Ballada o biszkopciku, czyli jak dałam się zaskoczyć jakością Biedronki

Wszystko przez te cholerne biszkopciki. Dzieci ostatnio wcinają z zapałem na śniadanie biszkoptowo-mleczną breję powstałą z zalania wyżej wymienionych mlekiem. Biszkoptów nie dzieci, oczywiście. Rzecz w tym, że w Lidlu, do którego zwykłam chodzić, biszkopty są niejadalne. Niech sobie przykręcą kurek z aromatem waniliowym albo co, bo wystarczy otworzyć torebkę i można używać w roli odświeżacza powietrza. Ponieważ jako rasowa kura domowa, i zarazem kobieta pracująca, która żadnej pracy się nie boi, mam zwyczaj robić zakupy na tony, nie na sztuki, to przy okazji wizyt w Lidlu fatalne biszkopciki i tak lądują w moim koszyku (koszysku właściwie). Komu by się chciało specjalnie lecieć po lepsze gdzie indziej?

W Biedronce biszkopciki są znacznie lepsze. Rzadko tam zaglądam, ale czasem postanawiam i stało się również tak i tym razem.

Jestem, wystawcie sobie, niesamowicie przez Biedronki dopieszczona, ponieważ na mojej dziczy znajdują się dwie. Jedna rzut beretem od drugiej. Na cholerę im dwa identyczne sklepy drzwi w drzwi, nie wiem, ale widocznie musi się to opłacać. Do pierwszej prawie nigdy nie wchodzę, ponieważ jest to sklep dla umiejących lewitować nad tłumem zapychającym superwąskie alejki. Dwie osoby się nie miną, to pewne i żeby dotrzeć, gdzie się chce dotrzeć, trzeba objechać sklep naokoło, bez żadnej gwarancji, że tamtędy akurat się dojedzie. Latać niestety nie potrafię. Druga Biedronka przeszła, jak się okazało, lifting, co mogłam stwierdzić, wybrawszy się tam właśnie w celu nabycia nieocenionych biszkopcików. Wybrałam się jako – że tak przypomnę – rasowa kura domowa i kobieta pracująca, czyli z wózkiem. Wózek, tak się składa, jest bliźniaczy.

Po przekroczeniu progu sklepu kopara mi opadła i serce ze szczęścia zawyło. Po liftingu ujrzałam mądrze poustawiane półki z artykułami i szerokie przejścia między nimi. Na tyle szerokie, że babka z wózkiem pojedynczym i ja z bliźniaczym minęłyśmy się bez próby wspinaczki czy wycofywania rakiem. Pieczywo zaraz na wejściu a nie gdzieś z drugiej strony galaktyki, zaraz potem nabiał – bosko.

Grzechem byłoby nie skorzystać z sytuacji, więc jako rasowa kura domowa i kobieta pracująca (upierdliwie przypomnę) nabrałam tyle, ile zdołałam unieść bez posługiwania się koszykiem (no bez jaj, pchając wózek bliźniaczy, koszyka już nie brałam, zresztą takiego do niesienia nie zoczyłam). Młodzież wykazywała już oznaki zniecierpliwienia, dlatego kurcgalopkiem pognałam do kasy.

Kas pięć, czynna jedna. Wykorzystałam nieuwagę gawiedzi, popisałam się sprytem i zamelinowałam się przy jedynej czynnej jako druga z kolei. Wyłożyłam artykuły, kasjerka zaczęła czynić swoją powinność i wtedy dotarła do mnie brutalna prawda. Nie przejadę.

- Nie przejedzie pani – dobiła mnie kasjerka.

Sięgnęłam, gdzie wzrok nie sięga, i wyszło na to, że nie przejadę przez żadną kasę, nie tylko przez tę i już pal licho fakt, że wszystkie inne ziały pustką. Krakowskim targiem stanęło, że babka mnie skasuje, a ja wycofam się na z góry upatrzone pozycje i będę wypatrywać ratunku, który miał nadejść niebawem i otworzyć mi przejście dla wybrańców.

Łatwiej mówić, trudniej zrobić. Wjechać, wjechałam, ale wyjechać było ciężko. Syki i stęki długaśnego ogona do kasy zaczęły szybko ewoluować w kalumnie, łacina latała na prawo i lewo, aż furczało, a ja z uporem maniaka przeciskałam się z wózkiem bliźniaczym wyposażonym w podwójną zawartość.

Zawartość zaczęła ryczeć. Najwidoczniej założyły się, która głośniej, bo obydwie przykładały się do tego równo. Ratunku nie było. Dzieci wyły. W końcu pani przy kasie nacisnęła magiczny dzwoneczek i oznajmiła:

- Wie pani, zaraz chyba ktoś przyjdzie. Jeśli kolega, to pani otworzy, jeśli koleżanka, to nie.

WTF? – zdążyłam pomyśleć, kiedy na horyzoncie pojawiła się płeć piękna. Płeć zmierzyła mnie wzrokiem, odwróciła się do mnie zadem, kompletnie olała jedyną kasę znajdującą się przy szerszym przejściu i zamelinowała w kolejnej wąskiej. Zaczęła kasować, a ja stałam.

Bliźniaczki zahaczały już o ultradźwięki (swoją drogą, jakim cudem jej to nie przeszkadzało, tego nie wiem), kiedy nagabnęłam płeć, by wzięła wreszcie i coś ze mną zrobiła, bo przecież nie będę stać w nieskończoność. Nie zapłaciłam jeszcze za moje zakupy skasowane przy kasie najwęższej z możliwych, baba czeka, a kolejka wzywając kolejne kurtyzany nadaremno, wyraźnie steruje w kierunku linczu. Płeć prychnęła, westchnęła, wstała, zabiła mnie wzrokiem i otworzyła przejście dla wybrańców, popisawszy się przy okazji cytatem z „Misia”:

- Prrrrrrrroszę…

Przejechałam, popędziłam do pierwszej kasy, zabrałam zakupy, zapłaciłam i uciekłam zanim pociski jądrowe ciskane z kolejki osiągnęły swój cel, czyli mnie.

Droga Biedronko, posłuchaj ty mię uważnie, bo nie będę dwa razy powtarzać. Jeśli już zamierzasz olewać posiadaczy wózków przeciętnych inaczej, to olewaj. Chociaż perspektywicznie drżyj, bo prognozy na rok 2050 są miażdżące. Ale pamiętaj, że jeśli ja nie przejechałam przez kasę, to osoba na wózku inwalidzkim także się tam nie zmieści, a to już może być groźne. Wystarczy, że sprawą bliżej zainteresują się sympatycy projektów typu „miasto bez barier”, a twój wizerunek mimo kosztownych kampanii reklamowych poleci na pysk. Tfu, na czułki. Bo problem utrudnień czyhających na ludzi niepełnosprawnych jest bardzo medialny. Bardzo.

Żeby uniknąć kłopotu, Biedronko, wystarczy zastosować metodę prostą jak konstrukcja cepa, którą z powodzeniem wprowadza w życie twoja konkurencja, czyli Lidl. W Lidlu mianowicie kasa szeroka ma pierwszeństwo w kolejności obsadzania. Specjalnie sprawdzałam na wykazie. W Lidlu owszem, zmieszczę się tylko w jedną kasę, ale przejadę nią zawsze, ponieważ zawsze jest czynna. Zawsze. Posadź więc na dupie, Biedronko, kasjera w szerokiej kasie, a resztę dosadzaj w ramach potrzeb. Życie od razu zrobi się znośniejsze.

Moja noga, Biedronko, więcej w feralnym sklepie z twojej sieci nie postanie. Ciężko mnie uraziła konieczność oczekiwania nie wiadomo ile na miłosierdzie, ale to tylko jedna z przyczyn. Jest XXI wiek, Biedronko, wytłumacz mi więc, dlaczego, do k… nędzy, nie można u ciebie płacić kartą?! Żeby kupić fajne pieluchy (bo, cholera, oprócz smacznych biszkopcików, masz niezłe pieluchy), muszę najpierw zapierniczać do bankomatu, nie mówiąc już o tym, że to z kolei uniemożliwia mi użycie karty kredytowej, bo musiałabym zidiocieć do reszty, żeby tak sobie po prostu olać okres bezodsetkowy. A ja jestem zwierzę bardzo ubankowione, Biedronko, i płacę najczęściej mamoną plastikową, a nie zwykłą.

Wypomnę ci tutaj, Biedronko, sytuację nie jedną i nie dwie, kiedy na gorąco przy kasie przeliczałam ceny artykułów, by zobaczyć, czy na pewno wyciągnęłam odpowiednią ilość pieniędzy. Ja mam pięcioosobową rodzinę, Biedronko, i potrafię zostawić trzy stówy na spożywkę i chemię za jednym zamachem, a potem jeszcze dokupić coś tam. Ale nigdy nie wyciągam od razu takiej kasy, bo zawsze myślę, że wydam mniej.

Ja rozumiem, że prowizje bankowe od transakcji przeprowadzanych za pomocą karty mamy jedne z najwyższych w Europie, ale na litość boską…

Pamiętaj, że najważniejszą rzeczą w przyrodzie jest umiejętność dostosowania się do zmian. Mamuty wyginęły i to samo może spotkać biedronki. I jeszcze jedno. Ananas wyszedł z puszki. A on, zważ, śmietanę ubił…

PS. Dlaczego alkohol można kasować tylko w jednej kasie a nie w dowolnej?