Powiedzmy, że człowiek wybrał. Założę się o skrzynkę mojego ukochanego wermutu, że następnym pytaniem, jakie się pojawia, jest czy NA PEWNO wybraliśmy DOBRY wózek? Czy się sprawdzi? Powiem wam coś załamującego. Możecie sobie w sklepie macać wózki do woli, jako i ja macałam, kazać sobie składać i rozkładać, jako i ja kazałam. Prawda jest taka, że to zupełnie nie wystarczy. Wszystkie wady i zalety wózka wychodzą w praniu, czyli w codziennym użytkowaniu (rym-cym-cym). Dziś więc z mojej strony lista największych – moim zdaniem – wózkowych błędów i wypaczeń. Coś, co boleśnie przetestowałam na sobie i stwierdziłam, że never again. Spojrzenie wybitnie subiektywne, bo przecież coś, co dla mnie jest wadą nie do przejścia dla kogoś może być zaletą i odwrotnie.

1. Małe kółeczka z przodu. To chyba największa pomyłka konstrukcyjna jaka mogła się trafić. W moim wózku jest dość drastyczna różnica między małymi i cieńszymi kółkami z przodu a dużymi z tyłu. Małe są zwrotne, nie powiem, ale kiedy spadnie nawet dość umiarkowana ilość śniegu, o spacerze można zapomnieć. Nie przejedziesz. To samo dotyczy błota. Podjeżdżanie pod wyboiste krawężniki małymi kółeczkami, kiedy w wózku oprócz dziecka (dzieci) mamy tonę zakupów, to naprawdę wyczyn. Do tego opcja przekładanej rączki przy tej różnicy wielkości kółek traci sens. Bo po wuju (za przeproszeniem) ci ten mechanizm, skoro po przełożeniu malutkie kółka masz z tyłu, a duże i nieskrętne z przodu? Próbowałam tak prowadzić wózek i za każdym razem skutecznie wyprowadzało mnie to z równowagi.

2. Małe kółeczka w ogóle. Małe kółeczka to w ogóle zło. Jeśli ktoś mieszka w świecie, gdzie równe jak stół chodniki to norma, a podjazdy są wszędzie, gdzie się tylko da, to zazdroszczę. U mnie wertepy na wertepach wertepami poganiają, a kiedy zdarzy mi się iść do parku (a zdarza mi się), mam wszelkie szanse, by zakopać się po pachy i tylko czekać, aż mnie wyciągną na wiosnę. Małe kółeczka najczęściej są wąziutkie i cieniutkie. Generują potworną ilość wstrząsów, przeskakują na każdym większym kamieniu i nierówności, grzęzną we wszystkim, co nie jest asfaltem (w rozgrzanym asfalcie też grzęzną). Bardzo niekomfortowo się taki wózek prowadzi. Coś za coś – spacerówkę z małymi kółeczkami składamy jednym ruchem ręki bez konieczności odkręcania czegokolwiek.

3. Przekładana rączka przy mniejszych kółeczkach z przodu. Patrz punkt 1. Katastrofa. Jeśli wybierasz wózek z przekładaną rączką i kółkami różnej wielkości, to to przekładanie w ogóle ci się nie przyda. Już lepiej wybierz taki z przekładanym siedziskiem. To co innego. Zaprawdę powiadam ci, kiedy małe kółeczka po przełożeniu rączki znajdą się po stronie tejże, możesz zapomnieć o stabilnym prowadzeniu wózka.

4. Stabilność. To niby takie oczywiste, ale wszystko się zmienia, kiedy gondolkę zmieniamy na siedzisko spacerowe (dotyczy wózków z tą opcją oczywiście). Jakież było moje zdziwienie, kiedy po obróceniu siedziska przodem do kierunku jazdy w moim wózku bliźniaczym (bo było tyłem), okazało się, że wystarczy zawiesić na rączce średnio wypakowaną torbę, by wózek przechylał się do tyłu! Muszę za każdym razem pamiętać, żeby ewentualne zakupy pakować na dół do kosza, a nigdy do torby (bardzo pojemnej zresztą i po prostu genialnej).

5. Płytki kosz na zakupy. Tego nigdy nie zrozumiem. Kosz na zakupy ma być funkcjonalny, a często odnoszę wrażenie, że jest zwykłym designerskim uzupełnieniem całości. Jak coś tam pieprznę, to ma to tam być. Nic mnie tak nie wnerwia, jak to, że po najechaniu na jakiś kamień muszę zbierać „wypadnięte” zakupy. Zakupów najczęściej mamy sporo. Nikt nie pcha się z wózkiem i dzieciakiem do sklepu po jeden głupi chlebek.

6. Wielki kosz na zakupy, do którego nie można się dostać. To mój problem. Kosz na zakupy w moim wózku bliźniaczym ma pojemność – uwaga – 45 litrów. Miejsca w… wiadomo, w co. Co z tego, skoro siedzisko jest tak umocowane, że pod nim znajduje się taki jeden pałąk (służący do regulacji nachylenia), który skutecznie uniemożliwia włożenie czegokolwiek razem z torbą! Mogę wpakować pół tony na spód, ale praktycznie wszystko muszę z toreb wyciągnąć i włożyć tam pojedynczo i położyć na płasko. Nic tak nie wnerwia, jak wypakowywanie wszystkiego przed sklepem, po to, by przed wniesieniem zakupów na górę wpakowywać to z powrotem do siat. Ludzie, dobra rada. Zanim urzeknie was w sklepie mega kosz na zakupy, zobaczcie, jak zamocowane jest siedzisko i ile przestrzeni macie między tymże siedziskiem a koszem. Zaoszczędzicie sporo nerwów, wierzcie mi.

7.Brak kosza na zakupy. Też takie widziałam. Pod spodem zamiast kosza minimiejsce, do którego przypiąć można minitorebeczkę. Nie wiem, co konstruktor miał na myśli, ale albo dzieci nie ma, albo nigdy z nimi nie szedł na zakupy. Omijać szerokim łukiem. Noszenie wszystkiego w rękach tylko w teorii jest takie łatwe, nieiwazyjne i w ogóle do przyjęcia.

8. Linka hamulcowa majtająca się gdzieś tam. Niektóre wózki (np. mój) nie mają hamulca nożnego, tylko ręczny. To dobry patent, bo ręczny hamulec o wiele mocniej trzyma. Trzeba jednak zwrócić uwagę, gdzie ta linka hamulcowa przebiega. W moim wózku jakiś bystrzak pomyślał to tak, żeby leciała POD koszem na zakupy. Efekt jest taki, że zgarniam w parku wszelki chrust, a oprócz tego izolacja linki jest przetarta, bo, jak się okazało, ocierała o kółko. Pysznie. Trzeba było hamulec podwiązać niczym jajowody, co zaskutkowało tym, że… nie działa. Jak jajowody zresztą.

9.Trójkołowce. Ilu posiadaczy takich wózków spotkałam, wszyscy jak jeden mąż mówili, że trójkołowce są niestabilne. Zwłaszcza przy pokonywaniu krawężników. Na sobie nie sprawdzałam, powtarzam obiegową opinię.

10. Ciężko chodzące pasy bezpieczeństwa. Dziecko samodzielnie się z nich nie wypnie, to pewne. Ile jednak ściany klatki schodowej przyjęły łaciny, którą miotałam niczym pociskami, kiedy wyciągałam bliźniaczki z wózka, tego nikt nie policzy. Dzieci wyją, kręcą się, wiercą, natężenie decybeli z powodzeniem konkuruje z silnikami wielkiego airbusa, a ja od pół godziny odpinam szeleczki. Szczerze nienawidzę.

11. Ciężar. Pogratulujecie sobie kupna  LEKKIEGO wózka, nawet jeśli pozbawiony jest bajerów i wodotrysków. Mój jest wybajerzony na maksa, normalnie kombajn do zbierania czereśni, ale co z tego, skoro z miękkimi gondolkami dla noworodków i niemowląt, a bez dzieci w środku waży – uwaga – 23 kilo! Wnoszenie czegoś takiego po schodach odpada. Musisz trzymać na klatce schodowej i liczyć na to, że nikt ci go nie rąbnie. Zapakujesz dzieci (9 kg każde), zapakujesz zakupy (jakieś 15 kg, bo liczymy powiedzmy zgrzewkę wody mineralnej – zgrzewkę musimy rozebrać na części pierwsze – patrz punkt 6), zawiesisz torbę i… wychodzi na to, że pchasz pralkę. Około 50 kg przed sobą. To nie jest zabawne, wierzcie mi. Olej bajery, w dzisiejszych czasach takie rzeczy jak parasolki, folie, śpiworki, pokrywy na wózki można dokupić solo. Wybierz coś lekkiego, naprawdę. Poza tym, kiedy zechcesz się pozbyć sprzętu, wózek lekki znacznie łatwiej sprzedać. Wiem, co mówię.

12. Składanie. Wózek, który po złożeniu zajmuje niewiele mniej miejsca niż przed złożeniem, nie został właściwie konstrukcyjnie pomyślany. Najprozaiczniejszy problem to taki, że okazuje się, że wózek nie mieści ci się do samochodu nawet po złożeniu. Tragedia. Pozostaje kupić drugi, mniejszy. Albo większy samochód. Wózek, którego składanie trwa pół godziny, to też porażka. Wózek, który, żeby został złożony, musi być rozkręcony na części pierwsze, to też żenua. Ten problem ominęliśmy dość sprytnie, choć zupełnie przypadkowo. Kupiliśmy auto i ku naszej radości okazało się, że jest na tyle wysokie i przestrzenne, że wózek bliźniaczy spokojnie wchodzi z tyłu… bez składania. Osobnym problemem pozostaje dla mnie parkowanie tą landarą, ale coś za coś.

13. Brak skrętnych kółek z przodu. Żyjemy w XXI wieku. Skonstruowanie skrętnych kółek, które można zablokować dyngsem, żeby były nieskrętne, jeśli tego zapragniemy, to naprawdę nie problem.

14. Odkręcany pałąk bezpieczeństwa (a nie na klik/wcisk). W spacerówkach to jest. Wiecie, chodzi o to z przodu, taką jakby poręcz, żeby nam dziedzic nie wyleciał do przodu na paszczę. Najczęściej jest tak, że pałąk można swobodnie odpinać i zapinać. Są jednak wózki, w których jest przykręcany na śrubki. Oczywiście ja taki mam. Dziecko tego nie odepnie, ale odkręcanie i przykręcanie tego wynalazku generuje potworne ilości języków obcych niekoniecznie salonowych. Nie mówiąc już o tym, że udało mi się zgubić śrubkę, w związku z czym z jednej strony pałąk zamocowany jest za pomocą sznurówki. Durne to strasznie. Przy pałąku łatwościągalnym o wiele prościej wyciągać dziecko z wózka.

15. Za wąskie bliźniacze „ciężarówki”. To punkt dla tych, którzy czekają na narodziny dwupaku Mamy wózki-tramwaje (siedzenie za siedzeniem) i wózki-czołgi (siedzenie obok siedzenia). Obydwa typy mają swoje wady i zalety, który wybierzecie, do was należy, ale przyjmijcie dobrą radę i jeśli będziecie się decydować na „czołg”, zmierzcie szerokość siedziska. Wózek sam w sobie nie będzie zapewne szerszy niż 90 cm (inaczej nie zmieści się w standardowe drzwi), ale szerokość wózka to jedno, a szerokość siedziska to drugie. Mój ma, owszem, 89 cm szerokości licząc od kółka do kółka, ale samo siedzisko ma… 73 cm. Wiecie co to oznacza? To, że pojeździcie tym wózkiem co najwyżej rok, bo wam się zwyczajnie dzieci przestaną mieścić. Ja tak mam. Panny, jak widzą wózek, od razu uderzają w bek (mają 15 miesięcy i nie należą do wielkoludów). Zwłaszcza że teraz z racji okoliczności przyrody mają na sobie grube kurtki i portki. Są ściśnięte jak śledzie w beczce i wcale im się nie dziwię, że protestują. Nie mówiąc już o tym, że zwyczajnie się leją. Na przykład o smoczki. W najbliższym czasie będziemy kupować nowy wózek i tym razem postawimy na typ „tramwaj”. Przynajmniej będzie spokój.

No. Możemy wydziwiać, starać się i tak dalej, ale wiecie co? Koniec końców okazuje się, że człowiek do szczęścia potrzebuje dwóch wózków. Jednego na co dzień do zwykłych zmagań i… lekkiej spaceróweczki-parasolki na rozmaite eskapady, wycieczki i wyjazdy. Takiej, co to ją można wyciągnąć z samochodu (gdzie np. leży sobie w nogach pod tylnym siedzeniem), rach-ciach złożyć, zapakować doń dziecia i jechać. Polecam takie rozwiązanie. Spaceróweczki-parasolki są bezcenne i warto taką na stanie mieć.

Dla mnie czarne jest piękne i czarnych rzeczy można mieć dowolnie dużo (oraz dowolnie dużo czerwonych), w czarnym (i czerwonym) wyglądam naprawdę dobrze, dlatego serce zabiło mi mocniej, kiedy się okazało, że modne, myly państwo, są także czarne wózki.

Źródło zdjęcia

Ciekawa jestem, czy trend się przyjmie, bo wzbudza emocje. Pal licho spacerówki, problem w gondolkach leży. Z czym kojarzy wam się czarna gondolka? No właśnie…

Czarny wózek to jednak dla mnie cenna idea przełamania pewnego kolorystycznego tabu. Czymś podobnym byłyby wózki w stu procentach różowe (nie widziałam!), czarne mają jednak tę nad nimi przewagę, że uchodzą za uniseks. Widać prościej producentom przekonać klientów do czerni niż damy na to do umieszczenia chłopaka w wózku różowym. Chyba wiem, z którego koloru rodzic tłumaczyłby się bardziej

Trend designerski witam z nadzieją. Jeśli o mnie chodzi, zainwestowałabym w czerń bez oporów, bo podobają mi się wszelkie czarne bryki, od BMW po hulajnogę. Bliźniaczą Teutonię czarną widziałam i wiem, że prezentuje się świetnie. Tak się złożyło, że kasa poszła akurat na wózek moro. Pikuś, też jakby lekko pod prąd

Dysponujemy bliźniaczym wózkiem szwedzkiej firmy Emmaljunga (to cóż, że ze Szwecji… ), dlatego ta notka poświęcona będzie bojom i przebojom z udziałem tegoż pojazdu dwuśladowego. Bo, co tu kryć, wózki bliźniacze mają swoje gabaryty…

Intelektualistka, kurde. Książkę se czyta, kurde. Za wiele nie poczytała, żeby ktoś nie miał złudzeń.

Emmaljunga jest wielki (czy może wielka) jak krowa, ale przy swoich rozmiarach zaskakująco zwrotny. Nie ma najmniejszego problemu z manewrowaniem już to na podłożu utwardzonym za pomocą kostki brukowej, już to takim w stylu „tylko piach, piach, piach, suchy piach, piach, piach”. Jedną ręką można go sobie bez trudu kręcić w kółko. To ogromna zaleta, bo mimo słusznej wagi bardzo łatwo się go prowadzi. Właściwie nie widzę różnicy między wózkiem pojedynczym a bliźniaczym. To znaczy różnica jest, jak się wjeżdża pod górkę, ale na płaskim wcale nie sprawuje się gorzej, choć jest o wiele cięższy.

Ciężki to mało powiedziane. Jest ciężki jak jasna cholera. Niestety to domena wózków w tym przedziale cenowym, czyli około 2500 zł. Emmaljunga waży około 20 kg. Jeśli do tego dołożymy dzieci, zakupy, torbę i jakieś gadżety, to spokojnie przekraczamy 30 kg. Mogliśmy mieć nieco lżejszy za 4000 zł, tylko z tymi czterema patykami był problem.

Wózek ma taki design, że przednie kółka są mniejsze niż tylne. To jeden z durniejszych pomysłów konstruktorskich. Chodniki mamy, jakie mamy. Dziurawe, krzywe, made in Poland po prostu, ot co. Jeśli zjeżdżamy z wysokiego krawężnika (bo po co obniżenia dla wózków na przejściach dla pieszych, prawda?), to małe, ruchome do tego kółeczka nie stanowią najlepszego oparcia dla całej masy, która leci za nimi. Trzeba użyć siły własnych mięśni i myśleć z wyprzedzeniem, inaczej wózkiem potrafi nieźle zachwiać.

Z podjechaniem jest taka sama zabawa. Na szczęście można unieść przednie kółeczka jak w klasycznej „jedynce” i nawet siły jakoś szczególnie więcej nie trzeba używać.

Sprawa znacznie bardziej się komplikuje, jeśli do kosza na zakupy władujemy… zakupy. Kosz rozmiarami przypomina bagażnik solidnego kombi i dziwne to nie jest. Przy tych rozmiarach wózka dziwiłby mały kosz. A skoro jest duży, można do niego sporo władować. Czego nie omieszkałam uczynić.

Żegnaj, Pamelo. Przy solidnym obciążeniu nie wjedziesz na żaden krawężnik, jeśli nie odwrócisz wózka tyłem i po prostu nie wciągniesz. Dostęp do kosza jest utrudniony, kiedy mamy rozłożone na płasko siedzisko i założone gondolki, ale to akurat normalna sprawa.

Kolejna sprawa to hamulec. Trzyma, nie ma obawy, ale linka hamulcowa przechodzi pod koszem na zakupy. Czyli nisko. Czyli zaczepić o coś można. Czyli upierdliwe to może być.

Sam wózek oceniam bardzo pozytywnie, a na inny przedział cenowy nie było mnie stać. Rodzice spodziewający się bliźniaków i szukający wózka muszą jednak wziąć pod uwagę takie pierdołki Z nimi życie może być lżejsze lub cięższe.

Oglądaliśmy wózki firm Teutonia, Per Perego, Chico, Hartan, Emmaljunga i jeszcze jakiś, którego nazwy nie pomnę. Były i takie typu „tramwaj” i z siedziskami obok siebie. Na łowy udaliśmy się do sklepu Ascot.

Tutaj mała dygresja specjalnie dla wrocławian – sklep Ascot (byliśmy we wszystkich trzech) gorąco polecam. Jeśli jesteście w trakcie obmyślania szeroko pojętej wyprawki dla noworodka, to udajcie się tam. Wszystko w jednym miejscu, od czapeczek i smoczków, przez wanienki kąpielowe i zabawki na fotelikach do samochodu skończywszy. Można mnóstwo czasu zaoszczędzić, bo się człowiek obkupi, po sklepach nie nalata. Jednocześnie przestrzegam – jeśli macie starszą pociechę, pod żadnym pozorem nie zabierajcie jej ze sobą. Wchodzicie do jaskini lwa najeżonej po brzegi zabawkami. My musieliśmy wyłudzić od obsługi firmowy balonik, chorągiewkę i kupić jakiś dźwig za całe 4 zł, bo inaczej sprawa rysowałaby się kiepsko.

Spostrzeżeń odnośnie wózków bliźniaczych wyniosłam kilka.

• znacznie lepiej manewruje się wózkiem szerokim niż takim typu „tramwaj” i wkłada się w to o wiele mniej siły. Zwłaszcza jeśli pokonujemy krawężniki.
• z drugiej strony „tramwajem” łatwiej wpakować się do autobusu czy do sklepu.
• wózki dla bliźniaków są ogólnie cholernie ciężkie. Waga 19-20 kg to norma. Przynajmniej za cenę do 3000 zł.
• duży kosz na zakupy to również norma – przy tych gabarytach nie da się inaczej.
• po złożeniu i tak zajmują sporo miejsca – to w kontekście tego, jaki macie samochód.
• jest bardzo duża różnica między tym, czy wózek ma przekładaną rączkę czy przekładane siedzisko.
• ważne jest, czy wózek ma kółka pompowane czy piankowe. Te z piankowymi są lżejsze (choć mają gorszą amortyzację przy jeżdżeniu po klasycznych wybojach chodnikowych)
• trzeba zwrócić uwagę na to, czy wózek jest prosty w obsłudze i prosto się składa. Bo nie każdy tak ma. Niektóre są, moim zdaniem, przekombinowane.
• przy wybieraniu wózka szerokiego, trzeba sprawdzić, jaką ma szerokość. Standardowe drzwi mają szerokość ponad 80 cm. Wózki najczęściej mają 79-80 cm. Zanim kupimy, sprawdźmy, czy nim w ogóle wjedziemy
• Trzeba się doinformować, czy gondolki są w zestawie, czy też trzeba je dokupić osobno. Różnica między tym, co widzimy w sklepie, a tym, co chcemy mieć docelowo, może sięgać 1200 złotych.
• warto wycisnąć z obsługi sklepu siódme poty i przemaglować, pytać o wszystko, co nam przyjdzie do głowy. Wózkiem trzeba pojeździć, pomanewrować, pomacać, złożyć, rozłożyć, podnieść do góry i wykonać sto pięćdziesiąt innych czynności, które będzie robić codziennie. Wydajemy kupę kasy, musimy wiedzieć, że wózek nam w stu procentach odpowiada.
• trzeba zwrócić uwagę na to, czy siedziska spacerowe można podnosić i opuszczać niezależnie od siebie.
• wybór, jeśli chodzi o wózki bliźniacze, jest MARNY. Na wyszukanie odpowiedniego warto poświęcić więcej czasu i nie robić tego na ostatnią chwilę.

No i teraz jaki kupiliśmy? Po wielkich bojach i odwiedzeniu wszystkich trzech sklepów zdecydowaliśmy się na wózek szwedzkiej firmy Emmaljunga. Model Twin Cerox 360.

Źródło: Tosia.pl (www.90n.pl)

Nie w tym kolorze. Nasz wózek ma design uroczego moro. Jak pójdę z dzieciarnią na spacer do parku, to mnie przez tydzień będą szukać

Dlaczego właśnie Emmaljunga? Kilka spraw zaważyło.

Po pierwsze wózek jest solidnie wykonany – przynajmniej na taki wygląda – i bardzo lekko się prowadzi. Jest bardzo zwrotny.

Po drugie ma przekładaną rączkę, a nie przekładane siedzisko.

Po trzecie wydawał się bardzo funkcjonalnie pomyślany.

Po czwarte w zestawie ma folię ochronną, moskitierę (może to standard, ja tam nie wiem, ale w każdym razie jest miło), bardzo fajną torbę, mnóstwo kieszonek i dwie miękkie gondolki.

Po piąte kosztował nieco ponad 2500 zł i w porównaniu do np. Hartana było to tanio.

Po szóste – składanie i rozkładanie, a także demontaż kółek jest proste jak konstrukcja cepa.

Ogólnie więc jest bardzo podobny do Teutonii, którą oglądaliśmy. Dlaczego więc nie Teutonia? Bo już nam się nie chciało po nią wracać, a do tego jedyny w sklepie egzemplarz był, jak zrozumiałam, niekompletny, czyli brakowało gondolek. Zależało nam na czasie i chcieliśmy być już po. Teutonia pod względem ceny wypadała bardzo podobnie, pod względem wagi także.

Zastanawialiśmy się nad wózkiem niemieckiej firmy Hartan. Jednak w nim przekładało się siedzisko, nie rączkę (fakt, że prosto, ale jak przełożysz w trakcie spaceru? Razem z dziećmi?). Dodatkowo gondolki trzeba było dokupić. Wózek bez gondolek kosztował 2200 zł, z gondolkami 3400 zł. Niby można na allegro dokupić tańsze polskie odpowiedniki, ale ja byłam przeciw takiemu kombinatorstwu i w rezultacie Hartan odpadł.

Dużym zaskoczeniem dla mnie był fakt, że wózki dla bliźniaków mają miękke gondolki montowane NA siedziska spacerówki. Te, które mają osobną część spacerową i gondolową, są o wiele droższe (ponad 3500 zł). W pierwszej chwili pomyślałam sobie, że to najgorsze, czego mogłam się spodziewać. Wózek sam w sobie jest ciężki, a tu jeszcze dokładamy gondolki i dzieciarnię w tych gondolkach.

Z drugiej strony jednak takie rozwiązanie ma wiele zalet. Gondolki możemy trzymać sobie w domu i kiedy wychodzimy na spacer, pakujemy dzieciznę i znosimy na dół w dwóch „torbach”. Gondolki mają uszy do noszenia, są stosunkowo lekkie, zapinane tak, że młode, choćby się nie wiem jak starało, nie wypadnie. To się świetnie przydaje, kiedy trzeba iść do lekarza. Jedziesz wózkiem, wypinasz gondolki, wnosisz dzieciarnię i wio. Wózek można trzymać w wózkarni, na klatce schodowej, w piwnicy czy gdzieś tam, a dzieci donosić w gondolkach. I nie zagracamy sobie chałupy. Poza tym same gondolki są rozpinane i mogą potem służyć jako śpiworki.

Doszłam do wniosku, że wybierając wózek, najpierw musimy ustalić priorytety. Czy ważniejsza jest możliwość korzystania ze środków komunikacji miejskiej i możliwość wjechania do sklepu, czy też łatwość manewrowania i prowadzenia. W sklepie mówiono nam, że „tramwajem” wjedziemy do windy, ale coś w to nie wierzę. Do wind, które ja znam (bloki z okresu środkowego Gierka), nie wjedzie żadna z opcji, chyba że się dzieciarnię wymontuje, a wózek złoży.

Wiem, że zaglądają tutaj osoby wychowujące bliźniaki, może więc dorzucą coś jeszcze do tego ogródka.

Zdjęcia ze strony nowamatkapolka.pl