Piątek z (…) – bliskie spotkania z neuroblastomą

Spójrzmy prawdzie w oczy: pojęcia nie mam o wychowywaniu chorego dziecka. Jasne, jasne, jestem świetna w znajdowaniu symptomów anginy, mam otrzaskane zapalenie gardła, atopowe zapalenie skóry też przerabiałam, z jelitówką jestem na ty, ale to wszystko to pikuś przez duże P. Jazda bez trzymanki zaczyna się, kiedy mamy naprawdę chore dziecko. Wtedy rodzicielstwo wylatuje ponad poziomy niedostępne dla zwykłych śmiertelników.

Poproszono mnie o przybliżenie wam pewnej osoby. Oto Kuba.

Kuba ma sześć lat, a od czterech walczy z neuroblastomą, czyli złośliwym nowotworem nadnerczy. Cztery lata walki o życie dziecka. Cztery lata ze znakiem zapytania. Cztery lata zastanawiania się, co będzie dalej, bo wszystkie scenariusze wydarzeń są możliwe. Cztery lata mieszkania bardziej w szpitalu niż w domu. Cztery lata nieustannego czekania na jakieś wyniki i szukania w oczach ludzkich obietnicy, że się uda. Kurwa, można oszaleć.

Rodzice Kuby nie zwariowali jednak, tylko walczą. Kuba Chojnecki wychodzi na prostą. Poradził sobie już z jedną remisją choroby i teraz zbiera kasę na terapię, która zapobiegnie kolejnym. Ratunkiem byłaby specjalna terapia przeprowadzona w Niemczech. W Polsce nie przeprowadza się takich zabiegów, a NFZ – jak czytam na blogu rodziców Kuby – nie zgodził się na sfinansowanie leczenia zagranicznego.

Rodzice Kuby zaczęli prowadzić blog (http://kuba-chojnecki.blogspot.com), na którym znajdziecie opis jego przypadku, kosztorys leczenia, namiary na fundację, pod której opieką chłopak się znajduje. Tutaj napomknę, że przemawia przeze mnie lokalny patriotyzm, ponieważ jest to fundacja „Na ratunek dzieciom z chorobą nowotworową”, która swoją siedzibę ma we Wrocławiu. Na bieżąco aktualizowana jest informacja o ilości zebranych pieniędzy, które mają sfinansować leczenie Kuby (obecnie jest podany stan na 18.01.2012). Podane są namiary na rodziców chłopaka, telefoniczne i mailowe, można się skontaktować.

Użyczam swoich łamów, by sytuację Kuby nagłośnić. Im więcej osób o nim usłyszy, tym dla niego lepiej.

Na koniec taki dyngs wspomnieniowy. Wiecie, jakiś czas temu pracowałam w szpitalu jako typowo biurowa biurwa. Ot, zarejestrować, przynieść wynik, zanieść zdjęcia, rozliczyć NFZ i tego typu duperele. Grasowałam w rejonie tomografii komputerowej i MR. Na tomografię często przyjeżdżały dzieci z wrocławskiej Kliniki Onkologii i Hematologii Dziecięcej. Kajtki takie jak mały Chojnecki i znacznie młodsze. Z rodzicami przyjeżdżały oczywiście. Miałam okazję tymże rodzicom się przyjrzeć. Wiecie, widziałam na skierowaniu dzieciaczka wyraz „carcinoma” i kolana się pode mną uginały. Szłam do TK jak na skazanie i spodziewałam się dantejskich scen, krzyków, płaczu, jakiegoś rzucania się na lekarzy, błagania, żeby coś zrobić, a tam… cisza. W życiu nie spotkałam spokojniejszych ludzi niż rodzice dzieci walczących z rakiem. Za każdym razem było tak samo. Odważyłam się w końcu i bezosobowo, w kierunku między ścianą a tablicą informacyjną bąknęłam coś w stylu, że ho, ho, wszędzie w poczekalniach hałasy, a tutaj tak cicho. I wtedy jeden rodzic popatrzył na mnie i zwyczajnie powiedział:

- Po prostu musimy przez to przejść.

Odeszłam z koparą w okolicy kostek. W sytuacji ekstremalnej w człowieku muszą uruchamiać się jakieś poziomy, z których istnienia na co dzień nie zdaje sobie sprawy.