No dobrze, dzień jak co dzień, pierworodna wróciła z przedszkola (po drodze piosenka) i po zaopatrzeniu się w artykuły spożywcze w postaci chrupek kukurydzianych poczuła nagłą potrzebę wytracenia resztek energii, która nie została spalona podczas przedszkolnego survivalu. Wytracanie energii odbywało się po orbicie kołowej, której epicentrum stanowił stół. Ponieważ czynność trwała już jakiś czas i ewidentnie zanosiło się na to, że szybko się nie zakończy, przeniosłam uwagę na monitor i robiłam swoje.

Pierworodna krążyła wytrwale jak planeta i nadawała tak nieprzerwanie, że Szaranowicz mógłby przyjść na korki. Nadawała i nadawała, a ja miałam coraz bardziej nieodparte wrażenie, że wierszyk jest mi znany, ale dość nietypowy. Zaintrygowało mnie to. Z tła mowa wiązana stopniowo wysunęła się na plan pierwszy i wtedy dotarło do mnie, co dotrzeć miało.

Młoda z ogniem w oczach i ekstazą na twarzy recytowała:

- Masz złotówkę, ma ją tata, testujemy jak to lata. W domach, parkach, na boiskach, telewizja osobista. Netia, wolność wyboru!

Najpierw odprawię egzorcyzmy, a potem wyrzucę telewizor

Na stole oprócz tego, co powinno, czyli strawy pojawia się najprzeróżniejsza martwa natura, której zadaniem jest na tyle przykuć uwagę młodzieży, żeby ta zechciała opróżnić michę do dna. Tym razem w rolę rzeczonej natury wcieliły się klocki Lego.

Pierworodna krytycznym wzrokiem omiotła plastiki uwalane w zupce pomidorowej i objawiła światu pewną dozę krytycyzmu.

- A w przedszkolu to nic nie może leżeć na stole.

Postanowiłam przyklasnąć chwalebnej idei i ugruntować właściwą postawę życiową.

- Bardzo dobrze ci mówią w przedszkolu. Nic nie powinno leżeć na stole.

- Ale tutaj leży. Bo tu jest dom.

No. Jeśli ktoś potrzebuje jakiegoś podręcznika w stylu „Jak szybko i skutecznie zepsuć dzieciaka”, niech da znać. Służę fachową wiedzą i doświadczeniem

Na tym jednak kończy się nasz udział w konkursie, ponieważ blog Dzieciowo mi nie uzyskał jurorskiej nominacji. Stała się światłość, wyniki ogłoszono. Do setki blogów wleźliśmy, ale do finałowej trzydziestki wybrańców już nie. No i to by było na tyle. W tym miejscu chciałam więc gorąco podziękować wszystkim, którzy włączyli się do szlachetnej rywalizacji. Szlachetnej, bo wysłanymi smsami wspomogliście osoby niepełnosprawne. Cześć Wam i chwała Jakbyście kiedyś stanęli u bram św. Piotra (kiedyś staniecie, nie łudźmy się ), to rzućcie hasło „głosowałem na Dzieciowo„. Św. Piotr już wie, co ma robić

Do trzech razy sztuka i to był właśnie ten trzeci raz. Więcej nie będzie, słowo się rzekło. To co będzie dalej? Cóż, pozwolę sobie posłużyć się dowcipem z brodą dłuższą niż expose premiera Tuska sprzed czterech lat.

- To co będziesz, Jasiu, teraz robił?

- Będę dalej jeździł walcem.

To w drogę

Jak wiadomo pies upodabnia się do swojego właściciela. Mojej suczy na ten przykład przed cieczką kompletnie przestawia się pod sufitem i mamy coś w rodzaju rozciągniętego w czasie psiego PMS. Mordor. Ta sama zasada działa też w drugą stronę i fakt istnienia kudłacza odbija się na homo sapiens, zwłaszcza tych nieletnich.

- Siadaj, Jadziu, jemy rosołek – zakomenderowałam pierworodnej.

Młoda zasiadła przy stole, przeorała talerz rentgenem ocznym, przez chwile bawiła się łyżką i nie tknąwszy cieczy oznajmiła:

- Za gorące.

- Jak za gorące? Wcale nie za gorące! Spróbuj!

- Nieeee, nie mogę. Za gorące.

- Oj, to nabierz na łyżkę i podmuchaj – zaczęłam wycofywać się na z góry upatrzone pozycje. – Podmuchasz i połkniesz.

- Nie mogę. Bo będzie mi gorąco W PYSKU.

No. Od tej pory pies będzie miał wyłącznie twarz, ewentualnie buzię. Pysk i morda niniejszym schodzą do podziemia leksykalnego

Savoir vivre

Jakie jest najczęściej wypowiadane przeze mnie zdanie podczas oglądania programów informacyjnych? „Dżizas, ale matoł”.

- Dżizas, ale matoł – skomentowałam coś, czego komentować chyba nie było sensu.

Pierworodna niezwykle ostatnio wyczulona na reakcje społeczne nie mogła przejść obojętnie wobec tak radykalnego dictum.

- Co się stało, mamo?

- Nic.

Wstukaj sobie, rodzicu, że odpowiedź „nic” działa odwrotnie, niż należałoby się tego spodziewać.

- Ale co się stało?

- No nic, jeden pan źle się zachował.

- A co on zrobił?

- Był nieuprzejmy.

- Strzelał?

No nie. Aż tak to nie

A tak przy okazji napomknę, że wczoraj stuknęły okrągłe trzy lata, odkąd istnieje „Dzieciowo mi”. Wasze zdrowie, drodzy Czytelnicy i oby się dobrze działo!

Strasznie ciężko było mi wybrać trzech szczęśliwców, bo z ręką na sercu powiem, że ilość nagrodzonych z chęcią rozmnożyłabym do 30, a na rozmnażaniu to ja się znam, ha! Zwycięzców jest jednak trzech, a póki co mój skromny budżet obarczony wielodzietnością nie pozwala na ufundowanie pozostałych 27 nagród z własnej kieszeni. Nie mówię ostatniego słowa jakby co, i dzielnie opracowuję totolotkową strategię, ale wiecie, to jeszcze nie ten moment.

Dobra, dobra, wyciągniętym cwałem zbliżam się do ogłoszenia, kto i za co. A zatem świetna trójca to :

Rogal – umarłam A magnetyczny teatrzyk mnie rozwalił. Wykorzystam na pewno! Rogal rzutem na taśmę o 23.59 opublikowała swój komentarz

Kurka – za propozycję zabawy w chorobę. Fantastyczna sprawa! Jakiś czas temu w telewizorni widziałam dziecięcy oddział szpitalny i na tym oddziale był miś, któremu można było robić operację. Miś cieszył się niesamowitym wzięciem. Zabawa w chorobę to kapitalny sposób oswojenia z chorobą.

Emilia Kacperska – za hurt, ale w ramach hurtu szczególnie ujęło mnie origami. Małżon przetestował na pierworodnej – fantastyczna zabawa! Zrobione ptaki, psy, króliki i co tam jeszcze im wyszło posłużyły jako regularne zabawki, którymi młoda zajęła się na czas dłuższy. Nie była wtedy chora, ale można było bez problemu obejrzeć coś w telewizorni, zdławiwszy uprzednio niecne bliźniaczek zamiary polegające na próbie przejęcia papierowej zwierzyny.

Natomiast dodatkową nagrodę-niespodziankę ufundowaną przeze mnie (ach, ach) otrzymuje Książkozaur za zabawę w hotel. Nie mogę pozostać obojętna wobec tak kuszącej propozycji przetestowania na własnej rodzinie. Ja w roli VIPa oczywiście

Niniejszym gratuluję! Z wybrańcami skontaktuję się via e-mail i doszlifujemy szczegóły, żeby przesyłki mogły wyruszyć.

Ponieważ konkurs był gorączkowy, to i gorączkowy poradnik zapodaję od sponsora nagród.

Niech co nam zwycięzcy? Niech żyją! Lecz zaklinam, niech żywi nie tracą nadziei, bo oto za czas niedługi zaliczymy konkursową recydywę i znów będzie potrójna szansa, by okryć swój odwłok malinowym kocem Proszę czekać na następne wieści z Matplanety!

PS. Rany, ja tu takie suchary zapodaję w cytatach, a czy ktoś jeszcze pamięta Pi i Sigmę?

Wszystko przez moje problemy z bilokacją. Pomimo starań nadal nie udaje mi się jednocześnie dajmy na to zmieniać pieluchy u jednej panieny i kontrolować, co cichcem knuje druga. Trzecia jest już prostsza w obsłudze i można jej czasowo włączyć tryb stand by poprzez zapodanie Świnki Peppy.

Trzecia była więc w trybie stand by, druga fikała gołymi odnóżami nad pieluchą z twardymi dowodami przemiany materii i obie generowały niebagatelną ilość decybeli. To sprawiło, że przegapiłam trzecią, która cichcem obrała azymut kuchnia, co ja sama zarejestrowałam tylko za sprawą spóźnionego działania mojej podświadomości. Wiecie, świadomość zapodawała właśnie krem dotyłeczny, a podświadomość zamarudziła w przedpokoju, zaś na salony nie zdążyła wkroczyć i w ten sposób zoczyła Marcysię idącą, gdzie szła.

Świnka Peppa po raz kolejny informowała właśnie, że to jej mały brat Dżordż, starsza z bliźniaczek po zmianie pieluchy na wzór pierworodnej przeszła w stand by i gapiła się w ekran, kiedy zorientowałam się, że nie słyszę odgłosów paszczowych trzeciej. Podświadomość sprzedała mi mentalnego kopniaka, kończyny odpowiedziały na rozkaz i udałam się śladem podejrzanej.

W samą porę. Oczom moim (nota bene wzorcowy wytrzeszcz) ukazała się Marcelina prezentująca klasyczny zwis żeński, polegający na rozciągnięciu w czasoprzestrzeni pomiędzy jednym sprzętem kuchennym a drugim. Wszystko wskazywało na to, że dziewczę ani czasu, ani przestrzeni nie ogarnia. Przednia część człowieka dzierżyła biszkopciki znajdujące się na kuchennym stole, część tylna odjeżdżała własnie wraz z przesuwającym się krzesłem, na które całość wpierwej wzięła i wlazła.

Mamma mia! Pielucha z twardymi dowodami wdzięcznie poddała się sile grawitacji, kiedy ja zrobiłam coś dokładnie odwrotnego. Ludzie, tego ślizgu pozazdrościliby mi Gruszka z Wlazłym. Lotem koszącym (pozdrawiamy Supermana) osiągając pierwszą prędkość kosmiczną przefrunęłam ku Marcelinie.

- Ooooooo? – z młodej piersi się wyrwało.

- Ooooooo!!! – zaryczałam, jakbyśmy z Tarzanem chodzili do jednej podstawówki.

Pac! Marcelina niczym dojrzały kokos osiada na mem łonie. SRU!! Mało wdzięcznie acz idealnie dopasowałam odwłok do podłoża. Lądowisko długość ma ograniczoną, ale wywinęłam niezłego orła, jakbym co najmniej zapatrzyła się na Wronę, i szczęśliwie zaparkowałam przed kuchenką. Na samym końcu powierzchnię płaską zaliczył zdobyczny biszkopcik. Pozostało skosztować.

Od tej pory zamykam kuchnię. Z niedostępnych szczytów do zdobycia została już tylko lodówka

Brawa dla tych państwa, owację na stojąco dla narodu poproszę

Tak! Uwaga, grożę: jeśli nie zagłosujecie na Dzieciowo mi, będę śpiewać o pieluchach, chusteczkach i tego typu sprawach. Nie chcecie tego, wierzcie mi. Nie wierzycie? Proszę bardzo, próbka poniżej. Ostrzegałam

I jak? Trup ścieli się grubą warstwą? Połowa narodu zemdlała? Ha! Jestem gotowa na taką ofiarę. Nie czas żałować róż, gdy płoną kolce!

Ratunek jest tylko jeden: sms o treści B00064 (w środku zera) na numer 7122. Tylko 1,23 zł dzieli Was od świętego spokoju! Nie mówiąc już o tym, że cała kasa idzie na dofinansowanie rehabilitacji niepełnosprawnych dzieci. Tylko złotówkę przekażecie na szczytny cel? Przekażcie więcej!

W poprzedniej notce przy okazji zupełnie niewinnej recenzji chusteczek z Aldika zapodałam groźbę karalną w postaci pisania notek odręcznie i zamieszczania ich jako jotpegi. No. To teraz chciałam wam przedstawić próbkę moich możliwości

Mogę być nadzieją polskiej medycyny, prawda? Czy komuś już włosy stanęły dęba? Nie? A powinny Zazwyczaj piszę znacznie brzydziej Złączcie się więc z owczym pędem, jak mawiał klasyk. Idźcie tą drogą, jak nie mawiał klasyk. Niech rozhisteryzowany tłum rzuca staniki właśnie w naszym kierunku. Dał nam przykład Bonaparte, jak zwyciężać mamy. Jak? A tak:

Tylko tyle i aż tyle. Szczupakiem do mety! Rzutem na taśmę!

Jakby ktoś miał jeszcze wątpliwości, to dodam, że ma jedyną taką, absolutnie niepowtarzalną okazję w swoim życiu, ponieważ w przyszłym roku (jeśli pisząca te słowa dożyje), blog startować nie będzie. Wystarczy. Do trzech razy sztuka.

Metoda kija i marchewki ma to do siebie, że na końcu kija znajduje się rarytas. Dla wszystkich głosujących przygotowujemy specjalnie podziękowania. My w sensie ja i moje najstarsze dziecko, na które zła matka wywarła presję

UWAGA! W momencie publikacji tej notki Dzieciowo mi znajduje się na 11. miejscu. JEDENASTYM. Tuż, tuż. Tak bardzo niewiele brakuje.

Kiedy zaliczamy rodzicielski debiut i po raz pierwszy pojawia się gorączka u nowego obywatela tej planety, zdarza się, że wpadamy w panikę. Zarżnąć klasyka? A zarżnę: co robić, panie premierze, co robić? Dzwonić po lekarza? Nie dzwonić? Dawać coś? Nie dawać? To zupełnie zrozumiałe, że mamy takie czy inne obawy. Doświadczenia niet, a jako rodzice chcemy zrobić wszystko od razu jak najlepiej. Zwłaszcza gdy o zdrowie juniora chodzi.

Notka o gorączce swego czasu już była, dzisiaj jednak ponownie doprowadzam temat do stanu wrzenia, ponieważ chciałabym ogłosić konkurs, w którym do wygrania są bardzo ciekawe nagrody. Fundator tych nagród (Hasco-Lek S.A.) – na Teutatesa, przecież nie z mojej kieszeni to idzie – przygotował krótkie gorączkowe videoporadniki. Pierwszy traktuje o sposobach mierzenia temperatury u młodocianych.

 Można się zgodzić, prawda? Od siebie dodam, że najskuteczniejszym, według mnie, sposobem mierzenia jest jednak droga dotyłeczna. Dłuższa i upierdliwa, ale wynik jest najbardziej miarodajny. Najwygodniejszą metodą natomiast jest mierzenie temperatury w uchu. Sama posiadam i termometr douszny, i dodupny. Ten pierwszy znakomicie sprawdza się w nocy, kiedy nie chcemy rozbudzać potomka albo kiedy chore dziecko jest zupełnie przytomne, ale za to wpada w histerię i temperaturę trzeba zmierzyć przede wszystkim szybko.  Pozwólcie teraz videoporadnik nr 2 – jak łagodzić gorączkę ZANIM podamy lek i kiedy po lek sięgać.

No dobra. Walczenie z gorączką to jedno, a kwestia jak przeżyć z gorączkującym dzieckiem, to drugie. Łatwo nie jest, prawda? Gorączka nie zawsze musi oznaczać infekcji, bardzo często towarzyszy ząbkowaniu i czymś trzeba potomka zająć. Procesor działa mu w sumie normalnie, w łóżeczku leżeć nie będzie (żadnych szans), spokojnie nie usiedzi, a jęczy i marudzi, ile wlezie. Każdy rodzic prędzej czy później metodą prób i błędów wypracowuje sobie jakiś patent. Pozwólcie więc, że podzielę się i ja.

U nas genialnie sprawdza się huśtawka. Wisi umocowana w pokoju dziecięcym do sufitu. Huśtawka to genialny uspokajacz i poprawiacz humoru. Sprzęt posiada jednakowoż podstawową wadę: jest jeden. Przydałyby się trzy, żeby uniknąć walki wręcz o pierwszeństwo przy korzystaniu. Każda chce się huśtać w tym samym momencie. Dobrą metodą jest też zajęcie młodzieży czymś, co wymaga skupienia. Na przykład gotowaniem. Wręczam do łapy po rondelku, do drugiej daję drewnianą łychę. Do rondelków należy wrzucić klocki, smoczki czy coś w ten deseń. Mogą gotować przez pół godziny, słowo daję. Spokojnie jak na Oceanie Spokojnym skutym podbiegunowym lodem. Tylko głośnawo czasami

No i teraz – tadam! – gwóźdź programu, czyli konkurs. Konkurs jest prosty jak konstrukcja cepa i nie wymaga niczego poza zamieszczeniem komentarza pod tą notką. W komentarzu napiszcie, proszę, jak bawicie się z dzieckiem podczas choroby. Co można wygrać? A fajne rzeczy. Trzy osoby zostaną nagrodzone następującym zestawem:

• kocykiem dla potomka
• elektronicznym termometrem bezdotykowym
• plastrami chłodzącymi Ibum Ice

Konkurs rusza dzisiaj, czyli 16 stycznia i potrwa do 25 stycznia włącznie. Ze zwycięzcami skontaktuję się przez e-mail, proszę więc przy zamieszczaniu komcia wpisać taki adres, z którego korzystacie. Szczęśliwcy dowiedzą się, że są szczęśliwcami 26 stycznia. Szczegóły możecie doczytać w regulaminie.

To co? Zaczynamy? Start!