Hippa nikomu przedstawiać nie trzeba. Jakby sparafrazować zdanie o koniu z pierwszej polskiej encyklopedii, można powiedzieć, że jaki jest Hipp, każdy widzi.

Trudno przy składnikach słoiczków owocowych tej firmy nie znaleźć gwiazdki, a przy gwiazdce wytłumaczenia, że dany element składu pochodzi z ekologicznych upraw. Nawet jeśli chodzi o banany.

Z bananami w ogóle jest ciekawa sprawa. Łypnęłam jednym okiem tu, a drugiem tam i wyczytałam, że wykorzystywanie bananów z upraw ekologicznych ma głęboki sens ekonomiczny, bo owoce te są – uwaga! – tańsze niż uprawiane metodami tradycyjnymi. Tańsze dlatego, że gorzej znoszą transport i są mniej trwałe. Czy są zdrowsze? Pewnie też, rzecz jednak w tym, że sięgając po banany ekologiczne, producenci robią dobrze nie tyle nam, ile sobie.

No dobra, odczepiam się niniejszym od biednych bananów (już oberwały od UE, że są nie dość krzywe – a nie, przepraszam, to o ogórki chodziło) i halsuję w inną stronę. Zaletą Hipp jest oferta słoiczków z jednym tylko owocem. A to gruszka, a to jabłko, śliwka, morela, brzoskwinia, banany itp. Super sprawa przy rozszerzaniu diety malucha. Można sprawdzić, czy dany owoc dziecku odpowiada pod względem smakowym czy też nie.

A smak Hipp ma przedni. Moje panienki zawsze mają ochotę zeżreć zawartość razem z opakowaniem i łyżeczką. Powoli zdradzam BoboVitę na rzecz Hipp właśnie. Z BoboVity bezkonkurencyjne pozostają do tej pory słoiczki owocowo-marchewkowe. Żaden inny producent tak smacznych nie ma.

Słoiczki owocowe Babydream z powodzeniem mogę nazwać moim zaskoczeniem miesiąca.

Dwa słoiczki, jak widać, już puste

Po pierwsze ze względu na cenę. Są droższe niż, dajmy na to, słoiczki BoboVity (około 3,50 zł w przypadku Babydream, 2,90 zł w drugim), ale też i objętość mają większą (190 g).

Po drugie w składzie nie ma witaminy C. Witaminka C pełni rolę antyutleniacza, ale jednocześnie sprawia, że deserek jest kwaśniejszy. Wieszczyłam porażkę konsumencką, ale zupełnie niesłusznie. Dzieciom  brak tego kwasu wyraźnie przypadł do gustu. Powiem szczerze, mi też. Poza jakimś deserkiem jagodowym, który był dla mnie nie do zjedzenia, reszta wypadła bardzo pozytywnie. Dzieci pałaszują – będę kupować.

Zamieszanie jest z dostosowaniem konkretnych słoiczków dla danej grupy wiekowej. To, co u Hipp jest przeznaczone dla dzieci po 6. czy 7. miesiącu życia, w przypadku Babydream jest przewidziane dla dzieci po 4. miesiącu (np. owoce z herbatnikami). Hmmm…

No, do oceny została mi tylko Humana, która już pędzi do mnie pocztą. Zacieram ręce

PS. Kobity, dzisiaj nasze święto. Wszystkiego najlepszego wszystkim matkom, przyszłym matkom, jeszcze nie matkom i po prostu babkom!

Sól w słoiczkach dla niemowląt bywa. Dowód? Proszę bardzo: http://www.hipp.pl/?id=344. Skoro bywa, to o co chodzi z jej unikaniem? Postanowiłam przyjrzeć się temu nieco bliżej i popytać – gdzieżby, ach gdzieżby – u źródeł. Zadzwoniłam na infolinię konsumencką. Przy okazji połączyłam tę sprawę z drugą, o którą w komentarzu pytała nemi: czy w mleczno-owocowych deserkach dla niemowląt (typu morele z jogurtem itp.) stosuje się mleko zwykłe czy modyfikowane? Dryndnęłam najpierw na infolinię Nutricii (producent BoboVity), a następnie na infolinię Hipp.

Pani z Nutricii przedstawiła się (plus dla niej, ja z moich personaliów tajemnicy nie robię, kiedy gdzieś telefonuję, i oczekuję tego samego) i zamieniła w słuch.

- Jakie mleko jest wykorzystywane przy produkcji deserków jogurtowych BoboVity? Zwykłe krowie czy modyfikowane? – pytam.

- Modyfikowane – odparła pani po drugiej stronie drutu, wyczułam jednakowoż nutkę zawahania.

- Na pewno?

- Na pewno – powiedziała i nutka stała się jakby wyraźniejsza.

- No dobrze – postanowiłam nie drążyć – a jak to jest z solą? Czy sól jest dodawana do słoiczków z obiadkami BoboVity.

- Zasadniczo to nie – pani na to – ale w obiadkach dla dzieci po 8. miesiącu życia jest to dopuszczalne.

- A co to jest za sól? – spytałam, mając w pamięci słoiczek Hipp. – Jodowana? Morska? Zwykła?

- Wie pani co, nie chcę pani wprowadzać w błąd. Zapytam się koleżanki.

Ewidentnie zaczęła pytać, bo zasłoniła ręką słuchawkę i przestrzeń dźwięków wypełniły trudne do identyfikacji gulgoty. Kiedy ponownie złapałyśmy kontakt, pani wydawała się mocno zjeżona.

- A proszę powiedzieć, JAKIE KONKRETNIE obiadki ma pani na myśli?

Żadnych konkretnych nie mam, odparłam jej na to i jako przykład wykorzystywania soli wyjechałam z zupką pomidorową Hipp. Jestem po prostu ciekawa, czy w słoiczkach BoboVity też się to zdarza, a w ogóle prywatnie to ja nic do soli nie mam, chcę tylko wiedzieć.

- Proszę pani – rzekła z godnością moja rozmówczyni głosem suchym jak szosa w czasie suszy – BoboVita przestrzega najwyższych standardów i w słoiczkach dla dzieci do 12. miesiąca sól ABSOLUTNIE nie jest wykorzystywana. Mogą być przyprawy.

- Standardy żywienia niemowląt są takie – ciągnęła tonem dającym mi do zrozumienia, że o standardach pojęcia nie mam najbledszego – że do skończenia pierwszego roku życia dziecka soli w potrawach nie powinno być.

Acha. Jakoś mi to nie grało z tym, co powiedziała, zanim zasięgnęła języka i pod dużym znakiem zapytania stawiało kwestię mleka. Ponieważ jednak nie znoszę, kiedy ktoś daje mi do zrozumienia, że uważa mnie za idiotkę, zakończyłam rozmowę.

Przyszła kolej na Hipp. Pani z Hippa pozostała anonimowa.

- Jakie mleko jest wykorzystywane w produkcji mlecznych deserków? – zapytałam.

- Zwykłe, krowie.

Ups.

- Nie modyfikowane?

- Nie. Jogurtów nie robi się z mleka modyfikowanego.

- W takim razie skąd zalecenia, żeby dzieci mleko krowie piły nie wcześniej niż po skończeniu 2. roku życia?

Pani przystąpiła do wyjaśniania mi, że jest zasadnicza różnica między mlekiem nieprzetworzonym a jogurtem. Zwykłego mleka faktycznie powinno unikać się dłużej, ale mleko „przemielone” przez odpowiednie kultury bakterii może być spożywane przez niemowlęta. W niewielkich ilościach. Ba, nawet nie powinno się go unikać, bo jest bardzo wartościowe.

Innymi słowy, jeśli dzieć wpiernicza jogurcik  za jogurcikiem, to niekoniecznie jest to właściwe, natomiast od czasu do czasu taki deserek może sobie strzelić i krzywda mu się nie stanie, a wprost przeciwnie.

- A jak to jest z solą? – pytam się i wyjaśniam, że jest oto taka hippowa zupka pomidorowa ewidentnie posolona.

- W obiadkach dla dzieci po 7. miesiącu życia może pojawiać się sól – odpowiedziała kobita tak po prostu.

- Niewłaściwe jest solenie bez potrzeby i przyzwyczajanie na siłę do słonego smaku – wyjaśniała. – Natomiast nie jest powiedziane, że sól nie może pojawiać się wcale. Zresztą u nas pojawia się w ilościach symbolicznych, o wiele mniejszych niż przewidują normy.

I chyba prawdę rzekła, bo w składzie zupki pomidorowej sól znajduje się na końcu, czyli jest jej najmniej.

W przypadku produktów obu firm są rzeczy, które mi się nie podobają (i jeszcze o tym będzie w kontekście właśnie deserków mlecznych). Jednak bardziej przemówiła do mnie szczerość pani z infolinii Hipp niż brnięcie w zaparte pani z Nutricii. Tym bardziej że wiele wskazywało na to, że rzeczywistość wygląda inaczej niż to, co przede mną nakreśliła.

W ogóle to żywieniowa hipokryzja zastanawia mnie jeszcze w kontekście cukru. Owoce niesłodzone, jogurty niesłodzone, twarożki niesłodzone (apage, apage), soczki tylko z naturalnym cukrem, a herbatki granulowane to istna orgia glukozowo-sacharozowa bez względu na producenta. Co niedozwolone pod jedną postacią jest zupełnie słuszne pod inną?

Cała ta sytuacja nauczyła mnie zachowywania zdrowego dystansu do wszystkich wskazówek i zaleceń. Wszystko jest dla ludzi, trzeba tylko to stosować w zdroworozsądkowych ilościach.

PS. Podziękowania dla mojej kumpeli Marty za cynk o soli

No dobrze, przychodzi jednak czas, że dziecko dostaje pokarm nieprzetworzony przez matkę. Od czego zacząć rozszerzanie diety niemowlęcia?

Różnie to jest i każdy rodzic ma jakiś swój plan działania. Dla tych, którzy jeszcze nie mają, podpowiem mój.

Zaczynam od kaszek. Ryżowych.

Bananowa, jak widać na zdjęciu, jest właśnie w obiegu, malinowa czeka na swoją kolej. Na opakowaniach jest informacja, że jest to etap pierwszy rozszerzania diety, czyli dla dzieci, które skończyły 4 miesiące. Moje skończyły.

Tu mała dygresja. Schematy żywieniowe i zalecenia pediatrów (czy kogoś tam) mówią, że dzieci do 6. miesiąca życia powinny być wyłącznie na piersi i dopiero potem można wprowadzać urozmaicenia. Fajnie, tylko nie każdy ma możliwość tyle czasu piersią karmić, bo na przykład wraca do pracy po macierzyńskim i choćby stanął na rzęsach, nie odciągnie z piersi tyle mleka, żeby starczyło na cały dzień dla dziecka (jeśli pracujemy na pełen etat nie ma nas wszak jakieś 10 godzin – doliczam dojazdy).

Przy pierwszym dziecku kaszkę ryżową mieszałam z moim własnym mlekiem prosto od matki. Ciekawe jest to, że ile byśmy tej kaszki nie wpakowali, zawsze pozostanie rzadka. Kaszkę podawałam w miseczce, posadziwszy wprzódy dziecię w foteliku samochodowym.

Przy bliźniakach również zaczęłam od kaszki, mieszając ją dla odmiany z Bebilonem Pepti, bo panny właśnie na tym świństwie jadą. Dwie miarki (takie jak do mleka mm) kaszki dodaję do mleka rozrobionego w 120 ml wody. Robi się gęsta ciecz, którą młode spokojnie wciągają przez trójprzepływowy smoczek. Raz dziennie.

Po kaszkach ryżowych przyszedł czas na mleczno-ryżowe.

Jadzia tolerowała bez problemu. Z bliźniakami poczekam trochę dłużej, bo Bebilon Pepti mają zapodany z racji nietolerancji laktozy. Kaszki mleczno-ryżowe natomiast są z dodatkiem zwykłego mleka modyfikowanego. Powoli jednak będę próbować i patrzeć, jak reagują.

Tu dygresja numer dwa. Drodzy rodzice, to nie jest eksperymentowanie na własnych dzieciach. Po prostu nie ma innej metody rozszerzania diety jak metoda prób i błędów. Nie dowiemy się, czy dziecko coś uczula, jeśli mu tego nie podamy. Zaocznie, zdalnie czy w jeszcze jakiś inny sposób stwierdzić się tego nie da.

Na zdjęciach znalazły się kaszki dwóch największych konkurentów, czyli Nestle i Nutricii (producenta BoboVity). Osobiście preferuję te drugie. Nestle mają upierdliwy zwyczaj zbijania się w gluty, które ciężko rozprowadzić. Poza tym najstarszemu dziecku smakowo również bardziej leżała BoboVita. Nie mam pojęcia, od czego to zależy.

Krótko po kaszkach – kiedy nie zauważyłam żadnych negatywnych reakcji – zaczęłam serwować owoce.

Propozycji owocowych jest, za przeproszeniem, w pizdu. Na zdjęciu jest akurat BoboVita (jeden słoiczek już zjedzony), ale nie dlatego, że uważam ją za lepszą. Nie jest lepsza. W dziedzinie owoców wszyscy producenci, moim zdaniem, wypadają tak samo. Podawałam też dzieciom Bobofrut, Hipp i Gerber. Wszystko jadły równie chętnie a i ja różnic w smaku nie zauważyłam. BoboVita ma propozycję owocową bardzo urozmaiconą i na zdjęciu jest to, czego jeszcze nie dane mi było próbować. Stwierdzam przy okazji, że w ciągu trzech lat oferta niesamowicie się rozszerzyła. Albo ja wcześniej takich kompozycji nie widziałam.

Póki co sensacji żołądkowych nie ma. Dziewczyny wsuwają po pół słoiczka dziennie i widzę, że im to niezwykle smakuje. Od czasu do czasu robię jednak dzień przerwy i jadą tylko na Bebilonie.

Przy pierwszym dziecku po próbie owocowej zostały zapodane obiadki.

Tu też głównie BoboVita, ale przez czysty przypadek  – stała bliżej na półce, a smaki powtarzały się u innych producentów. Na tym etapie wszystko to są dania bezmięsne. Z wczesnymi obiadkami jest tak jak ze słoiczkami owocowymi. O ile tamte u wszystkich producentów są równie smaczne, o tyle te u wszystkich tak samo szitowe. Nikt mnie nie przekona, że dania dla niemowląt są smaczne. Jak tylko okiełznam lepiej organizację dnia i zacznę lepiej ogarniać rzeczywistość, mam zamiar gotować dzieciom sama (niech żyje blender). Póki co, podam kupne badziewie.

Zaznaczam, że żadne z moich dzieci nie jest jedzeniowym alergikiem, a przynajmniej nie było na tym etapie. Jadzia co prawda wykazuje obecnie alergię na czekoladę, ale ma lat prawie trzy, a wcześniej niczego nie było. Zamierzam więc – tak jak w przypadku pierworodnej – podawać najpierw po pół słoiczka, potem zwiększać dawki do całego.

Czyli co? Żadne mecyje, co nie? To teraz prywata. Dziś jest ostatni PEŁNY dzień głosowania w konkursie Blog Roku 2010. Cały czas jesteśmy o włos od awansu, bo na 11. miejscu w swojej kategorii. I co? Poddamy się bez walki? Odpuścimy sobie? Przecież rodzice potrafią walczyć jak lwy i pokazać pazury. To pokażmy! Czy świat ma się nie dowiedzieć, jakie fajne towarzycho tutaj mamy? Wyścig trwa. Potrzebujemy smsów o treści H00172 (H-zer0-zero-172) na numer 7122. Przypominam, że pomagamy w ten sposób niepełnosprawnym! Koszt pomocy to jedyne 1,23 zł.

.