Ponieważ nasza dyżurna butelka Avent nagle uległa dematerializacji i najwyraźniej przeniosła się w inny wymiar, trzeba było przed wyjazdem zaopatrzyć się w coś nowego. Avent jest drogi, wąż w kieszeni ma stan przedzawałowy, postanowiłam więc zlitować się nad gadem i kupić coś tańszego. Stanęło na samosterylizującej się butelce Lovi.

Uszka nie są oczywiście oryginalnym wyposażeniem butelki. Pochodzą z fatalnego kubka treningowego również spod znaku Lovi. Lovi, jak widzę, odrobiło lekcję Aventu i zrobiło tak, że elementy od dwóch różnych produktów pięknie do siebie pasują. To cudownie, ponieważ powodowana próbą zorganizowania życia w czasie i przestrzeni przyuczyłam dziewczyny do samoobsługi. Za uszka butelkę się znacznie lepiej trzyma.

Nie wszystko jest jednak dopracowane i kiedy założymy uszka, nie możemy docisnąć nakrętki.

Duże butelki (260 ml) służą nam do wpierniczania kaszki, do picia tradycyjnych płynów zostają małe (125 ml) buteleczki Avent. Dynamiczny smoczek Lovi sprawdza się genialnie!

Butelki na zdjęciu są, jak widać, mokre. Właśnie wyszły z kuchenki mikrofalowej. Największą zaletą butelek Lovi jest to, że są samosterylizujące. Cudowny wynalazek! Nie trzeba wydawać kasy na sterylizator i zagracać przestrzeni. Wystarczy, że zgodnie z instrukcją odpowiednio ustawimy butelkę w mikrofali i nastawimy największą „siłę rażenia”. Po minucie lub dwóch butelka jest wysterylizowana. Czemuż, ach czemuż nie wpadłam na to wcześniej i dziewięć miesięcy z haczkiem nie stosowałam takiego rozwiązania? Lepiej późno niż wcale.

Okazuje się też, że dziewczynom kompletnie zwisa, z jakiego smoczka ciągną kalorie. Lovi ma smoczek bardzo miękki, Avent sztywny. Wieszczyłam porażkę, a tutaj wprost przeciwnie. Na dodatek z dynamicznego smoka równie dobrze idzie kaszka jak i samo mleko. Przy trójprzepływowym smoczku Avent jest to praktycznie niewykonalne bez krztuszenia się. Gdyby tylko nie trzeba było ściągać uszek, żeby zabezpieczyć butelkę przed rozlaniem płynu… Byłoby idealnie!

PS. Od jutra począwszy przez dwa tygodnie notki mogą się ukazywać bardzo nieregularnie, ponieważ będę wygrzewać zwłoki na nadbałtyckiej plaży (tak, zakładam optymistycznie, że będzie więcej niż +15 stopni ).

PS 2. Notki sypialniane już wkrótce (Marlenica, dzięki za inspirację!)

PS 3. Oddam za friko kilka staników do karmienia w rozmiarze 70G i 75 F. Chętnych zapraszam tutaj.

Często jest tak, że kiedy karmimy dziecko z jednej piersi, druga w najlepsze marnuje pracowicie wyprodukowane mleko. Pokarm wycieka z dwóch piersi na raz. Ciekawe to jest swoją drogą, bo macica człowieka jest przystosowana do noszenia płodów pojedynczych. Ciąże mnogie z definicji są ciążami wysokiego ryzyka. A z cycków cieknie obu, nie z jednego. Być może organizm przygotowuje się na wypadek, gdyby młody ssak nie najadł się z jednego stołu i pragnął przy drugim poprawić bilans kaloryczny.

I teraz głupia sprawa, bo po jednej stronie mamy ssaka przyssanego, a po drugiej rośnie nam na bluzce piękna, okazała plama. A nawet jeśli nie jest okazała, to nie zawsze wypada, żeby wyrosła. Jeśli wróciłyśmy dajmy na to do pracy, a tutaj zbliża się pora karmienia. Organizm bezbłędnie sprawia, że piersi stają się twarde, nabrzmiałe i jeśli nie przystawimy amatora nabiału, ciało postanowi zbiory upłynnić. I teraz siedzisz sobie na ważnej konferencji – bo załóżmy, że jesteś biznesłumen – a tutaj trach i w ciągu minuty dorabiasz się dwóch mokrych kółek dokładnie w miejscu, na które mężczyźni patrzą najpierw (bo podobno dopiero potem zwracają uwagę na twarz). Siara jak nic i jeszcze nie jesteś w stanie tego procesu powstrzymać.

Bywa też tak, że to i owo wycieka między karmieniami, ot tak, bez powodu. Albo powodem może być przypadkowe uciśnięcie piersi. I właśnie po to wymyślono wkładki laktacyjne – żeby zapobiec katastrofie.

Korzystałam z wkładek Philips Avent (bo ja wszystko miałam Philips Avent).

Są one w kształcie nie płaskiego kółka, ale jakby rozkraczonego stożka. No i można je przykleić do piersi. Cholera, ja wiem, że to fajny wynalazek, ale nigdy się do nich nie przyzwyczaiłam. Poużywałam, poużywałam i odstawiłam. Przyklejenie czasem niewiele dawało, bo wkładka lubiła sobie gdzieś odjechać albo się zawinąć. Choć fakt, wchłaniała to, co wyciekało, pierwszorzędnie. Niewygodnie mi w nich było.

Ogromne znaczenie ma tutaj odpowiedni rozmiar stanika. Jeśli chcemy paradować we wkładkach, musimy zafundować sobie o numer większe miseczki. Inaczej, nie ma bata, pierś napęczniała od pokarmu będzie po prostu uciśnięta i zamiast komfortu otrzymamy dyskomfort.

Na rynku wkładek od zatrzęsienia. Jeśli komuś nie podejdzie Avent (bo drogi), może zainwestować we wkładki Canpol Babies lub drugie wcielenie Canpolu, czyli Lovi.

.

O jakości się nie wypowiem, bo jej nie znam. Stosowałam tylko wkładki Aventu. Praktycznie każdy szanujący się producent ma w swojej ofercie wkładki laktacyjne. I tak:

Wkładki Johnson&Johnson

Wkładki Tommee Tippee

Nad tymi się zastanowię. Skoro chwalicie butelki i smoczki tej firmy, to może wkładki okażą się sukcesem?

Wkładki Bella. Bella oprócz podpasek produkuje też – bardzo dobre, moim zdaniem – pieluchy, w tym chyba jako jedyna na polskim rynku, pieluchy dla wcześniaków i/lub dzieci o wadze poniżej 2 kg.

Wkładki Baby Ono. Coś kiedyś miałam Baby Ono, tylko nie pamiętam co. Wrażeń żadnych z używania też nie notuję, czyli krzywdy nie zrobiło.

We wkładkach przeszkadzało mi jeszcze to, że przede wszystkim trzeba było mieć przy sobie jakieś na zmianę. Po opanowaniu wycieku wkładka nie nadawała się do użycia. Mleko kisło i całość zaczynała wydawać z siebie mało zachęcający zapaszek. Trzeba więc było je zmienić. U mnie priorytetem zawsze była wygoda, a takie noszenie się z wkładkami i zmienianie uznawałam za wygodzie tej urągające. Praktyczne walory szczerze jednak doceniam i tym razem również zainwestuję we wkładki laktacyjne. Pamiętając o tym większym staniku. Tak a propos wygody.

Szczerze mówiąc, jeszcze nie widziałam smoczka, który wyglądałby dokładnie tak samo jak sutek. Ciekawy byłby to widok, no nie? Są różne, których producenci zapewniają, że imitują albo ruch sutka podczas ssania, albo przepływ mleka, albo „konsystencję”, albo wszystko na raz.

W erze mleka ssanego zaproponowano mi smoczek Lovi.

Producent zapewnia, że smoczek naciąga się podczas ssania tak samo jak sutek. Dodatkowo, z tego co pamietam, leci z dziurki na szczycie i z mikrodziureczek w tych wyżłobieniach po bokach – tak jak w prawdziwym sutku. Smoczek ten jest też o wiele bardziej miękki niż np. smoczek Avent (sutek też jest miękki). I wszystko byłoby pięknie, gdyby nie to, że młodzież odmówiła współpracy z tym wynalazkiem. Kompletnie nie chciała go ssać. Nie wiem, dlaczego. Może dlatego że jechało wcześniej na Aventach od początku i zadziałała kwestia przyzwyczajenia.

Powiedziano mi też w sklepie, że smoczek Lovi pasuje na butelkę Avent. Średnio pasuje, bardzo średnio. Nie dajcie się nabrać na takie gadanie. Smoczek najlepiej kupować razem z butelką do tego smoczka.

Za imitowanie pracy sutka zabrał się również Nuk.

Podobieństwo ma w tym przypadku polegać na kształcie i układaniu się smoczka w buzi podczas ssania. Ma on się naciągać podobnie jak matczyny cyc. Do wypróbowania. Smoczka Nuk na butelkę nie miałam, tylko uspokajacz. Uspokajacz podszedł średnio (kształt nie teges), ale z butelką może być inaczej, poza tym każde dziecko jest inne. Co sprawdziło się u jednego, nie działa u drugiego i odwrotnie.

Oprócz Nuka w sferze imitacyjnej działa także Tommee Tippee.

Oprócz samego smoczka również butelka ma ciekawy kształt – ułatwia trzymanie. Chyba jednak sobie daruję. Dlaczego? Cena. 35 zł za samą butelkę to, wybaczcie, rozbój w biały dzień. A takich butelek musiałabym mieć cztery (bo do mleczka i do czegoś innego, żeby non stop nie myć, tylko żeby na zmianę było). Odpada. Ja rozumiem, że antykolkowa i te sprawy, ale antykolkowe są też butelki tańsze i równie dobrze wywiązują się ze swojego zadania.

No dobrze, to butelki. A sutkopodobne uspokajacze? Taki ma firma Nuby.

Kształt oczywiście sutka nie przypomina – na oko widać. Chodzi jednak o to, że tarczka jest elastyczna i podczas ssania „pracuje” razem z samą kwintesencją smoczkowości. Dzięki temu całość ma się układać w ustach tak, jakby tam ten prawdziwy sutek był. Czy to działa? Nie wiem, będę miała okazję wypróbować. Ten akurat smoczek przeznaczony jest dla dzieci od 6. miesiąca życia. Po bokach ma takie specjalne zgrubienia jak na gryzaku, które mają masować ząbkujące dziąsła. No właśnie, ciekawe, jak tym razem przeżyjemy ząbkowanie. Czy też będę czekać na pierwszą jedynkę do 16. miesiąca? Oby nie.

Nuby w każdym razie ceną nie powala – w sieci około 9,50 zł. Można się szarpnąć. Macie jakieś doświadczenia z sutkopodobnymi smoczkami? Dorzućcie trzy grosze

No i teraz laktatorów ci u nas dostatek. I ręczne (mechaniczne), i elektryczne. Swego czasu wynosiłam pod niebiosa laktator, którym obdarowała mnie siostra – Philips Avent VIA.

Otrzymałam go z całym widocznym na zdjęciu „oprzyrządowaniem”, czyli kubeczkami do przechowywania pokarmu (które się skręca w butelki), smoczkami i kilkoma częściami zamiennymi do pompki. Sprawdził się fantastycznie. Niezwykle łatwy w obsłudze, żadnych problemów z czyszczeniem. Jedyna wada to to, że pojemniczki i sam laktator zmętniały podczas wygotowywania. Normalne, wodę mam w kranie tragiczną. Nie miałam sterylizatora, może tym razem zainwestuję w takie ustrojstwo. Warto?

Laktator Avent do najtańszych jednak nie należy. Na rynku jest trochę więcej odciągaczy różnych firm. Np. Canpol Babies.

Ceny  w sklepach internetowych wahają się między 96 a 122 zł, ale to i tak o wiele taniej niż Philips Avent.

Canpol Babies ma również swoje drugie wcielenie w postaci marki Lovi.

Ceny między 119 a 155 zł, czyli drożej. Tak przynajmniej twierdzi jedna z porównywarek cen. Do marki Lovi, jak mam być szczera, nieco się zraziłam z racji smoczka, który to miał pasować na butelki Avent i miał imitować wylatywanie mleka takie jak z „normalnego” sutka. Nie robił ani tego, ani tego. Uczciwie jednak stwierdzam, że laktatorów Canpol i Lovi nie używałam i nie mam pojęcia, jak się sprawują. Pewnie lepiej niż smoczki.

Wyczaiłam jeszcze laktator Tommee Tippee (około 100 zł, z akcesoriami jeszcze o około 40 zł droższy).

Nie widzę takiej nakładki masującej, jak była w Avencie. Tamta sprawdziła się genialnie. Przysysała do cycka porządnie i dojenie przebiegało sprawnie.

O i jeszcze laktator ręczny firmy Madela. Cena między 60 a 90 zł. Coś taniawo, ale może jestem przewrażliwiona…

Laktatory ręczne swoją drogą jednak, a laktatory elektryczne swoją. Laktatory elektryczne są o wiele droższe, słyszałam jednak na ich temat bardzo pozytywne opinie i zastanawiam się, czy aby się nie szarpnąć na któryś z tych wynalazków podłączanych do prądu. Ludzie, których opinie poznawałam, zgodnie twierdzili, że elektryczną dojarką wyciągnie się więcej i szybciej niż ręczną. Zwłaszcza o czas tu chodziło. Na odciąganie pokarmu laktatorem ręcznym musiałam poświęcić sporo czasu. Co najmniej pół godziny miałam wycięte z życiorysu.

I znów Madela. Autumn, która komentowała pradawną notkę o laktatorze Avent polecała model Swing. Cena jak dla mnie zabójcza (450-550 zł), ale podobno sprawdził się wyśmienicie. Mały, poręczny, cichy i szybki.

Korci mnie jednak Philips Avent w wersji elektronicznej ISIS UNO 12001 (300-500 zł, czyli ciut taniej). Przyzwyczaiłam się do nakładki masującej, wiem, czego się po nim spodziewać, byle tylko pompowanie odbywało się szybciej.

Ach, jest jeszcze laktator elektryczny Nuk (około 240 zł). Hmmm…

Wybór duży a pchła mała. No nic, trochę jeszcze czasu mam, choć wrzesień zbliża się szybkimi krokami. I dobrze, że szybkimi, nie znoszę, jak czas się wlecze.

Zobaczyłam jednak coś, co łezkę nostalgii wycisnęło z ocząt mych niepomalowanych dzisiaj. Zestaw dla karmiącej biznes woman. Bardziej jestem woman niż biznes, ale czegoś takiego brakowało mi w robocie, kiedy zamykałam się w kiblu ze specjalnie na cele laktatorowe kupioną wielką torebką.

Torba na laktator i akcesoria „okołokarmieniowe”. Torba termiczna oczywiście. Skromne 300 zł. Rany, jak mi tego brakowało… Do mojej torebki pakowałam woreczek z laktatorem, osobny termosik na pokarm i osprzęt ogólny i szłam wyładowana jak wielbłąd. To były czasy…