie ma klocków? Klocki to absolutna podstawa wszystkiego! Można pominąć milczeniem konia na biegunach (choć to zbrodnia), można zlekceważyć zapotrzebowanie na huśtawkę, można machnąć ręką na auto, na które się siada i się jedzie, ale klocki rządzą, wymiatają i ogólnie są the best. No dobra, wiaderko i łopatka też są the best, ale wcale to nie ujmuje rangi klockom, co najwyżej robią trochę miejsca na pierwszym miejscu podium.

Klocki prędzej czy później w domu się pojawią, wywołując z jednej strony zachwyt, z drugiej płacz i zgrzytanie zębów. Jeśli do tej pory nie wyobrażaliście sobie, jak wielki bałagan można zrobić, to teraz już wiecie. Co więcej sprzątanie go to istna syzyfowa praca, bo klocki świeżo umieszczone w pudełku są oczywistym zaproszeniem do ponownego ich wywalenia.

Klocki mamy wszędzie. W kuchni, w łazience, pod meblami, w szafach, na niektórych sprawdzono działanie siły grawitacji, wysyłając je w podróż przez balkon. Wyjścia mamy dwa: ładować je do pudełka kilka razy dziennie lub udawać, że ich nie widzimy. Ponieważ nadgorliwość jest gorsza od faszyzmu, wybieramy to drugie wyjście.

No i teraz na jakie klocki warto się szarpnąć, bo że się szarpniemy prędzej czy później, to raczej pewne. Klocki muszą mieć DUŻE ELEMENTY. Nie tylko dlatego, że istnieje cały czas ryzyko ich połknięcia, ale również dlatego, że łapki dwulatka nie są jeszcze supersprawne i operowanie dużymi elementami jest po prostu znacznie łatwiejsze i daje więcej frajdy (cenne: my dłużej mamy spokój, bo młode nie przychodzi co dwadzieścia sekund z prośbą o pomoc w zaczepieniu jednego klocka o drugi).

Pierwsze klocki kupiliśmy w Biedronce (skoro jest tak blisko…) i był to luźny zestaw różnych różności wzbogacony o wielgachną plastikową ciężarówkę, na przyczepie której się znajdował. O taki mniej więcej:

Ciężarówka służy nam dzielnie do tej pory, natomiast klocki szlag trafił już dawno. Wybór uważam za mocno nietrafiony. Dlaczego?

Po pierwsze najmniejsze elementy są dość małe i bez problemu można je połknąć. Trzeba mieć oczy dookoła głowy, kiedy nieletnia trzyma je w rękach, a przecież nie da rady przez pół dnia stać przy dziecku i pilnować.

Po drugie klocki bardzo szybko się wyrabiają, przez co przestają trzymać się jedne drugich. Powoduje to wybuch młodocianej irytacji.

Po trzecie elementy typu drzwi i okienka lubią się rozwalać i w ogóle nie wiem, po kiego tam one. Nigdy nie wzbudziły zainteresowania.

Zaletą jest niska cena, ale co nam po niej, skoro dziecizna szybko się do klocków zniechęciła, a one same nie robiły nic poza wzmożonym chaosem.

Następnym podejściem było Lego Duplo. Mamy dokładnie taki zestaw, jak poniżej:

Zdjęcie z klockowo.pl

Karetka bije rekordy popularności. Zaletą jest to, że nie trzeba jej składać – wystarczy zamontować drzwiczki z tyłu, syrenę na dachu i włożyć do środka ludzika. Syrena świeci i wydaje dźwięki. Nie zaszkodziła jej nawet kąpiel w wannie (przypadkowa, rzecz jasna). Nasza dziewczyna jest wybitnie motoryzacyjnie ukierunkowana, był więc czas, że nie ruszała się bez tej karetki na krok. Zabawa jest przednia, samochód wozi schorowane klocki i inne wymagające reanimacji patyczki od danonków.

Wad klocków Lego Duplo jest kilka. Klocki są niby dla dzieci od lat dwóch, ale zestaw zawiera małe elementy (w postaci tejże syreny oraz torby pana doktora). Mamy również dwa zestawy „wiejskie”, czyli parę klocków plus zwierzyna kopytna i zagrodowa (owca, krowa, koń, prosiaczek, kot, pies itp.). Zwierzątka są w dechę, natomiast najmniejsze klocki Duplo są… małe. Ach, znów wychodzi na to, że rozmiar ma znaczenie. Ano ma. Robię więc tak, że większe spokojnie jeżdżą karetką razem ze zwierzyną, a mniejsze schowałam.

Drugą wadą jest cena. Cena klocków Lego boli mniej więcej tak samo jak zabawek Chico lub Fisher Price.

Mamy jednak również klocki, które co prawda nie powalają różnorodnością form jak Lego, nie dają takiego pola do popisu, nie zachwycają wykonaniem, ale okazały się strzałem w dziesiątkę. To klocki firmy Wader. Ostatnio stoją w pokoju w postaci nieco surrealistycznego zameczku.

Poza fundamentami resztę zamku Jadzisko popełniło własnoręcznie, stąd to kreatywne podejście do architektury. Klocki Wader po pierwsze są tanie. Po drugie są DUŻE. Nawet najmniejszych elementów nie da się połknąć, choćby nie wiem, jak się chciało. Po trzecie łatwo trzymać je w rękach, łatwo układać.

Wykonanie, jak wspomniałam, nie zachwyca, bywa, że klocki trzymają się zbyt mocno i dziecko wychodzi z nerw Frajdę jednak dają nieprzeciętną. Takie klocki gorąco polecam. Jeśli się zniszczą lub zgubią, nie ma jęku zawodu (portfel w końcu nie zemdlał z wrażenia). Można spokojnie zostawić dziecko sam na sam z pomysłem na dom, a samemu iść do kuchni i robić obiad.

W planach mam kupno klocków drewnianych (ach, te wspomnienia z dzieciństwa!), ale one muszą chwilowo poczekać, aż przeżyjemy okres burzy i naporu po narodzinach dwóch kolejnych amatorek klocków. Bo że będą je uwielbiać – w to nie wątpię