Dzieciowo mi! » pierwsza pomoc

Pierwsza pomoc przy zakrztuszeniu

kruszyzna — Wed, 16 Jun 2010 14:54:35 +0000

Czarny sen rodzica: chwila nieuwagi, dziecko chwyta kuleczkę/klocek/nakrętkę/guzik/orzech/winogrona* (*niepotrzebne skreślić), połyka i… zaczynają się kłopoty. Przedmiot utyka w gardle. Coś trzeba zrobić, tylko co? No właśnie, dzisiaj o tym, co robić w przypadku zakrztuszenia. Jeśli krztusi się niemowlę, dodajmy.

Instrukcję, co robić, zaczerpnęłam z gazetki przychodnianej. Podam ją tutaj po przetłumaczeniu z polskiego na nasze, bo ktoś, kto ją układał, zapodał tak skomplikowaną składnię, że byłoby czynem wbrew miłości bliźniego, gdybym ją przytoczyła, jak leci.

Dobra. Dziecko zaczyna kaszleć. Musimy najpierw się zorientować, czy kaszel jest efektywny, czy nieefektywny. Efektywny jest wtedy, kiedy mały może płakać i nabrać powietrza przed kaszlem. Na pewno nie jest to przyjemny widok, ale wygląda na to, że nic strasznego się nie dzieje i człowiek sam poradzi sobie z problemem. Pozostaje nam obserwacja. Gorzej jest z nieefektywnym. Kaszel nieefektywny jest bezgłośny albo wręcz nie ma go wcale, dziecko wyraźnie ma problem z nabraniem powietrza, staje się sine i/lub traci przytomność.

Jeśli mamy do czynienia z kaszlem nieefektywnym, wołamy pomoc, dzwonimy po pogotowie a sami przystępujemy do działania. Naszym zadaniem jest pomóc niemowlęciu w pozbyciu się tego, co zalega w drogach oddechowych.

Po pierwsze: kładziemy dziecko na kolanie głową w dół. Głowa lekko zwisa. Jedną ręką trzymasz główkę, a drugą odsuwasz żuchwę niemowlęcia w dół. Otwierasz mu po prostu usta kciukiem i jednym lub dwoma palcami tej samej ręki.

Po drugie: nadal odsuwasz żuchwę w dół, a drugą ręką wykonujesz pięć MOCNYCH uderzeń między łopatkami. To nie ma być głaskanie, ciało obce trzeba zmusić do przesunięcia w stronę ust, uderzenie musi więc być zdecydowane.

Po trzecie: odwracasz dziecko na plecy, układasz na swojej ręce i trzymasz je lekko głową w dół. Dłonią przytrzymujesz główkę od tyłu. Patrzysz, czy przedmiot został usunięty (ewentualnie czy można go łatwo wyjąć).

Po czwarte: jeśli nadal nie ma efektu, dwoma palcami pięć razy uciskasz dziecko w dolnej połowie mostka (bardzo podobnie jak przy reanimacji). Jeśli wyleciało, to dobrze, jeśli nie, to przewracasz dziecko z powrotem na brzuch i uderzasz między łopatkami tak jak poprzednio. I znów na plecy i pięć uciśnięć mostka. I znów na brzuch i klepiemy. I tak w kółko. Do skutku lub do momentu, kiedy dziecko straci przytomność.

A co, jeśli straci przytomność i nie udało się usunąć ciała obcego?

Jeśli nie udało się usunąć felernego przedmiotu, dziecko straciło przytomność, ALE ODDYCHA, to kładziemy je na płaskiej powierzchni, kładziemy rękę na jego czole i odchylamy głowę do tyłu, żeby ułatwić oddychanie.

Jeśli dziecko NIE ODDYCHA, przystępujemy do resuscytacji. Jak ją wykonać? O tym tutaj.

Jeśli udało się usunąć przedmiot, a dziecko jest nieprzytomne, kładziemy je na boku i czekamy na karetkę. Chwilowo możemy odetchnąć.

Mam tę przykrą cechę, że pewne rzeczy powtarzam z uporem maniaka. Tym razem również podkreślę, że nie tyle jest istotna fachowość udzielonej pomocy, ile to, czy w ogóle się jej podejmujemy. Nie bójmy się udzielać pomocy! Bardziej zaszkodzi dziecku brak reakcji niż niewprawne działanie! Nie życzę żadnemu rodzicowi znalezienia się w sytuacji, kiedy będzie musiał zastosować sztuczne oddychanie i oby żadne z dzieci nigdy się niczym nie zakrztusiło. Jeśli jednak zdarzy się nieszczęście, nie możemy wpadać w panikę. Trzeba działać, nie rozpaczać.

Obrazki pochodzą z tej samej gazetki co „instrukcja”. Jakiś mały pacjent porysował ją niebieską kredką, sorry

Pierwsza pomoc dla noworodka i niemowlęcia – resuscytacja

kruszyzna — Tue, 26 Jan 2010 20:56:00 +0000

Zupełnie na poważnie dzisiaj i o ważnych sprawach. W życiu bywa różnie. Jeśli zdarzy się jakiś wypadek, to najważniejsze jest zachowanie zimnej krwi i udzielenie pierwszej niezbędnej pomocy. Zwłaszcza jeśli chodzi o własne dziecko. Znacznie łatwiej nie dać się ponieść panice, jeśli się wie, jak można pomóc.

Jeśli nie daj Bóg znajdziesz się w podbramkowej sytuacji i będziesz musiał dokonać wyboru, rozpocząć resuscytację dziecka, czy nie, to zapamiętaj jedno: jest bardzo małe prawdopodobieństwo zrobienia krzywdy, jeśli przeprowadzi się masaż serca i sztuczne oddychanie, gdy tak naprawdę nie były konieczne. Znacznie bardziej szkodliwe jest niepodjęcie działań. I najważniejsze – każdy może i powinien pomóc. Nawet jeśli ma zerowe doświadczenie w tym zakresie.

Resuscytacja (czyli działania dążące do przywrócenia akcji serca i samodzielnego oddychania) trochę inaczej wygląda w przypadku noworodka (czyli człowieka przed ukończeniem 1. miesiąca życia) i niemowlęcia (dziecka w wieku od 1 msc do 1 roku), ale początek bez względu na wiek ratowanego jest taki sam:

Jeśli mamy możliwość, ubieramy rękawiczki. To ważne, gdy pomagamy w sytuacji, kiedy pojawia się krew i inne płyny ustrojowe (np. w wypadku samochodowym).
Oceniamy sytuacje pod względem zagrożenia dla siebie i dziecka (może trzeba natychmiast uciekać, bo np. wali się budynek)
Oceniamy przytomność dziecka. Jak? Najlepiej połaskotać stopy i zobaczyć, czy porusza palcami, albo dotknąć rzęs i sprawdzić, czy odruchowo mruży oczy. Brak napięcia mięśniowego, brak wydawania zwykłych odgłosów lub fakt, że dziecko ma otwarte oczy, ale nie podąża za tobą wzrokiem, również są sygnałem utraty przytomności.
Jaki kolor ma skóra dziecka? Sina i blada świadczy o problemach z krążeniem i/lub oddychaniem.
Sprawdzamy, czy w ustach nie ma ciała obcego. Odchylamy głowę do tyłu (jeśli mamy pewność, że nie było urazu kręgosłupa szyjnego) lub odciągamy żuchwę do dołu (jeśli uraz był) i pochylamy się nad ustami i nosem.
Sprawdzamy, czy dziecko oddycha. Jak? Przysuń policzek do ust dziecka i sprawdź, czy czujesz delikatny podmuch powietrza. Czy klatka piersiowa się porusza?

Jeśli stwierdzisz brak oddechu lub oddech jest, ale w twojej ocenie jest nieprawidłowy i życie dziecka jest przez to zagrożone, wezwij pomoc, a sam rozpocznij resuscytację.

I tu ważna dygresja: jak skutecznie wezwać pomoc? Jeśli jesteś w mieszkaniu i oprócz ciebie jest ktoś z domowników, to nie ma problemu. Ty zaczynasz resuscytację, a druga osoba dzwoni po pogotowie. Co zrobić jeśli jesteś na ulicy? Stanowczo (!!!) bierzesz pierwszą lepszą osobę z tłumu, mówisz, że ma ci pomóc, i wyznaczasz jej zadanie. Żadnego sprzeciwu nie uznajesz! Dlaczego? Jak zaczniesz pytać z pewną taką nieśmiałością, czy aby ktoś przypadkiem nie mógłby ci pomóc, to zostaniesz z problemem sam, a tłum będzie cię mijał szerokim łukiem. Pamiętaj, odmowa udzielenia pomocy jest karalna. Tego argumentu też możesz użyć.

Numer alarmowy 112 często bywa niedostępny – przetestowałam na własnej skórze, kiedy próbowałam się dodzwonić przez 25 minut (sic!). Więcej tego błędu nie popełnię. Co zrobić, kiedy numer alarmowy nie odbiera? Z komórki również możesz się dodzwonić na 999. Po prostu dodaj kierunkowy (np. 71999). Ale jeśli pogotowie ciągle ma zajęte, a ty nie możesz pozwolić sobie na stratę czasu, dzwoń na… straż pożarną (998). Dlaczego? Bo tam dzwonią najrzadziej, więc jest największa szansa, że linie nie będą przeładowane. Straż pożarna ma na dodatek gorącą linię z policją i pogotowiem, a operator ma obowiązek przyjąć zgłoszenie i pokierować dalej.

Dobra, przechodzimy do sedna. Zanim rozpoczniesz masaż serca noworodka lub niemowlęcia, sprawdź tętno. U malutkich dzieci tętno sprawdza się na wewnętrznej stronie ramienia.

Uwaga! Nawet jeśli wyczuwasz tętno, ale jest ono słabsze niż 60 uderzeń na minutę i dodatkowo obserwujesz utratę przytomności lub zasinienie, rozpocznij resuscytację!

No, i tutaj zalecenia rozgałęziają się na noworodki i niemowlęta. Na początek niemowlęta.

RESUSCYTACJA NIEMOWLĘCIA

Wykonaj pięć oddechów ratowniczych jeden po drugim. Oddech powinien trwać około 1,5 sekundy i być na tyle mocny, by klatka piersiowa dziecka uniosła się.

Ci, którzy mają prawo jazdy, przechodzili też pewnie podczas lekcji tzw. kurs pierwszej pomocy. Najczęściej jest to bezwstydne odwalanie chałtury przez rozmaite lekarzyny, które przyjdą, powiedzą parę zdań i zainkasują przyzwoite pieniądze. Mój kurs trwał jakieś 35 minut. Dowiedziałam się jednak z niego, że kiedyś zalecano kombinację 2 oddechów na 15 uciśnięć klatki piersiowej, a teraz obowiązują 2 oddechy na 30 uciśnięć. To nie jest do końca prawda. Wszystko zależy od tego, czy jesteś sam czy też ktoś ci pomaga. Jeśli jesteś sam, wykonujesz kombinację 2/30, jeśli reanimujecie dziecko we dwójkę, stosujesz 2/15. Jeśli jesteś ratownikiem medycznym, również kierujesz się zasadą 2/15. Pamiętaj jednak, że którąkolwiek metodę wybierzesz, nie popełnisz błędu! Twoim zadaniem jest jak najszybsza pomoc, a nie gdybanie na temat procedur.

W którym miejscu uciskać? W dolnej 1/3 długości mostka. Jak ten punkt znaleźć? Dwojako.

a) Znajdujesz punkt połączenia żeber. Odpowiednie miejsce jest na szerokość palca powyżej tego punktu.

b) Wyobrażasz sobie linię łączącą sutki dziecka. Odpowiednie miejsce jest na mostku poniżej tej linii.

Jak uciskać? Dwoma wyprostowanymi palcami, środkowym i serdecznym, skierowanymi w pionowo w dół. Ucisk ma być na tyle silny, żeby klatka piersiowa obniżyła się o 1-2 cm (około 1/3 głębokości).

Jeśli jesteś sam, naciskasz klatkę piersiową w sposób pokazany wyżej. Jeśli natomiast ktoś ci towarzyszy (i odpowiada za oddychanie), możecie zastosować inną metodę, która zapewnia lepsze udrożnienie dróg oddechowych. Kładziesz ręce pod plecy dziecka, a miejsce w 1/3 mostka uciskasz dwoma kciukami.

Pod ręce warto położyć coś twardego grubości do 2 cm, może być książka. Ważne, żeby ręce się nie zapadały.

Jak często uciskać? Tak, aby ilość ucisków wyniosła około 100/min. Czyli szybko, bo serce małego dziecka bije bardzo szybko, około 120 uderzeń na minutę. Częstotliwość uderzeń zwalnia, co ciekawe, dopiero około 5-6 roku życia.

Jak stosować metodę usta-usta u dziecka? Swoim ustami obejmujesz i usta, i nos niemowlęcia. Silnie wdmuchujesz powietrze (klatka piersiowa ma się unosić)

Jak długo ratować? Do przybycia karetki, póki masz siły, do momentu przywrócenia czynności krążeniowych i oddechowych.

Co potem? Okryj kocykiem, niech dziecko ma ciepło. Inaczej mówiąc, zadbaj o komfort termiczny.

RESUSCYTACJA NOWORODKA

Postępowanie początkowe jest identyczne. Różnica polega na częstotliwości oddechów i uciśnięć.

Najpierw 30 oddechów ratowniczych w ciągu 1 minuty (czyli jeden oddech na dwie sekundy).

Potem kombinacja 3 uciśnięcia/1 oddech w tempie około 120 uciśnięć na minutę (dwa uciśnięcia w ciągu sekundy).

Na koniec tak samo zapewniamy dziecku odpowiednią temperaturę.

Trudne? Nietrudne. Każdy da radę, niezależnie od wieku i wykształcenia.

Przy pisaniu notki korzystałam ze stron Urzędu Miasta Bydgoszczy, gazety Puls Medycyny oraz Polskiego Serwisu Pożarniczego. Zdjęcia również pochodzą od strażaków. I w ogóle panom z sikawkami serdeczne dzięki. Dla odmiany na oficjalnej stronie PCK o sposobach udzielania pierwszej pomocy nie ma ani słowa…

Co ty, (…), wiesz o resuscytacji?

kruszyzna — Mon, 13 Jul 2009 20:10:00 +0000

Wróciłam z roboty wieczorową porą (niech żyją drugie zmiany), zaglądnęłam do skrzynki e-mailowej i znalazłam tam niecodzienną informację. Przeczytałam parę razy i nie wiedziałam, jak się do tego odnieść. Poproszono mnie o poinformowanie was o czymś. Skąd moje wahanie? Otrzymałam poniekąd informację handlową. Można powiedzieć, że reklamę. Gdyby chodziło o buty, ciuchy czy Danonki, ręka by mi nie zadrżała przy naciskaniu klawisza delete. Ponieważ jednak sprawę uznałam za wartą uwagi, niniejszym donoszę, o co chodzi.

A chodzi o warsztaty dla dzieci i rodziców, które w dniach 18-19 lipca w godz. 12.00-16.00 odbędą się w centrum handlowym Arkadia w Warszawie. Warsztaty pod nazwą ABC pierwszej pomocy dzieciom w Arkadii. Warsztaty podzielono na część rodzicielską i część dziecięcą. Podczas gdy rodzice zdobywają wiedzę, dzieci, by tak rzec, poznają sferę medyczną poprzez zabawę. Ćwiczenia dla dorosłych podzielono na kategorie tematyczne:

Zadławienie jako stan zagrażający życiu – objawy, schematy postępowania u niemowląt do 1 roku życia, u dzieci do 8 lat i u dorosłych
Odmrożenia i oparzenia – stopnie, postępowanie w poszczególnych przypadkach, polecane lekarstwa
Resuscytacja krążeniowo-oddechowa – co to jest, jak to robić w poszczególnych grupach wiekowych (dzieci od 1,5 roku życia do okresu dojrzewania i dzieci do 1,5 roku życia) oraz jak posługiwać się defibrylatorem AED
Uszkodzenia naczyń krwionośnych – skaleczenia, rany, krwotoki, krwotok z nosa i ogólnie jak postępować w takich przypadkach

W informacji prasowej stoi, że:

Akcja jest bezpłatna. Odbędzie się w Arkadii na I piętrze przy ogródku restauracyjnym. Jej organizatorami są Arkadia oraz EDUKADO – Akademia Zabawy i Twórczego Rozwoju. Sponsorzy przygotowali na czas akcji specjalne oferty. Apteka Super-Pharm daje uczestnikom akcji rabaty na wybrane produkty dla dzieci, produkty przeciwoparzeniowe i materiały do apteczek. Sklep Bartek funduje zwycięzcom konkursów bony na swoje produkty, a Smyk użycza zabawek potrzebnych do przeprowadzenia warsztatów. Patronat medialny objął serwis eDziecko.pl , natomiast specjalnym partnerem akcji został Zarząd Transportu Miejskiego w Warszawie.

Czyli jest tak, że rodzic się może doszkolić, dziecko pobawić i poznać nowe dziedziny życia, a wszyscy wziąć udział w konkursie z nagrodami.
Dlaczego ta akcja wydała mi się ważna? Stoję na stanowisku, że każdy dorosły człowiek powinien być oparciem dla swojego dziecka. Truizm, wiadomo. Jeśli zajdzie taka potrzeba, powinien je umieć reanimować do skutku lub do przybycia lekarza.
Mam absolutnego świra na punkcie pierwszej pomocy. Wiele razy wyszukiwałam na stronach www informacji o tym, jak poprawnie przeprowadzić resuscytację. Pluję sobie w brodę, że na lekcjach przysposobienia obronnego w liceum rechotałam na tyłach klasy, kiedy moje koleżanki na innych koleżankach zmuszone były pokazywać sztuczne oddychanie. Na ocenę oczywiście. Manekina szkoła się nie dorobiła. Jakimś cudem ja nigdy nie pokazałam, albo tego nie pamiętam. Faceta, który zajęcia prowadził, sztywnego, emerytowanego wojskowego dzisiaj całowałabym po rękach. Przekazał nam mnóstwo wiedzy, którą ja kompletnie olałam. Bardzo, ale to bardzo teraz tego żałuję. Głównie dlatego, że od czasu liceum nie dane mi było przetrenować masażu serca raz jeszcze. No, nie liczę tutaj tak zwanego szkolenia w trakcie kursu na prawo jazdy, kiedy kilka razy ucisnęłam jakiegoś fantoma i usłyszałam, że "no, no, no, pani to naprawdę dobrze robi". Niesamowite. Nie chciałabym stanąć wobec konieczności ratowania życia drugiemu człowiekowi poprzez resuscytację. Jeśliby jednak tak się zdarzyło, chcę mieć odpowiednią wiedzę, by stanąć na wysokości zadania i po prostu nie dać się ponieść panice.
Uważam zatem, że każde działanie, które edukuje nas w dziedzinie pierwszej pomocy jest godne naświetlenia. Sama chętnie bym się na takie warsztaty wybrała. Od stolicy dzieli mnie jednak kilkaset kilometrów i sześć godzin jazdy pociągiem. Odpada. Czekam na podobną akcję we Wrocławiu. Proszę bardzo, zdjęcia nawet zrobię i zamieszczę na blogu.